Stralende gezichten, niets dan stralende gezichten en ronduit gelukkige mensen trof je aan na de fenomenale doortocht van Glen Hansard en diens uitstekende band nu dinsdagavond.

Traantjes zijn er vast ook geweest, stompen in de maag of kroppen in de keel des te meer. Wie dinsdagavond niet in de AB was, komt maar beter met een wel heel erg goed excuus op de proppen. Dit had je moeten meemaken!
Met een arsenaal prachtige songs op zak, of die nu onder eigen naam dan wel met The Swell Season of The Frames werden opgenomen, gezegend met die fraaie en krachtige stem en bijgestaan door een topband, zorgde Hansard voor een wervelende avond vol schoonheid. Met aandoenlijke echtheid, flair en fenomenale metier en muzikaliteit wist Glen Hansard te imponeren en charmeren. Moederziel alleen aan de piano, zoals bij het beklijvende Shelter Me, of enkel begeleid door de pianiste, versterkt door die heerlijke strijkers, of bijgestaan door de geweldige potige blazerssectie of in volle gloed, drukte en feestelijkheid, met volledige twaalfkoppige band. Naakt en ontdaan van franjes of net voorzien van alle toeters en bellen dus waarbij alles perfect op zijn plaats viel. Het was een avond genieten zonder weerga. Genieten met de grote G.
De Ierse songsmid kwam eerst alleen op en bracht, “High Hope” en vervolgens, ondertussen begeleid door toch een aantal muzikanten een schitterend “Time Will Be The Healer”. Daarna verscheen de volledige begeleidingsband van Hansard ten tonele en werd een wervelend “Roll On Slow” ingezet. De muzikale vrienden uit The Frames op bas en gitaar, konden natuurlijk niet ontbreken, de driekoppige blazerssectie, het charmante strijkersstrio, de fabuleuze pianiste, de keyboardspeler en de strakke haast hyperkinetische drummer, …  je kwam ogen en oren tekort en het klonk allemaal organisch en fantastisch. Zeker ook wanneer een broeierig “Didn’t He Ramble” gespeeld werd, of ook hoe “Way Back in the Way Back When” gedeclameerd werd door zanger, muzikanten en tot koor verworden publiek. En wat een feest waren “Her Mercy” / “Star Star” en “Fitzcarraldo” (The Frames) zeg!
Knap hoe Hansard er in slaagde om “Vigilante Man” van Woody Guthrie, in geen tijd om te toveren in een tot een stevige vuist gebalde anti-Trumpsong. “De huisbaas van Guthrie heette Fred Trump, hij moest hem niet”, aldus Hansard. Of het waar is, durven we betwijfelen, goed gevonden was het wel. “Gemakkelijk, he”, grijnsde Hansard, “ok, ik keer terug naar de woorden van Guthrie”. “Winning Streak” werd opgedragen aan diegenen die zich in een winnende bui waanden dinsdag, het gruwelijk pakkende “My Little Ruin” was, dan opgedragen aan al wie al eens heel erg slecht nieuws moest brengen of dat te horen kreeg. Hansard kaartte de problematiek van daklozen aan, in Ierland een groot probleem, zo vertelde de bard.  Maar de zanger had ook de vele daklozen in Brussel opgemerkt. Aan hen droeg hij een bloedmooi “Shelter Me” op, pakkend. Of  zoals we al schreven: beklijvend! Hansard had eerst over Joni Mitchell verteld met wie hij vijf jaar geleden de kleedkamer mocht delen en hoe Mitchell hem verteld had hoe je als singer-songwriter je leven rijmt. Waarbij Hansard verduidelijkte dat “Shelter Me” rijmt op iemands leven, niet het zijne. Zo ver waren we zelf ook al.
Ook “When Your Mind’s Made Up” ontbrak natuurlijk niet in de set, door de strijkers en blazers en een erg vinnige drumploop had deze song net dat ietsje meer. Natuurlijk kon ook die andere The Swell Season-compositie niet ontbreken; “Falling Slowly” klonk een stuk dramatischer met de ingetogen en haast ingehouden tweede zangstem van de pianiste, haar pianospel en de zuinig aanwezige strijkerssectie. Prachtig. En Hansard als geweldige crooner natuurlijk.
Dat de Estse muzikanten die Hansard bij een reeks optredens in Estland leerde kennen, ook net nu in Brussel waren, was een welgekomen geweldig toeval. En dus riep Hansard de drie Estse jongedames in kwestie erbij bij de eerste bisronde. “We hebben gisteren nog maar tickets voor dit concert gekocht en nu staan we mee op het podium”, aldus een enthousiaste Katarina. Het trio bracht een eigen nummer dat zich liet vertalen als “Why” wat naadloos over ging in het vervolg van het bisfestijn, al zou Hansard nog een tweede keer terugkeren, dan enkel met diens eigen band om stijlvol en swingend te besluiten met “Wheels On Fire”.

Het concert van het jaar? Het is vroeg om dat te zeggen, maar wie weet. Een van de absoluut strafste concerten van 2018? Ongetwijfeld!. Al stond zulks eigenlijk in de sterren geschreven. En ook nu bevestigde Glen Hansard diens uitstekende live-reputatie. Fijn dat er nog zekerheden zijn.

Ism met Luminousdash.com  www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation