Kurt Vile & The Violators – Talent – Songs – Sfeer!
Kurt Vile & The Violators, Mauro Pawlowski solo , Will Johnson
OLT Rivierenhof
Deurne
2017-07-04
Quinten Jacobs

Als Kurt Vile met zijn Violators én Mauro Pawlowski in het OLT Rivierenhof spelen, dan moesten we daar gewoon bij zijn! Dus zakten we op een warme dinsdagavond af naar Antwerpen voor een avondje indierock.

Kurt Vile had Will Johnson meegenomen naar Antwerpen, die de avond af mocht trappen. Hoewel we niet heel zijn set zagen, kon hij ons best bekoren. De Amerikaan begeleidde zichzelf met zijn gitaar en dat beproefde recept werkte. Helaas verzoop het geheel een beetje in het rumoer waarmee een voorprogramma vaak te kampen krijgt en wist Will Johnson niet genoeg te variëren om echt te boeien. Desalniettemin was het geen slechte opener van de avond.

Daarna was het de beurt aan Mauro Pawlowski, die drumster Karen Willems (Yuko, Zita Swoon) had meegebracht. Helaas maakte Pawlowski een nogal lusteloze, ongeïnspireerde indruk. Zonder veel overtuiging bracht hij zijn set met nummers die in het beste geval wat deden denken aan Black Box Revelation. Met een goeie cover van “Big Love” van Fleetwood Mac kregen we halverwege wat hoop op verbetering, maar helaas, het niveau dook daarna weer naar beneden. Mauro Pawlowski was ogenschijnlijk ook  lang niet nuchter en acteerde karikaturaal en ongeïnteresseerd. Toen hij ook nog eens “Cinnamon Girl” van Neil Young verkrachtte, was de maat vol, dit was gewoon echt een slecht optreden.
Tijdens een rommelige gitaarsolo op het einde deed iemand van de organisatie teken dat Pawlowski beter een einde aan zijn set maakte, waarop de Limburger lusteloos gehoorzaamde. We weten dat Mauro Pawlowski een geniaal muzikant is, maar deze keer kon hij echt niet overtuigen.

Eindelijk was het tijd voor Kurt Vile & The Violators, waarvoor het openluchttheater helemaal volgelopen was. Onmiddellijk zat de sfeer goed, en als de eerste woorden van de muzikant ‘oh I love you guys’ zijn, weet je dat ook de artiest er zin in heeft. Openen deden de Amerikanen met het opgewekte “Jesus Fever” en de vlam sloeg meteen in de pan.
Ook “I’m an Outlaw” (met Kurt Vile op banjo!) en vooral “Gold Tone” (wat een song!) werden goed onthaald. De ex-gitarist van The War On Drugs is (nog steeds) niet vies van nummers langer dan 5 minuten en bewees dat met “That’s Life, tho”, dat werd opgebouwd uit een soundscape en het publiek betoverde. Als het publiek muisstil is tijdens en dolenthousiast ná een intiem nummer dan w eet je dat het goed zit.
Eerste hoogtepunt was “Wakin on a Pretty Day”, waar bassist en gitarist plots van rol wisselden. Lekker laidback rocken op een warme zomeravond, Kurt Vile kan het als de beste. “Girl Called Alex” werd opgeleukt door spacey synths en barstte met veel distortion open en overtuigde zo veel meer dan op de plaat. Ook solo kan de Amerikaan begeesteren, zo bewees het heerlijk wegdromen van het publiek bij “Runner Ups” en “Freeway”.
Het publiek was dolenthousiast en hit “Pretty Pimpin” zorgde voor een nieuw hoogtepunt én meegebrul. Na ook nog onder andere “KV Crimes” (dat wat inzakte naar het einde toe, maar toch, deze song had ook van Neil Young kunnen zijn) was het natuurlijk tijd voor een uitgebreide bisronde.
Kurt Vile durfde het aan om de avond af te sluiten met intieme nummers als “Wild Imagination” (meezingmoment!), “Baby’s Arms” en “He’s Alright”, en scoorde zo extra punten. Luid applaus was elke keer zijn deel en zowel het publiek als de band genoot zichtbaar.

Kurt Vile & The Violators waren magistraal en stuurden ons met een grote glimlach op het gezicht naar huis. Wat een talent, wat een songs, wat een sfeer, wat een avond. Hadden we al gezegd dat het goed was? Wauw.

Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne