Captain Beefheart's Magic Band - … En magisch was het …
Captain Beefheart's Magic Band

Honkeyfinger, een one-man-band uit Bethnal Green (oost Londen) , had de ongelooflijke eer om deze avond te mogen openen en had voor de gelegenheid een extra gitarist meegebracht. Beiden gezeten op een stoel, brachten ze opengereten blues voorzien van een shot psychedelica. Honkeyfinger liet zijn lapsteel kermen, zelf het ritme aangevend via een hi-hat en een stomp box terwijl hij geregeld gebruik maakte van zelf ingebrulde of ingespeelde loops.
Na een tijdje wisselde hij zijn lapsteel voor een mondharmonica die hij al evenzeer molesteerde. Zijn stem deed wat denken aan Left Lane Cruiser, maar dan met iets minder power en muzikaal ging het ook wel wat die richting uit maar dan wel gecombineerd met wat hallucinante middelen. Of te situeren ergens in de buurt tussen Bob Log III en Ignatz. Vreemd, soms wat haperend in de startblokken of wat te weinig uitgewerkt, maar steeds boeiend.

Na Honkeyfinger had ik het gevoel van ‘dit kunnen ze me alvast niet meer afpakken’ want na de euforie, toen ik het nieuws vernam dat de Magic Band naar de 4AD kwam, had ik toch flink wat reserves opgebouwd. Captain Beefheart is één van de grootste iconen (voor mij zelfs de allergrootste) uit de rockgeschiedenis maar zelf zou hij er om de gekende redenen niet bij zijn en DE Magic Band was dit uiteraard ook niet, het had hoogstens een versie van de Magic Band KUNNEN zijn. Terwijl mannen van het eerste uur, John 'Drumbo' French en Rockette Morton (Mark Boston) toch nog een hele tijd samen bij Beefheart hebben gespeeld was Denny Walley's periode bij de groep van veel kortere duur en was er toen van Rockette Morton al lang geen sprake meer. Bovendien konden de geposte filmpjes op YouTube van enkele recente optredens me ook al niet bekoren.
Maar dat zal wellicht aan de inferieure kwaliteit gelegen hebben want vanaf het eerste nummer, "Steal Softly Thru Snow" uit "Trout Mask Replica" greep deze Magic Band me bij mijn nekvel om niet meer te lossen. John ‘Drumbo’ French liet het drummen over aan Craig Bunch (die dat met verve deed) om zich volledig op de zang te concentreren en wierp zich meteen op als leider van de groep. Nu, als er één iemand dat mag is hij het wel omdat hij het, zij het ook met een paar onderbrekingen, het langst heeft volgehouden bij de veeleisende meester. Terwijl zijn rasperige stem, die evenwel nooit het machtige orgaan van Don Van Vliet, dat bijna vier octaven bestreek, kon benaderen, als surrogaat uitstekend dienst deed. Naast hem bleken gitarist Denny ‘Feelers Reebo’ Walley en bassist Rockette Morton (die bassolo zien we even door de vingers) nog steeds uitstekende muzikanten terwijl de onvoorstelbaar gretige, 'nieuwe' gitarist, Erik Klerks, misschien nog het meest uitblonk.
De songkeuze lag allesbehalve voor de hand. Er werden maar liefst vier nummers geplukt uit het, weliswaar als meesterwerk beschouwde, maar toch bijzonder weerbarstige ‘Trout Mask Replica’ en uit het al even ontoegankelijke ‘Lick My Decals Off, Baby’ kregen we "The Smithsonian Institute Blues" te horen. Maar die hoekige, onconventionele songs deden absoluut niet onder voor het meer bluesgerichte werk uit de albums ‘Clear spot’ en ‘The Spotlight Kid’, die tevens ruim aan bod kwamen. Zelfs de allereerste single, de Bo Diddley-cover "Diddy Wah Diddy" werd van onder het stof gehaald. Na zowat een uur lasten de heren een pauze in om wat in het publiek te gaan keuvelen. Nooit eerder gezien!
Na die onderbreking ging "Drumbo" zelf achter de drums zitten en kregen we een reeks magistrale instrumentals, waaronder "Suction Prints". Misschien wel het beste deel van de avond hoewel, even later, "The Floppy Boot Stomp" (waarvoor Beefheart, volgens John French, de tekst reeds schreef tijdens de ‘Trout Mask Replica’-opnames, hoewel de song pas tien jaar later op plaat verscheen) voor een zoveelste hoogtepunt zorgde. Zo zou ik nog een tijdje kunnen doorgaan met het opsommen van al die fantastische nummers (ja, "Electricity" zat er ook tussen) en dan werd er nog zoveel niet gespeeld (de laatste twee platen lieten ze links liggen).

Dat zegt veel over het indrukwekkende nalatenschap van Captain Beefheart dat na meer dan dertig jaar nog steeds even fris en essentieel klinkt. Deze Magic Band bracht dit werk met bijzonder veel respect, liefde en passie voor een eensgezind, laaiend enthousiast publiek dat duidelijk wist waarvoor het gekomen was (en dat ook kreeg). Concert van het jaar? Wellicht.
Merci, 4AD!
Voor diegenen die dit misten : er zou voor volgend voorjaar dan toch nog een nieuwe tour in de steigers staan!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/captain-beefhearts-magic-band-13-10-2012/

Organisatie: 4AD, Diksmuide