Een begenadigde sing/songwriter is ze , de Amerikaanse Aimee Mann , een veelzijdige artieste, die ideale ‘fauteuil’ luisterpop brengt.  Rootspop die een sfeervolle, melancholische ondertoon heeft, en als we het recente ‘Charmer’ op nahouden , horen we luchtige suikerzoete pop, uiterst subtiel en gelaagd , zonder echt ruig uit de hoek te komen . Tekstueel de combinatie emotie, charme versus maatschappijkritiek.
Vergeten we niet een pak jaar terug haar bijdrages van de soundtrack ‘Magnolia’, die de doorbraak naar een breder publiek betekenden en haar een Oscar nominatie opleverde. Ze is ook nog actrice en heeft recent een musical geschreven, maar dat project staat door o.m. budgetproblemen ‘onhold’. Verder is ze een bedreven, actieve artieste op facebook en twitter. Op haar website stond er nog een onbeduidend twittertje dat ze zo blij is hier in België te mogen zijn samen met een die andere Amerikaanse sing/sonwriter Ted Leo, die solo meer weerhaken in z’n pittige sound stopt; Aimee heeft een aantal nummers meegespeeld; die de songs naar een hoger niveau brachten. Mooi.

De intieme setting van de Balzaal was een terechte keuze om het ‘herfstige ‘ materiaal van Mann volledig tot z’n recht te laten komen, en haar fans de optimale kans te bieden te genieten van haar materiaal.

Aimee Mann - Een overtuigende, standvastige dame , een warme persoonlijkheid, die omringd werd door uitstekende muzikanten . Toetsen en synths zorgden voor het klankenpalet, naast het kenmerkende gitaarspel , de drums en bas . En op het podium is ook haar producer te zien, die instaat voor de recente platen en zelfs door het andere icoon Lucinda Williams enorm wordt gerespecteerd .
Natuurlijk kwam het laatste materiaal in de spotlights als “Disappeared”, “Gumby” en de sterke  knappe single “Labrador”, die heel wat airplay kreeg op Radio 1, maar eerlijkheidshalve meer verdient . Ted Leo kwam er bij op “ Living a lie” , op plaat met James Mercer van The Shins; het klikte goed . Boeiend , net als de titelsong van ‘Charmer’ .
Ook al brak de snaar van de  lead gitarist , het werd goed opgevangen en een paar songs werden soberder gespeeld .
Solo  hoorden we een gevoelige “Save me “ en “Wise up” op akoestische gitaar en piano van die soundtrack ‘Magnolia’ , maar ook  haar ‘american way of live’ werd in de verf geplaatst; soms een beetje teveel typisch Amerikaans in haar bindteksten.  Stijlvol grossierde ze met de goed afgestemde band in haar rijkelijk gevulde oeuvre en kregen we deels meeslepende, intens spannende, snedige , potige rockers als “Slip & roll” , en “It’s not safe”.
De gekende rustige oudje “The 4th of july” en “Deathly” bepaalden net als bij voorgaande gigs de bis.

Al twintig jaar is de voormalige ‘Til Tuesday frontvrouw bezig , met Lucinda Williams en Emmylou Harris als achterban. Een goede performance, goede subtiele, sprankelende nazomerse pop zonder al te veel verrassingen. Soms moet dat niet meer zijn …

Organisatie: Democrazy ism Greenhouse Talent