Mark Burgess is een van de belangrijkste singer/songwriters/dichters in de rock-geschiedenis (en één van mijn 'helden'). Met zijn band, The Chameleons, bracht hij een reeks juweeltjes in de stijl psychedelische postpunk, zoals ‘Script of the Bridge’ of ‘Strange Times’in de jaren '80. Helaas ging de band uit elkaar na de dood van hun manager Tony Fletcher, in 1987.
Daarnaast probeerde Mark een aantal projecten, hetzij solo hetzij met andere muzikanten (The Sun And The Moon, Invincible, ...).  In 2000 besloot hij zijn oorspronkelijke band terug op poten te zetten onder de « Chameleons Vox », met de originele drummer John Lever en andere muzikanten.

Op het programma van het concert in het Depot in Leuven werd het eerste album van The Chameleons « Script of the Bridge » volledig gespeeld, hun beste LP weliswaar , die dateert uit 1983.
Over de middag, had ik de kans om Mark Burgess te interviewen. Hij is een zeer sympathieke en briljante man, met typisch Britse humor. Hij sprak over zijn jeugd in Manchester, de Beatles, T. Rex, de opname van ‘Script ...’ , zijn projecten, enz ... maar ook over zijn interesse in UFO's , bijna-doodservaringen en paranormale verschijnselen in het algemeen. Dit interview zal in de komende dagen gepubliceerd worden … Stay tuned !

Maar we focussen ons nu op het concert. Het Depot , in een 'box-configuratie' vanavond, gezien de Chameleons Vox geen grote menigte trekt , maar een publiek is van echte fans, veertigers, die opnieuw een uniek moment wensen te beleven.
Vanaf het eerste nummer, « Don't Fall », is de toon gezet. De band speelt het oorspronkelijke nummer  tot in de perfectie. Nu dat hij opnieuw bas op het podium speelt , heeft Burgess bijna 100% de looks die hij in de jaren '80 had. Wat ook opvalt is het uitstekende werk van de twee gitaristen, die evenzeer perfect slagen in die vroegere complexe gitaareffects, vol reverbs en echo. Ook het geluid is goed. De uitstekende geluidstechnicus Thomas ‘Mixmeister’ (Tnproductions) staat achter de knoppen en is hier verantwoordelijk voor !
Na "Here Today" komt "Monkeyland" al, een eerste hoogtepunt. Het begint zachtjes maar bij het refrein explodeert het en iedereen schreeuwt : "It's just a trick of the light !". Burgess gaat door met "Second Skin", een van mijn 10 favoriete songs. Zeven minuten puur genot. Je voelt Burgess’ inspiratie, met wortels uit de jaren '60 , zoals blijkt uit zijn verwijzing naar "Please, Please Me", van  The Beatles, in het midden van de song.
In het tweede meer psychedelische deel, worden we in een andere wereld gekatapulteerd, aan de grond genageld met gesloten ogen door de hypnotiserende schoonheid van de muziek.
De volgende nummers vormen een opeenvolging van tijdloze klassiekers, van de energetische « Up The Down Escalator » tot de zeer sociologische « A Person Isn't Safe Anywhere These Days ». "Paper Tigers" zorgt voor een temperatuursstijging en de band sluit de set af met het  schitterende "View From A Hill".
Terug op het podium voor de encores, zingt Mark Burgess a capella het liedje dat de fans van Manchester City, zijn favoriete club, ter ere van onze nationale Vincent Kompany zingen, op de melodie van Mrs Robinson : "And here's to you, Vincent Kompany..." : een knipoog die ten zeerste door de kenners gewaardeerd werd! Dan speelt de band "Looking Inwardly", uit de tweede elpee van Chameleons, ‘What does anything mean? Basically’.
En dan is er een nieuwe 'tour de force', met "Soul in Isolation". Deze zeer complexe compositie duurt wel 9 minuten en zoals gebruikelijk, geeft Burgess zich hier over aan 'song dropping' door het plaatsen van een paar fragmenten uit "The End" (The Doors) en "Eleanor Rigby" (The Beatles). "Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)" wordt voorgesteld als een nummer ‘Made in Manchester’ en hier introduceert Burgess ook een muzikale toespeling, deze keer naar "Transmission" (Joy Division).
Na een tweede pauze komt Chameleons Vox terug op het podium voor de funky "Swamp Thing" en de solide "Return of the Roughnecks ».

Conclusie : Behalve het relatieve gebrek aan interactie tussen de musici op het podium, was het een perfect concert op alle niveau's. Het toonde het ongelofelijke spectrum  van The Chameleons aan: muziek die tegelijkertijd sterk en zeer verfijnd is, gekoppeld aan zeer poëtische, zelfs filosofische teksten, die een unieke kijk onthullen op onze gemeenschap en de menselijke interacties .
We kijken uit naar de nieuwe composities die Mark Burgess voorlopig aan het voorbereiden is en die op een nieuwe elpee doen hopen …

In het eerste deel kwam Reiziger, een band uit Leuven en Limburg, energieke power-rock met accenten van Sonic Youth / Fugazi / Girls Against Boys. Hun album 'Station Kodiak' werd recent door Berk & Bezem / [ PIAS ] uitgebracht.

Setlist : Don't Fall - Here Today – Monkeyland - Second Skin - Up the Down Escalator - Less Than Human - Pleasure and Pain - Thursday's Child - As High As You Can Go - A Person Isn't Safe Anywhere These Days - Paper Tigers - View From a Hill
Encore 1: Looking Inwardly - Soul in Isolation - Singing Rule Britannia (While the Walls Close In)
Encore 2: Swamp Thing - Return of the Roughnecks

Philippe Blackmarquis vertaling : Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse

Organisatie: Het Depot, Leuven