De staking was maandagavond niet voelbaar in de Rotonde. Een bijna volle zaal stond te wachten op Mighty Oaks, een band opgericht door drie personen uit drie verschillende landen die je in de sferen van het folk-genre doen zweven. De eerste man is Ian Hooper (VS) de gitarist en leadzanger, vervolgens Claudio Donzelli (Italië) als bassist en pianist en tenslotte Craig Saunders (Engeland) als gitarist.
Met hun eerste EP, opgenomen in het appartement van Donzelli, vonden ze de weg naar het publiek . De eerste Europese tour was een succes waardoor de EP al snel evolueerde in het studio album ‘Howl’, dat dit jaar verscheen. Het resultaat is een leuke luchtige plaat in het indie-folk genre vol oorwormen die sommigen misschien doen denken aan ‘Mumford & Sons’. Deze vergelijking zal je snel vergeten als je de band live aan het werk ziet.

Als voorprogramma konden we rekenen op Charlie Cunningham. Deze Brit wist in zijn eentje de Rotonde stil te krijgen met zijn knap gitaarspel. Al tokkelend met behulp van beheerste slap-technieken, creëerde hij mooie ritmes die hij vervolledigde met (h)eerlijke teksten.  Ieder nummer had een betekenis en die gaf hij graag mee aan het publiek. Charlie deed zijn ding, genoot en was een geslaagd voorprogramma.

Vol ongeduld wachtte iedereen op Mighty Oaks. De driekoppige band verscheen met een vierde wiel, een drummer uit Berlijn, op het podium. Zonder woorden lieten ze hun instrumenten direct werken, begeleid door veel sfeerverlichting. Het publiek ontving het eerste nummer ingetogen. Zo bleef de sfeer tot ze plots kwamen opdraven met het nummer “Seven days”. Deze song nam de hele zaal mee op sleeptouw tot het einde van de show. Dit ook mede dankzij een zeer sterke setlist.

Ian, Claudio en Craig zijn op het podium drie sympathieke gasten die graag een praatje slaan met het publiek. Zo vertelden ze anekdotes over hun verleden en complimenteerden ze de zaal continu. Ze voelden zich verbonden met ons, het publiek, dankzij de opstelling van ‘de Rotonde’. Hierdoor waren ze zenuwachtiger om te spelen. Zo zei Ian “It’s so quiet that I can hear my heartbeat, it’s making me nervous. You’re all standing so close, but it’s cosy! We’re really happy to be here.”
Niet alleen hun praatjes waren leuk, maar ook hun zangtalent. Wanneer de drie mannen samen zongen waren dat hemelse kippenvel momenten. Zo wisten ze de zaal keer op keer stil te krijgen en te verbazen. Niet alleen met hun samenzang, maar ook met hun live performance. Ze brachten hun nummers op zo’n manier dat ze net iets meer hadden dan de studio versies. Ze varieerden in ritme, dynamiek, zongen acapella stukken en brachten twee versies van het nummer ‘picture’ samen in één nummer omdat ze niet konden kiezen. Werkelijk een meerwaarde van deze band!
Het hoogtepunt van de show was  het nummer “Brother”, waarbij er plots microfoons op het publiek gericht stonden. Craig lachtte en zei “You all are thinking SHIT!”. Maar toen Ian de eerste nood aansloeg ging het publiek los en werd er luid meegezongen door de mensen die het nummer kenden. Het was echt een gezellige sfeer!

Mijn advies: vind je het album ‘Howl’ leuk, dan ga je deze band live alleen maar beter vinden! Zeker een aanrader. Mighty Oaks heeft bewezen dat ze een ware live ervaring zijn.

Setlist: horsehead bay, rainier, sevens days, the great northwest, back to you, you saved my soul, courtyard, the golden road, brother, so low so high, picture, just one day, when I dream I see; Bis: Howl, driftwoord seat.

Organisatie: Botanique, Brussel