The Sore Losers - In het najaar van 2018 stelden The Sore Losers hun recentste plaat ‘Gracias Senor’ voor aan het grote publiek. Vrijdagavond kregen de Bruggelingen de kans om de nieuwe songs voor het eerst eens live te beluisteren. Met een beetje argwaan weliswaar, want er verschenen wat matige recensies over hoe de nieuwe plaat een scherp kantje mistte.

De Limburgers gingen nochtans redelijk ronkend van start met “Silver Seas”. De rauwe en pure sound die we van hen kennen zit zeker nog in die eelterige gitaarvingers. Frontman Jan Straetemans en zijn kompanen lieten er ook geen gras over groeien. Voor we het wisten waren ze al overgegaan op “All In A Days Work”, een nummer van hun laatste langspeler. En inderdaad, hier vertraagde de band het tempo met wat lomer gitaarspel om daarna weer in gang te schieten. Maar wel allemaal mét de ongepolijste vuiligheid die je op de plaat minder goed hoort. En ook “Little Baby (doughboy)” vonden wij wel goed klinken. De vertegenwoordigers van de Belgische garagerock komt duidelijk nog steeds met hetzelfde recept optreden. Stevige bassen en drums, met de elektrische gitaar van Cedric Maes die de vrijheid heeft om daarover heen te waaien als een paar stevige rukwinden aan zee. En dat was helemaal het geval in een nummer zoals “Can’t You See Me Running”, waarin hij zelfs even soleert. En we herkenden weer even de invloeden van The Raconteurs.
Toch kreeg de band het publiek niet helemaal los, dat soms een beetje mak naar het podium zat te staren. Dat moet ook Straetemans hebben gevoeld, want tijdens “Nightcrawler” probeerde hij de Magdalenazaal wakker te schudden. Door de armen hard naar boven te waaien, door voor te gaan klappen, en door het nummer even helemaal stop te zetten. Om dan natuurlijk weer loeiend door te gaan in een stroomversnelling naar het einde van het nummer. Het hielp voor even, al zou het publiek niet meer echt los komen. Daarna hoorden we “Blue Shoes” en “A Little More”, waarbij Cedric Maes weer zijn kans zag om te gaan fladderen. Zalig als hij dat doet.
Voor The Sore Losers aan de echte hits begonnen, gooiden ze er nog verse songs “Dark Ride” en “Denim On Denim” tussen. Die laatste werd een beetje gevoeliger ingezongen, we konden zelfs even alleen vier stemmen horen. De blues en country-invloeden van The Sore Losers kwamen naar boven.
Maar het was dus allemaal een voorsmaakje voor een stevigere apotheose. Die begon met “Girl’s Gonna Break It”, onmiddellijk vervolgd met “Emily”, een topper van derde albu, m “SKYDOGS”, waarin de band steeds weer kleine beetjes gitaarspel op je loslaten. Daardoor zagen we in het publiek toch al wat kopjes heen en weer schudden. En met bommetje “Beyond Repair” zorgden ‘de losers’ voor de pure gitaarchaos die hen zo typeert. “Cherry Cherry” was niet helemaal ons ding, maar “Don’t Know Nothing” maakte dat natuurlijk helemaal goed. Redelijk melodieus voor The Sore Losers, met die typische riff, fijn baslijntje, geen geschreeuw in de zang. En met afsluiter “Juvenile Heart Attack” voelde het nog eens alsof ze met de sneltrein over het publiek wilden denderen. En dat lukte nog redelijk goed.

Want zodra de band naar de backstage ging, lukte het niet voor iedereen om het applaus te rekken tot de bisnummers. Kapot gespeeld waarschijnlijk, duidelijk geen thuismatch voor de vier rockers uit Limburg. Toch waren we blij met bisnummers “Tripper” en “Shakey Painters”. Die laatste toch een beetje gezapiger ingezet, maar met een gigantisch lange en zware outro om ons weer huiswaarts te sturen.

Setlist: Silver Seas - All In A Days Work - Little Baby (doughboy) - Got It Bad - Eyes On The Prize - Can’t You See Me Running - Night Crawler - Blue Shoes - A Little More - Dark Ride - Denim On Denim - Girl’s Gonna Break It – Emily - Beyond Repair - Cherry Cherry - Don’t Know Nothing - Juvenile Heart Attack – Tripper - Shakey Painters

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/the-sore-losers-08-02-2019
Organisatie: Cactus Club , Brugge