Helemaal vanuit Devonshire kwam de vijfentwintigjarige Ben Howard naar Vorst Nationaal om zijn Belgische fans te verwennen op een spetterend concert. Deze singer-songwriter besliste een half jaar vóór hij ging afstuderen, als journalist, volledig te gaan voor een muzikale carrière.  Een terechte keuze aangezien zijn debuut ‘Every kingdom’ een schot in de roos was voor zowel een hoop gillende tienermeisjes als voor de meer bedeesde muziekliefhebber.
Na dit luchtigere rockfolkalbum verscheen eind oktober 2014 zijn tweede plaat ‘I Forget Where We Were’. Een plaat die je moet bekijken als je eerste tas koffie. Het is niet de chocomelk die je kende, de eerste slok smaakt vies, maar als je één keer vertrokken bent kan je die koffie in de ochtend niet meer missen. Het is een plaat met meer intimiteit waarbij de nummers precies getuigenissen van de jongeheer zelf zijn. Ik raad je aan, leer deze koffie drinken.

Als voorprogramma kunnen we rekenen op ‘Hiss Golden Messenger’. Een country rock band op het randje van indie folk waar bluesroots vermengd zitten in lekkere gitaar solo’s. De vierkoppige band is afkomstig uit North Carolina en laat duidelijk weten dat ze heel trots zijn om voor Ben Howard te spelen. Zonder al teveel moeite kunnen ze rekenen op een enthousiast publiek met als resultaat een geslaagd voorprogramma!

Dan gebeurt het, lichten uit, handen omhoog, vrouwelijke stembanden aan en een ingetogen Ben Howard die in alle rust verschijnt op het podium. Met het nummer “Conrad” en twee witte spots opent hij het concert. Dit kan direct rekenen op het klap-enthousiasme en gekwijl van het publiek. Gevolgd door de nummers “Rivers” en “I Forget Where We Were” krijgt de show een meer duistere sfeer waarin de elektrische gitaar je meesleept van links naar rechts. De onbekendheid van zijn nieuwe werk laat het publiek duidelijk koud, want keer op keer is hetgeen daar op het podium gebeurt muzikaal genot. Gelukkig is er tussen het zwaardere nieuwe werk ook tijd om op adem te komen met wat oude bekende zoals “Everything”, “Black flies” en the crowd pleaser “Fear”. Allen worden enthousiast onthaald en voornamelijk “Fear”. Dit nummer is werkelijk één van de hoogtepunten waar Ben samen met de een versie brengen die je nooit vanuit je zetel hetzelfde zal ervaren.
Verder wordt het publiek verrast door een akoestisch intermezzo van de nummers “In dreams” en “Small things”. Zoals je kan lezen een zeer gevarieerde set met vooral de nadruk op het nieuwe werk.

‘Wauw’ is het enige dat ik kan zeggen over de muzikale prestatie! Ben en zijn ijzersterke band zorgen bij iedere song voor een muzikale vertaling van het gevoel dat in hun lyrics beschreven staat. Om nog maar te zwijgen over de uitwerking van de songs live. Deze hebben zoveel meer en klinken zoveel beter dan de studioversies.
Om de sfeer van de muziek nog meer over te brengen wordt er gebruik gemaakt van een groot lichtscherm dat het podium precies omarmt. Hierop verschijnen allemaal beelden van rook, bomen, de band en geheel onverwacht het publiek. Het concept hiervan is heel tof maar is soms teveel van het goede. Deze bombastische effecten eisen vaker de aandacht op waardoor de band en Ben niet meer zichtbaar zijn. Er is duidelijk een meerwaarde bij sommige songs, maar overdaad schaad.

We weten allemaal dat Ben Howard niet de artiest is die over het podium holt, maar eerder op een ingetogen manier via een sterke set de muziek tot het publiek laat komen. Ook vanavond zien we voor een groot deel van de show een zittende Ben.  Duidelijk een gemis voor de kleine mens in de zaal.  Verder brabbelt hij tussen zijn nummers enkele beknopte boodschappen door zoals “Santé”, “Thank you” en “I hope you enjoy the show”. Bindteksten zijn duidelijk niet aan hem besteed.

Het spijtige van deze avond is het plotse einde. Zonder aankondiging over het laatste nummer en het uitblijven van “Keep your head up” en “Old pine” hoopt het publiek op een geweldige bis.
Helaas, wanneer de band van het podium, onder luid applaus verdwijnt, springt het licht aan en luidt de ‘ga-naar-huis-muziek’. Een bis met de gehoopte bekende nummers blijft hier uit.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is wanneer Ben tijdens het nummer “End of the affair” vol overgaven  de woorden “What the hell love” brult in zijn gitaar. Deze woorden gingen door merg en been. Een waar kippenvel moment.

Ik luisterde Ben zijn tweede plaat vóór het concert en was niet echt overtuigd. Na het concert kreeg deze plaat een heel andere dimensie waardoor hij nu 1000 keer beter klinkt. Ben is misschien niet de showman die we graag zouden zien, maar wel de muzikant die we willen horen. Amaai, en live klinkt dat prachtig! Zeker een aanrader!

Setlist: Conrad, Rivers, I Forget Where We Were, Everything, Black Flies, She treats, In dreams, Small things, Fear, End of the affair, Oats, All harmed

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hiss-golden-messenger-17-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ben-howard-17-12-2014/
Organisatie: Live Nation