Moonface - Onder het maanlicht van genialiteit
Moonface – Superhumanoids

Superhumanoids sturen het brein alle kanten uit. De ene keer klinken ze als het Amerikaans antwoord op The xx, dan weer funky, soms poppy, ook wel funk, af en toe wat Imogen Heap,... En dat allemaal in één nummer. Duyster gluurt soms om de hoek, dan weer Sx. Het geheel wordt zeer elektrisch gebracht, met keyboards , ten dele een drumcomputer, wat elektronisch materiaal en een elektrische gitaar. Gooi er nog een drummer bij en je weet hoe het klinkt... Of toch niet, want het is de zeer fragiele stem van de zangeres die het geheel een nog warmere klank heeft. Zij is de ware ster van de band, ook al blijft ze het gehele optreden vrij onbewogen. Maar alles bij elkaar, en ondanks alle verschillende genres bij elkaar roept het geheel te weinig emotie op. Maar wel nog een keer een interessante groep als voorprogramma.

Moonface - Van Spencer Krug kan je veel zeggen, maar niet dat hij altijd de gemakkelijkste weg kiest. Na furore te maken met Wolf Parade besloot hij om zich te storten op een nieuwe band, Sunset Rubdown. Maar blijkbaar was dat voor hem niet genoeg en uiteindelijk koos hij er voor om zich volledig te richten op zijn solowerk, Moonface. Hij heeft al 3 full albums uit en er zijn er geen twee die op elkaar lijken. In het begin legde hij zich toe op elektronica. Bij de voorlaatste haalde deze Canadees zijn mosterd bij de Finse postrockband Siinai, die samen met hem een fenomenale LP uitbrachten en die ook al live in België te zien waren, vorig jaar op Sinxen in Kortrijk. Maar nu gaat Spencer volledig solo. Op de nieuwe plaat zijn enkel piano en stem te horen.

Een nummertje van Nick Cave mag ons nog even opwarmen vóór hij aan zijn set begint. De lat gaat op die manier direct een heel stuk de hoogte in. Moonface mag zijn licht beginnen schijnen. En wat een prachtig licht is dat toch. Ook live kiest hij resoluut voor een eenvoudige bezetting, namelijk een piano, een micro en een stoel. Meer is er niet nodig om het publiek in vervoering te brengen. Want Spencer Krug is gezegend met een prachtige stem. Voor onze ogen ontluikt deze bescheiden en vriendelijke man in één brok emotie. Hij ontbloot zijn ziel door middel van de muziek, die ook bij de toeschouwer door merg en been snijdt. Waar hij vroeger, bij zijn andere band de piano meed , laat hij nu zijn klassieke scholing horen. Een fantastische pianist want tijdens de instrumentale blijf je beklijft toekijken en luisteren naar de schoonheid ervan.
Maar zijn stem is het echte hoogtepunt van dit optreden. Vroeger zat zijn stem altijd wat achter het instrumentarium, maar nu is er geen wegstoppen meer. En dat is alleen maar toe te juichen. Een traan wordt gelaten, een hart gebroken, een liefde verstevigd. Muziek blijft emotie en als die zo puur gebracht wordt als hier, kan het ook pijn doen. Maar dan goeie pijn.

Een optreden dat je niet onberoerd laat en voor mij één van de beste, zo niet hét beste optreden van 2013. Spencer Krug, een grote meneer. Om hem nog solo te zien zal je moeten snel zijn en ver rijden. Je kan altijd de CD kopen ‘Julia With Blue Jeans On’. Snel naar de winkel dus en kopen de handel.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Superhumanoids - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4360

Moonface - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4359

Organisatie: STUK, Leuven