The mighty Mule bestaat 20 jaar ! DE ‘jam band’ bij uitstek viert dit met de release van 4 concerten uit hun rijk gevulde archiefkast : in totaal 8CD’s , 2 LP’s en 3 DVD’s met onuitgebracht live-werk om duimen en vingers bij af te likken !!
Gov’t Mule is het vehikel van gitarist Warren Haynes, die de band in 1994 oprichtte als spin-off van de legendarische Allman Brothers Band, waarin hij en -inmiddels overleden- bassist Allen Woody tot dan het mooie weer maakten naast overgebleven brother Gregg Allman. Meteen werd ook de term ‘jam band’ in het leven geroepen : Bands die live het jammen en improviseren niet schuwen en een doorsnee 3-minuten song moeiteloos tot een kwartier en langer kunnen rekken (zoals dit bon ton was in de vroege jaren ’70 en waarin ook de Allman Brothers uitblonken als geen ander, getuige hun ‘Live at Fillmore East’ dubbelaar uit ‘71).
De kunst om een song ‘uit te melken’ zonder dat moeder verveling toeslaat is nu net Gov’t Mule’s grote sterkte. Voeg daar nog aan toe dat een Mule show steevast garant staat voor gemiddeld een 3 uur muzikaal vakmanschap, waarvoor de band put uit een immens repertoire en bovendien bij opeenvolgende optredens quasi totaal verschillende setlists bovengehaald worden. ‘Waar voor je geld’ dus, in tijden waar de gemiddelde band tegenwoordig een ganse toernee lang eenzelfde setlijst van ‘één uur en een bisje of 2’ afhaspelt ....
Verwachtingen torenhoog gespannen dus voor deze eerste show in het Europese luik van de '20 Years Strong Tour', pas hun 7e passage op Belgische bodem in die 20 jaar, dit maal in het Depot te Leuven. Vanaf opener “Thorazine shuffle” wisten we al dat het snor zat : Een strakke, goed geoliede live machine, die alle kanten uit kan. Bassist Jorgen Carlsson zette een vette groove in op deze Mule klassieker uit hun beginjaren en meteen kon meestergitarist Haynes al zijn duivels ontbinden.
Zo ook in “Monkey hill” uit hun debuutplaat, en de felle -door 70's ZZ-Top geïnspireerde- rocker “Bad little doggie”. Ronduit magistraal was het slepende “About to rage”, met subtiel ingetogener gitaarwerk dat zich langzaamaan toewerkte naar woeliger spannender regionen, gevolgd door het al even magistrale “Brand new angel”, een rocker pur sang gedragen door een killer van een gitaarriff.
Na goed een uur en een kwart rondde de band set één af met The Beatles' “She said, she said” & “Tomorrow never knows” met in die laatste op knappe wijze “Stand by me” verweven als eerbetoon aan de daags voordien overleden soullegende Ben E King : Haynes kent zijn klassiekers en eert maar al te graag zijn helden (Bij een eerdere passage in Belgie jaren terug, zagen we hem on the spot een hommage aan de toen diezelfde dag overleden RL Burnside uit zijn mouw schudden).
Startschot van set twee was weerom een cover, zij het dan één met een grote C : Een ronduit verbluffende versie van Neil Young's “Cortez”. Verleden jaar was dit van Ome Neil zelf met zijn crazy Horse al een hoogtepunt op de Lokerse Feesten, en deze Mule versie moest hier niet voor onderdoen ! Haynes excelleerde hier 20 minuten lang, bijgestaan door Danny Louis die de keyboards even liet voor wat het was en knap aanvulde op gitaar. “Cortez” : Een dijk van een song, een onvolprezen meesterwerk uit de jaren 70.
Een meesterwerk uit de eigen back-catalogue is “Mule”, uit de al even voortreffelijke 'Dose' CD uit 1998 : Hun lijfsong, voortgestuwd door een vettig groovende baslijn van Carlsson -die hier alle ruimte kreeg- en dito jazzy heavy spel van Haynes. Matt Abts, drummer van het eerste uur kreeg vrij spel in de obligate drumsolo, vrijwel de enige 'song' die in elke Mule show de revue passeert, en zette daarna prompt het knappe rustige “Whisper in your soul” in. “Driving rain” voerde het tempo terug op : Een song uit 'The deep end' CD's van begin jaren 2000, oorspronkelijk ingezongen door Metallica's James Hetfield, toen met gastbassist Les Claypool van Primus.
Haynes laat immers geen kans onbenut om ‘joint ventures’ aan te gaan met muzikanten van alle pluimage, zij het op eigen of op andermans platen en live shows. Hij stond zowat met alle groten der aarde reeds op het podium. En met groten bedoelen we echt groten van deze aardkloot : Haynes stond in 2012 o.a. ook op het podium in het Witte Huis, toen Barack Obama spontaan een paar lijnen “Sweet Home Chicago” zong met een 'gelegenheidsbandje' met o.a. BB King, Mick Jagger, Jeff Beck, Buddy Guy en nog een trits anderen (check YouTube).
In de US heeft Gov’t Mule bovendien net een toernee afgerond met jazzgitarist John Scofield. De Euro tour moet het stellen zonder special guests, wat echter geen gemis blijkt. Met “Soulshine”, een eigen soul-evergreen uit zijn Allman Brothers periode, met daarin flarden “Tupelo honey” van Van Morisson, werd set 2 afgerond.
Slechts één bis, maar wat voor één : Tijdens “Blind man in the dark” werden nog eens 10 minuten lang alle registers opengedraaid. Al in 2009 -na hun concert in Trix- schreven we op deze eigenste site over deze Mule klassieker : 'Misschien wel de ultieme Gov’t Mule song : de perfecte samensmelting van door merg en been gaande gitaren, een dreigend basritme en de immer doorleefde soulvolle bluesy stem van Haynes', en dit geldt nog altijd ! Schitterende finale van een 3 uren durend potje eerlijke rock, blues & soul zonder franjes en dikdoenerij : meer moet dat niet zijn !
Set 1 : Thorazine Shuffle - Million Miles From Yesterday - Monkey Hill - Bad Little Doggie - About To Rage - Brand New Angel - Captured - She Said, She said - Tomorrow Never Knows / Stand By Me
Set 2 : Cortez - Mule - Little Toy Brain - Thelonius Beck - Drumsolo - Whisper in Your Soul - Drivin' Rain - Soulshine / Tupelo Honey
Encore : Blind Man In The Dark
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gov-t-mule-01-05-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
