De Britse zangeres Paloma Faith is al zo’n vijf jaar bezig en laat een 50/60s gloed sijpelen in haar groovy , broeierige en sfeervolle retrosoulpop . Ze beschikt over een sterk indringende stem , en is gelinkt aan Joss Stone , Lana Del Rey, Jessie Ware en Carmel ( hoe zou het nog met deze zangeres zijn?) . En op het podium showt ze haar acteertalent , wat het publiek doet opzwepen en het spontane contact bevordert. Het levert een ‘shakey’ dansfeestje op , zeker in het eerste deel en in het laatste luik van de set .
Inderdaad , samen met haar full band , die gretig te werk ging, en haar backing vocaliste, die een prachtrol op zich nam,  vliegt de Britse diva er huppelend en giechelend tegenaan met dampende songs als “Mouth to mouth” , “Take me” en “Stone cold sober” , wat een extraverte tint biedt aan deze songs.
Een rits goede muzikanten in avondkledij begeleiden haar. Zijzelf heeft een kort retroglitterkleedje aan met een bloemenkransje op haar lange blonde haren; wat glamour en glitter in een Kate Perry style, zo te zien .
Met alle respect voor haar nieuwe Franse boyvriendje, probeert ze af en toe wat in het Frans te brabbelen . Een woordje Nederlands was hier toch graag meegenomen . Leuk allemaal in z’n geheel; wat de zangeres naar een hoger niveau brengt op het podium.
De sfeervolle songs raken iets minder , maar dat zal dan eerder aan mij gelegen zijn , want ook de love nummers “The bigger you love”, “It’s the not knowing” als “Leave while I’m not looking” en “Love only leaves you lonely”  - waar zelfs de twee gitaristen letterlijk hun solo spelen rond onze diva -, gingen erin als zoetenkoek en werden met een big smile ontvangen. Daarna werd het  tempo terug aangescherpt met “Ready for the good life” ; hier zet Faith samen met haar backing vocaliste een danspasje in, en die dame schreeuwt letterlijk de soul van zich af. “Picking up the pieces” en “Changing” , die wereldhit met Sigma, kregen de meeste respons . Goed allemaal , maar die “Changing” kon beter … haar soulfulle vocals lieten het wat afweten en de drum’n’bassloops , die de dansspieren nog meer konden aanspreken , bleven achterwege .
Een opwindende ritmiek naar het eind hadden we , ze gooide er met “Trouble with my baby” en “Only love can hurt like this” nog twee bubblegum ‘60s rock’n’rollers op z’n Pipettes/ Lulu’s tegenaan . Ze zong tot op de keyboard toe , wat de twee songs een nog meer Hollywood vintage gaf . Het publiek droeg de artieste letterlijk op handen .
In de bis speelden ze nog twee partykillers , twee uitsmijters “River deep , mountain high” van oma Tina en het bekende “Can’t rely on you”.

Haar uitgestelde concert van ‘t najaar werd dubbel en dik teruggegeven met een uiterst aangenaam concert van een enthousiasmerende dame en haar professionele band . We zien haar graag terug op een festival deze zomer, die het optreden nog meer smachtend en heter kan maken. …

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel