Fink, alias Fin Greenall , werd in een vroeger leven als gerenommeerd dj overal gerespecteerd. Hierdoor komen zijn albums nog steeds uit op het Ninja Tune label. Maar van zijn elektronische achtergrond blijft nu niet veel meer over. Fink heeft zich ontpopt tot een echte singer-songwriter die met veel gevoel zijn nummers brengt, best te vergelijken met José Gonzalez. Dat was in de Grand Mix dan ook niet anders. Fink gaat al mee van 2000 en dit valt ook op aan het publiek. Een jongvolwassen publiek die eens komt kijken wat het nieuwe werk van Fink te bieden heeft.

De avond werd geopend door Douglas Dare, nog zo’n Singer-Songwriter. Hoewel zijn debuutsingle “Glorious Feeling” eerder een zomernummer is blijft er op zijn debuut ‘Whelm’ niet veel van die zomer over. Het zijn vooral donkere nummers die het best te vergelijken zijn met James Blake. De zaal was al van het begin volledig met rook gevuld, dit zorgde voor een uitstekende meerwaarde bij het donkere concert. Bij “Unrest” werd er met een zware bas voor een zwarte intro gezorgd waarna Douglas met zijn hemelse stem de demonen probeerde te bestrijden. Uiteindelijk ontpopte dit zich in een hemels pianospel met een donkere achtergrond. Iedereen kwam tot rust, het volledige publiek was stil. Eindigen deed Douglas met “Swim”, waarmee hij iets meer experimenteerde. Een perfecte opener voor Fink.

Het was al van 2009 geleden dat Fink hier nog eens stond, maar hij was het duidelijk nog niet vergeten. Wanneer hij opkomt zou men denken dat er een Hiphopper klaarstaat. Maar op het moment dat hij begint te zingen wordt het meteen duidelijk dat dit een rasechte zanger is. Openen deed Fink met “Pilgrim” waarmee hij zelf al aanhaalde dat het ‘Small Beginnings but great Endings’ zullen zijn. Klein begon hij zeker want hierna volgden allerlei rustige nummers. De lichten op het podium creëerden een bepaalde sfeer die perfect bij het concert hoorden. Naarmate een nummer werd opgebouwd werden de lichten dan ook feller. Wanneer Fink zijn pet af deed en zijn kale kop volledig zichtbaar werd, was het meteen duidelijk hoe charmant hij is.

Het concert was intiem waarna hij beslist om nog intiemer te gaan. “Let’s go old-school” zegt hij, en old-school wordt het zeker. Zonder versterking beslist Fink om met zijn band enkele akoestische nummers te spelen, o.m. een “Wheels” . Hierdoor kreeg je het gevoel van in een rockabilly show te zitten. De instrumenten waren zo geïmproviseerd dat het leek alsof ze zelf in elkaar waren gestoken door de band. Om dit akoestisch stuk perfect af te sluiten kwam de volledige band terug en volgde de apotheose van het nummer.
Er werden veel nummers van het nieuwe album gespeeld omdat deze volgens Fink nog geoefend moeten worden. Dit gaf het concert zijn meerwaarde omdat deze nummers bombastischer zijn en ook grote explosies verzorgen. Het leunt ook het dichtst aan bij zijn verleden als dj omdat er soms elektronische geluiden insluipen.
Het einde wordt ingezet met een akoestische versie van Truth Begins, dit wordt gevolgd door de recentste hit van Fink “Looking To Closely”. Eindigen doet Fink met “Berlin Sunrise”.Fink komt nog eenmaal terug om met een knal te eindigen.

Fink is terug met een knaller van een plaat. Live past deze plaat perfect in het concept, het zorgt voor een bombastischer geluid wat het concert zeker ten goede komt.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing