Als voorbereiding van deze bespreking las ik nog eens de biografie van Steve Harley op de website Allmusic. Het lijkt vreemd hoe men daarin “Judy Teen” uit 1974 aanhaalt als eerste hitsingle. Bij ons was hij met zijn groep Cockney Rebel al wereldberoemd geworden in 1973 met “Sebastian”. “Sebastian” is een bombastisch nummer met een orkest en veel stemvervorming. Je bent er gek van of je haat het. Het geeft een indicatie van de grootheidswaanzin waar Harley in die tijd aan leed.
Bij ons (en in Nederland) werd het een monsterhit, in Engeland en de VS deed het helemaal niets. En dat weet Harley maar al te goed. Hij beseft dat zijn carrière hier begon, en dat vermeldt hij telkens weer als hij optreedt in onze contreien.

Ondertussen schijnt hij vrede gevonden te hebben met een rol op de achtergrond, met optredens in kleinere zalen. Dikwijls zijn dat akoestische sets, samen met violist Barry Wickens en keyboardspeler James Lascelles.
Hij was altijd al een notoir tegenstander van de elektrische gitaar en schijnt zich met deze bezetting heel goed in zijn vel te voelen. Tussen de nummers door durft hij al eens een monoloogje op te voeren, met hier en daar een cynische opmerking. En dat wordt duidelijk gewaardeerd door de trouwe fans, die nog steeds op zijn optredens afkomen. En met reden!
Harley begon als busker in Londen, vóór hij met Cockney Rebel aan een glamrock carrière begon, die uitmondde in een vijftal hits in het midden van de seventies.
Na al zijn omzwervingen is hij teruggekeerd naar zijn oude liefde, weliswaar in een iets comfortabeler omgeving van culturele centra en theaters. Maar daar heeft hij als zestigjarige wel recht op.
Zijn stem klinkt nog steeds als toen, zijn stembereik is nog altijd OK, en hij geeft een doorleefde set, waar je stil bij wordt. Geen geleuter in het publiek, maar totale stilte. Wat een unieke sfeer, bijna een klassiek concert. Het is heerlijk wegdromen op de muziek, luisterend naar de tekst.
Hij kon daar alleen staan met zijn gitaar, maar hij wordt aangevuld door twee rasmuzikanten. Barry Wickens is een echte violist, die heel wat meer kan dan wat riedeltjes te voorschijn toveren. Zijn solos zijn meeslepend, zijn begeleiding is hemels. Keyboardspeler James Lascelles draagt de meeste songs. Hij tovert de meest diverse klanken uit zijn keyboards en op die manier heb je soms de indruk dat je naar een grote groep zit te luisteren.
Het voert je mee, het doet je dromen. Deze keer niet een concert met veel lawaai en drank, waar je staat te wachten tot die hits nu eindelijk eens gespeeld worden. Who cares? Ieder nummer is groots op zijn manier, alles is virtuoos gespeeld en gezongen, wat wil je nog meer?
Zelf werd ik niet gehinderd door een grote kennis van ’s mans werk. OK, de hits wel, maar zijn LP-werk? Nee. Maar dit was een openbaring, zeker in de intieme sfeer en superbe akoestiek van de Brugse Stadsschouwburg.
De hits kwamen voor mij eerder als een anticlimax tussen de andere, mij onbekende, nummers. Alleen “Sebastian” staat nog altijd als een huis, en is in de live versie nog mooier, nog breekbaarder, zonder al die bombast. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik er aan denk, en dat is toch wat je zoekt als je naar een concert gaat?
Hij kreeg een staande ovatie, in de wereld van de klassieke muziek een teken van hoge waardering.

Dank je wel, Steve Harley, je bent een echte grote, je bent eindelijk jezelf op het podium. En daarvoor houden we van jou!

Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge