Moonface + Chantal Acda – Pure schoonheid

Op voorhand werd Moonface aangekondigd als headliner van de avond. Groot was dan ook mijn verrassing toen bleek dat Spencer als eerste mocht aantreden in de Magdalenazaal. Hij kreeg ook slechts één uur en blijkbaar ook geen bisnummers.
Maar niet getreurd, want Spencer kan in een uur meer dan één hart beroeren. Hij kreeg van de Cactus een prachtige piano ter beschikking, een vleugel deze keer. En daar was ik heel blij om, want een vleugelpiano geeft toch altijd een veel betere klank dan een buffetpiano.
Spencer Krug heeft zijn punten al verdiend in het verleden. Hij speelde eerder al bij Wolf Parade, Sunset Rubdown, …
Maar na al dit ongein heeft hij zijn pijlen gericht op een solocarrière. Hij heeft reeds 3 full-albums uit (en 1 EP) onder zijn solo-project-naam Moonface. Drie platen die zeer verschillend zijn qua muziek. Maar het dragende en verbindende element op al deze platen is zijn typisch stemgeluid. Voor de ene een zegen, voor de andere iets minder. Ik behoor tot de eerste categorie. Op zijn laatste plaat ‘Julia With Blue Jeans On’ kiest hij resoluut voor eenvoud: stem en piano. En meer moet het niet zijn.
Ook vanavond staat hij alleen op het podium, met piano dus. Hij start verrassend met een nieuw nummer maar nadien duikt hij met veel overtuiging in zijn laatste CD. Door de tijdsbeperking kan hij niet zijn volledige plaat spelen, maar toch krijgen we meer dan waar voor ons geld.
Moonface excelleert opnieuw in gevoelige, emotionele, mature nummers over liefde, afscheid,… Hij neemt ons mee doorheen zijn wereld. Zijn stem lijkt door de goden gezonden en vereert. De emotie die ervan uitstraalt gaat diep. Het publiek zit met open mond de genialiteit van Spencer te aanschouwen. De piano laat hij zingen. En tijdens de instrumentale stukken toont hij zijn kunnen. Niet altijd even perfect gespeeld. Maar het geluid en het gevoel dat van zijn pianospel uitgaat, verovert alle harten in de zaal. “Barbarian”, “Barbarian II”, “Dreamy Summer”,… Enkel “Black is Back in style” krijgen we niet te horen. Het ging een mooi bisnummer geweest zijn. Maar het was ons niet gegund.

Spencer overtuigd opnieuw, net als eerder in het Stuk in Leuven. Toen voor mij één van de beste optredens in 2013. Zou ik vandaag al het beste van 2014 gehoord hebben. Ik hoop van niet, maar ver zal dit optreden er niet van zitten.
Spencer, een grote meneer.

Nadien was het aan Chantal Acda. Ze is al lang geen onbekende meer in België. Ze verdiende eerder haar strepen bij bands als Sleepingdog, True Bypass en is momenteel nog altijd lid van Isbells. Maar onlangs  heeft ze haar eerste album uitgebracht: ‘Let Your Hands Be My Guide’. Hierop kreeg ze de hulp van Nils Frahm (A winged victory for the sullen), Peter Broderick en Gyda Valtysdottir.
Geen van allen was mee deze avond. Wel had ze een drummer en een gitarist (Gaëtan Vandewoude van Isbells) mee. Wat we te horen kregen was hetgeen we van Chantal Acda zijn gaan verwachten. Zachte luisterliedjes die moeiteloos op Duyster kunnen gedraaid worden. De drummer deed ook iets moois met een xylofoon en delay. Gaëtan toonde zich een goede gitarist die perfect aanvoelt wanneer te spelen, maar ook wanneer niet.
Het blijft echter jammer dat de headliner van de avond als eerste moet aantreden. Ook het feit dat de zaal ondanks het toch niet zo groot publiek, volledig werd opengesteld en dat er op een groot podium moest gespeeld worden, maken dat dit nog veel beter kon zijn. Misschien volgende keer toch maar wat kleiner maken, die Magdalenazaal.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/chantal-acda-07-02-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monface-07-02-2014/
Organisatie: Cactus Club, Brugge