Neil Diamond - Kasten vol met prijzen. Alles gewonnen wat er te winnen valt. Je staat 50 jaar op de planken. Dan wil je dat vieren, wereldwijd. Op 76-jarige leeftijd niet evident natuurlijk. Maar de passie is nog te groot, en het vuur laait nog steeds op. Het lichaam moet maar mee! Eerst Amerika, en nu Europa in.

Ga er maar aan staan. Je hebt 10-tallen songs, waarvan vele nr. 1 hits. Dan moet je harde keuzes maken in je setlist. Dat de show sowieso gevuld ging zijn met goede songs, daar kon je vergif op innemen. Neil Diamond is een stielman. Songwriter in het begin, geëvolueerd tot topartiest. Massa’s ervaring, en die ervaring helpt hem nu zover, dat hij nog steeds op de bühne staat. Dat de bewegingen en tempo wat lager liggen, stoort niemand. Hij speelt nog steeds met het timbre, en weet de juiste songs met passie te vullen, en in te houden als het moet. De meest herkenbare stem ter wereld doet het nog steeds. Die zoetgevooisde stem, is nog steeds z’n handelsmerk en z’n sterkte. Altijd geweest. Geen andere artiest doet het hem na om , alleen maar gedragen door de songs, van een langspeelfilm en hit te maken. (Jonathan Livingston Seagull, 1973 )
Het podium, trapsgewijs en mooi opgebouwd, vulde mooi het podium, en liet de 13-koppige muzikanten goed tot uiting komen. 3 videoschermen waren perfect opgesteld, waarvan het middelste de herkenbare diamant vormde. Een handelsmerk van z’n podia in de jaren 80. Ook de verlichting was warm, en was perfect in symbiose met de innigheid van songs.
Het liet ook toe om Mr. Diamond gemakkelijk over het podium te ‘schrijden’. De leeftijd is er, en dan pas je je aan. Dat ook is een deel van het vakmanschap. Je creëert een comfortabele habitat, waar je optimaal in kan presteren. Er lag geen kabel op het podium …
De bandleden presenteerden zich tijdens “In my lifetime”, en plots stond ‘de jarige’ midden de bühne. Met “Cherry cherry”, “ You got to me”, “Solitary man” en “Love on the rocks” had hij het publiek direct mee. Letterlijk dan. Op het middenplein waren zitplaatsen voorzien, maar daar was na de 5de noot al geen sprake van. De vurige dames klommen nog net niet op het podium. Ieder danste op zijn vierkante ‘halve meter’. De rust kwam er met het zeer ingetogen “ September Morn”, om dan direct daarna terug een versnelling hoger te schakelen met “ Play me”, ( het bespelen van het publiek zit hem als gegoten ) “ Song sung blue”, “Beautiful noise” en “Jungletime”.bij dat laatste nummer kregen we beelden van het oudere New York te zien.
Een 2de adempauze kwam er met een song geschreven voor alle slachtoffers van terreur “ Dry your eyes” , en “ If you know what i mean”.
Richard Bennet , bijgestaan door z’n zoon, werd even voorgesteld. Hij mocht “ Forever in bluejeans” op gang trekken. Gevolgd door “Both sides now”. Neil refereerde naar Barbara Streisand , maar liet zich toch begeleiden door de saxofoon bij “ You don’t bring me flowers”. “Red red wine” en “I’m a believer” brachten ons tot een familie-moment. Tijdens “Brooklyn roads” zagen we nostalgische beelden van Neils jeugd en wierpen een enige blik op z’n jeugd.
“Pretty amazing grace” was de ideale voorbereiding op het stuk, waarnaar iedereen uitkeek, denk ik. De lange , zachte ‘oooh’ was de voorbode van het drieluik, een aperçu uit Jonathan Livinton Seagull. Ingezet door “Be”, “Lonely looking sky” en afgerond met “Skybird”.
Het ideale moment om dan het orkest voor te stellen. Iedereen werd in de schijnwerpers geplaatst en mocht iets ten berde brengen. Wat ons pareltjes opleverde en ons bracht van “Dominique” van Soeur Sourire tot de Flinstones. Heel origineel en het toont de warme appreciatie aan van Neil voor z’n muzikanten. Ze mochten zich dan ook nog eens uitleven met ‘jazz time’ en “ Crunchy Granola suite”.
Done too soon” en “Holy holy” brachten ons tot de afsluiter. Het enig mooie “I am , I said”. Zeer rustig en ingetogen gebracht.
De encore : “Sweet Caroline, “Cracklin’ Rosie” en “ Brother love’s traveling salvation show”.

Een icoon. Een artiest die z’n familienaam alle eer aandoet. Een warm man, warme songs creërende. Een vol Sportpaleis kwam hoopvol toe, en ging blij lachend naar huis. Z’n songs blijven in je hoofd malen, en geven je tonnen energie. En doen je de dingen vergeten. Ze laten je rechtstaan en swingen, ok al heb je een zaal vol zitplaatsen. Geen energiereep kan tippen aan een LP of CD van Neil Diamond! De jeugd zit constant aan de Red Bull, tegenwoordig. Een mp3 met Neils playlist heeft dezelfde werking. Gelukkig zijn er verschillende generaties grootgebracht met/door deze zanger. Deze ‘legacy’ mogen we nooit verloren laten gaan.
… Maar er is hoop. Zelfs m’n zoon van 24 komt dezer dagen thuis met een plaat van Neil Diamond thuis. Een verloren schat , gevonden op een 2dehands-markt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/neil-diamond-28-09-2017/
Organisatie: Live Nation