Warpaint
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Warpaint zal begin 2014 haar tweede album op de wereld loslaten. Om hun debuut ‘The Fool’ te evenaren zal het vrouwelijke kwartet echter straf uit de hoek moeten komen, want die eersteling is nog altijd één van onze favoriete platen van de afgelopen jaren. Eerste single en voorproefje “Love is To Die” borduurt alvast voort op de hypnotiserende sound die ze tentoonspreidden op hun debuut.

Het Gentse indiecollectief Horses kreeg de opdracht om het publiek op te warmen, maar slaagde daar niet helemaal in. “Dark Darker” zorgde met zijn uitwaaierende gitaarlijnen en warme, melancholische toets nochtans voor hoge verwachtingen. De rest van het materiaal klonk echter te klef, te standaard, te zoet. De creativiteit die hun grote voorbeelden (Sparklehorse, The Flaming Lips, My Morning Jacket) wel hebben, hoorden wij niet terug bij Horses. Ook wanneer de band tijdens het laatste nummer een versnelling hoger schakelde, wist ze niet te overtuigen. Instrumentaal zat het echter wel snor, frontman Bert Vliegen werd begeleid door vier uitstekende muzikanten. De brave sound van de band kan er voor zorgen dat Horses door een groot publiek gesmaakt wordt, maar voor de liefhebbers van iets experimentelere muziek was dit toch maar een lauw voorprogramma. Nochtans hoorden wij wel dat de groep voldoende potentieel in huis heeft, in se zijn het stuk voor stuk prima songs, die echter gebaat zouden zijn met een iets minder gepolijste aanpak.

Warpaint begon een kwartiertje te laat aan hun set, maar maakte dat goed door een dijk van een optreden neer te zetten. Stuk voor stuks namen de songs je langzaam bij de lurven. De dreinende baslijnen, bezwerende drums en hemelse samenzang waren haast onaards. De donkere postpunk van Siouxsie and The Banshees ging een perfect huwelijk aan met de etherische schoonheid van Cocteau Twins en hun bastaardkind bezorgde het publiek een ijle koortsdroom van anderhalf uur.

De nieuwe nummers die ze speelden pasten perfect tussen hun oud materiaal, al klonken ze misschien iets luchtiger en dansbaarder. Maar goed, bij een band als Warpaint, gaat het meer om het totaalplaatje dan om de individuele songs. Dat het optreden desalniettemin nog enkele gigantische hoge pieken haalde, spreekt enkel in het voordeel van de groep. Afsluiter van de reguliere set, “Elephant”, was een gigantische pletwals die je finaal in stukjes hakte. De euforische baslijn denderde langs de elegante gitaarrif, terwijl Emily Kokal als een bezetene gif spuugde. In de jamsessie die erop volgde ging de band genadeloos een dodendans aan met Satan, waarbij die laatste na afloop verslagen moest afdruipen. Het publiek hing aan de lappen van het kwartet, smekend om meegenomen te worden naar Warpaints eigen ondermaanse universum. Het contrast kon niet groter zijn toen Kokal alleen terug het podium opkwam en het liefelijke “Baby” inzette. Het is die schizofrenie van de band die hen tegelijkertijd zo verleidelijk maakte. De overgang tussen beide gezichten verliep bovendien zo onopvallend dat je blindelings het pad bleef volgen die de groep had uitgestippeld.

Zelfverzekerd, maar omhuld met een mantel van mysterie, baande Warpaint zich een baan door de set, het publiek meteen bij de kladden grijpend. ‘Now I Got You In The Undertow, Nobody Ever Has to Find Out What's In My Mind Tonight’ is dan ook een stuk tekst dat de avond perfect samenvatte.

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4265
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel