Isolde Lasoen et Les Bens stelden afgelopen woensdag de plaat ‘Cartes Postales’ voor aan het Brugse publiek. Daarmee waren de Bruggelingen bij de laatste in de rij, want Isolde haar debuutplaat is ondertussen al een jaar verschenen. Eens zien of Isolde Lasoen en haar Bens al aan het einde van hun Latijn waren.

Isolde Lasoen opende met “Les Belles”. Toepasselijk, want de pianist zorgde voor wat ‘Halloweenachtige’ deuntjes. De band kwam sluipend vanuit de duisternis het podium op. Het was even wachten, maar daarna hoorden we de mooie stem van Isolde erover heen gaan. Een fijn begin van het optreden. Dartel en duister tegelijkertijd.
“Reine Des Plages” vervolgde de set. Daarvoor vond Lasoen haar inspiratie in de gaanderijen van Oostende, waar de foto’s van Maurice Antony indruk maakten. Het nummer is zacht, maar je hoort er wel een zachte zeebries in, zeker met enkele oohs van de zangeres erbij. Met de ogen dicht, kan je jezelf aan zee wanen.
Dan was de inspiratie voor song “Cartes Postales Francaises” wel iets spannender, want daarbij denkt Isolde Lasoen aan erotische postkaartjes van vroeger. “Nog explicieter dan wat we vandaag soms zien”, vertelde ze erbij. Nu ja, elk zijn meug natuurlijk. We hoorden het iets klassieker, zeker op het einde van het nummer, met wat tristesse erbij. Dat werd vingerknippend verder gezet in “Pas D’Amour, Pas De Retour”. Een chanson dat alweer erg zachtaardig klonk en waarvoor Belgiës bekendste percussioniste vanachter haar drumstel kroop.
Isolde en Les Bens gingen voor even verder in het Engels met “Wishful Thinking”. Een poppy song, die voor meer schwung in de set zorgde. De erg sterke pianist eiste hier voor het eerst een hoofdrol op.
Tot dan zat er jammer genoeg iets te weinig pit in ons optreden. Goede nummers, zeker wel, maar er ontbrak nog iets. Dat veranderde vanaf ze “Samba des Diables” begonnen te spelen. Er gebeurde gewoon veel meer, en de Bens konden nu echt uitpakken met hun talenten. Het leek alsof ze het zelf plots ook fijner vonden. Met een heel Braziliaanse knipoog hoorden we sambaballen, vogel- en oerwoudgeluiden. De contrabas werd bovengehaald en de blazers konden er lekker overheen gaan. Enige (kleine) tegenvaller: wanneer het publiek mee mocht zingen, werd er nogal mak gereageerd. Klappen: ja. Meezingen: stap te ver. Jammer, want het had de sfeer er alleen maar beter op gemaakt.
En bij “Aluminium Folie” ging het speels verder, zij het weer in typische chansonsfeer. De 6 mannen naast Isolde namen het zelfs wat over, maar dat liet ze natuurlijk graag gebeuren. Verder hoorden we “Stay Gold”, dat wat heftiger begon, en “Hurt”, dat een beetje dissonanter klonk dan de rest. Ook “Road N1” was leuk om te horen.
Daarna kroop de frontvrouw weer vanachter haar drumstel om “Provocateur” in te zingen. Een heel simpel liedje, waarin het pianoriedeltje de show steelt. Het nummer werd ook gebruikt voor Temptation Island, waarna de band er gretig gebruik van maakt om er af en toe eens met erotische stemmen temptation tussen te gaan zingen.

Het einde van het optreden kwam eraan, maar niet voor we nog een prachtig intermezzo kregen waarin elke muzikant zijn moment kreeg met een jazzsolo. Het werd een geweldig stukje muziek waar er een beetje Booker T in Isolde en Les Bens was geslopen. Fantastisch om te eindigen, en we kregen nog twee bisnummers als toemaatje. De topper was een soort Balkanversie van Marie Laforêts “Mon Amour, Mon Ami”. De band jaagde de pianist op, waardoor het nummer steeds sneller en sneller ging. Zalig om te zien, en voor het eerst op tournee versloeg de pianist Isolde Lasoen. Ze stak het dan maar gauw op haar aankomende baby. Een heel mooie noot om het optreden te eindigen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/155

Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge