‘Four seasons in one gig’ … Heerlijk wat Calexico , het collectief uit Tuczon , Arizona, presteert , een twee uur durende set van maar liefst 22 nummers, ‘vier seizoenen’ in een stemmige tune gebundeld in de sferen van de spaghetti westerns van Sergio Leone – de sounds van Morricone en de kenmerkende beelden van Tarentino; beelden van stoffige kleding, pistolen in de holsters , stoppelbaarden , zweetparels op het aangezicht, spek en bonen , een saloon bar, dampende lijven, mooie Claudia Cardinale vrouwen , whisky’s, tequila’s,  mosquito’s, ruige taal, goudkoorts en met een zwerversbestaan aan de grens Mexico – VS, flitsen voorbij …

Calexico , rond Joey Burns (zang, gitaar, bas) en John Convertino, is ‘back’ en heeft na vier jaar een nieuwe plaat uit , ‘Algiers’ , die verwijst naar een wijk in New Orleans. Het duo deed beroep op de Spaanse gastzang van Jairo Zavala en de Mexicaans klinkende trompet van Jacob Valenzuela, en dat zorgt ervoor dat hun kleurrijke, warme rootsamericana een zuiderse Cubaans/Mexicaanse tintje krijgt; een soort exoticapop, gezien hun broeierige sound doorspekt wordt met streepjes mariachi/latino, tex-mez , jazz en folk.
Latijns-Amerikaanse tunes die een sfeer en cultuur van dans, feest en vriendschap bieden, of van hoop , verlangen , maar ook eentje van wantrouwen , indringende, starende blikken, nostalgie en weemoed. Een uniek beleven voor hun muziek die nog een extraatje kreeg door de kermissfeer op het pleintje aan het Depot.
En de heren van Calexico hadden wel 5 muzikanten  mee, waarvan een Zuiderse  blazerssectie , keys, toetsen, xylofoon , accordeon , steelpedal , naast de traditionele gitaar, bas en drumpartijen; de dromerige zang van Burns en de typische Spaanse zang borrelden en tintelden.
We hoorden een klasseband die de verschillende stemmingen op ongedwongen wijze samenbracht in een reeks sfeervolle, dromerige, broeierige  en aanstekelijke songs . In de eerste songs “Epic”, “Across the wire” en de huidige single “Splitter” viel er al meteen, door de grooves, dynamiek en opwinding te noteren. De eerste danspasjes werden gezet . Maar Calexico is ook groots door hun doorleefde americana, gebed in een melancholiek sausje als op “Roka” en “Para” .
De goed op elkaar ingespeelde band creëerde een intense spanning en deed de temperatuur in het Depot stijgen . Het materiaal werd op bezielde wijze gebracht, soms ingehouden en was subtiel uitgekiend . We voelden de vibes door de ruimte die het instrumentarium kreeg. We werden heen en weer gewiegd door de kenmerkende lichte ‘waves’ van “Dead moon” , “Minas de cobre”, Ballad of Cable Hogue  en “No te vaya”, naast de aanstekelijke ritmes van een “Fortune teller” en “Algiers”. In één van hun  instrumentale nummers sijpelt bluegrass door. Op de groove van “Alone Again or” en het afsluitende “Puerto” kon je niet omheen een Mexicaans dansje en drankje.
Ze maakten hun set compleet door deels een feestje met The Dodos (support act) op te bouwen , “Little black egg” en “Guero canelo” ; beeldend klonken ook een  “Sunken waltz” en “Crystal frontier”, de doorbraak single naar het grote publiek, en met een knipoog naar onze Buscemi . En dan kon je met een reikende hand besluiten met het innemende, breekbare  “Vanishing mind”, ideaal in het decor van de laatste sneeuwvlokjes in februari!

Een uitermate genietbare avond hadden we met de exoticapop van Calexico, die intimiteit, weemoed bundelde en uitnodigde tot een swing en danspas . Tot op Couleur Café & Cactusfestival o.m.!

Het uit San Francisco afkomstige duo The Dodos, Meric Long (zang/gitaar)) en Logan Kroeber (drums/zang) hadden  een vijftal jaar terug iedereen mee met hun debuut ‘Visiter’ ,  een zompig, freakende oase van bluesrock, americana, folktronica en psychedelica onder de onvaste, licht doordrammende zang van Long. Het creatieve, intens aanstekelijke gitaargetokkel, het slagwerk en de subtiele synths en geluidjes maakten die sound uniek.
Momenteel klinkt het allemaal minder rauw , scherp , aanstekelijk en beklijvend . De twinkelende,  broeierige catchy ritmes zijn er wel deels , maar hebben niet meer ‘die fond’ van vroeger . Fijn setje van een goed half uur , maar écht ook niet meer …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dodos-23-02-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/calexico-23-02-2013/

Organisatie: Depot, Leuven