Andy Shauf bracht kalmte op een regenachtige dag met zonnige tunes en tegelijk donkere teksten. Met een vierkoppige band nam hij het voortouw en speelde afwisselend elektrisch als akoestisch op zijn gitaar . Hij bepaalde het tempo, de band volgde als makke hondjes en speelde een subtiele achtergrondrol. Toch was die rol erg belangrijk in de kamerpop op het lijf van Andy Shauf. De band bracht kleine extra’s aan waardoor er telkens een nieuw element opdook en de verveling net niet opkwam.

Andy Shauf is een Canadese singer-songwriter uit het kleine dorpje Saskatchewan. Zijn vierde plaat ‘The Party’ kwam op 20 mei 2016 uit, tevens zijn debuut op Anti Records (het label waar onder meer Tom Waits opzit). De vergelijkingen met Elliott Smith, Sufjan Stevens en Neil Young zijn bij deze jongeman uit Canada nooit ver weg. Hij brengt in La Péniche zachte folkrock met een grote melodiewaarde.
Met een rustige compositie en simpele gitaarakkoorden begint Shauf aan zijn set. De spitsvondigheid van de drums springt er meteen uit. De drummer zit op de achtergrond en maakt nooit echt luide geluiden op zijn drumstel maar laat toch telkens een subtiele percussie horen om het tempo te bepalen.
Bij “Quite Like You” en “Jenny Come Home” brengt Shauf de zon op het podium. De vrolijke deuntjes wanen het publiek op een afgelegen strand met niemand in de buurt. Het brengt rust en laat je dromen van betere tijden.
Een ander instrument dat zich subtiel op de achtergrond bevindt , is de piano. Soms komen er zoals bij “Twist Your Ankle” en “Alexander All Alone” kleine pianopartijen bij die een vrolijke lo-fi sfeer brengen. Het zorgt ervoor dat het publiek meteen terug naar de seventies wordt gekatapulteerd.
In het middendeel gebruikt Shauf veelal dezelfde opbouw. Toch is deze dromerige muziek nooit slaapwekkend omdat er telkens een nieuw, klein element inkomt. Zo speelt Shauf eens een gitaarsolo, brengt hij duistere lyrics en zijn de noten altijd anders te horen.
Uiteindelijk gaat Shauf naar het einde toe de donkere kanten van zijn muziek tonen zoals bij “Martha Sways”. Zo zingt hij over de dood en ouderdom maar is de bijhorende muziek minimalistisch dat het bijna lijkt alsof hij uitkijkt naar de dood. Bij het bisnummer komt Andy Shauf helemaal alleen het podium op. Zonder muzikale begeleiding van de drie anderen, klinkt hij erg somber. De muzikanten brengen een vrolijke noot bij en dat was doorheen het volledige concert nodig.

Andy Shauf is een artiest die echte luistermuziek brengt die veel op elkaar gelijkt en toch boordevol subtiele arrangementen zit.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille