Een jaar geleden zagen we tijdens twee uitverkochte afscheidsshows in de Vooruit Steak Number Eight herrijzen in STAKE. Deze metamorfose leverde een productiviteitsboost op die uitmondde in hun ondertussen al vijfde plaat ‘Critical Method’. Met dit eerste album onder hun nieuwe alias trotseerden ze een uitverkochte AB. Na een verschroeiende zomertour en verschillende try-outs in Den Trap, Trash Life en Charlatan stonden de verwachtingen hooggespannen.

Nieuwe nummers debuteren gebeurt altijd een beetje met een bang hart, zo ook bij STAKE. Als je opener dan nog eens het traag slepende “Devolution” is dan hielden zelfs wij ons hart vast. Zeker geen slecht nummer maar wel een beetje een valse start en zeker niet iets wat je verwacht van een  een groep die geregeld kotst van de fysieke inspanning na hun shows. En eigenlijk ook een beetje het verhaal van het verloop van deze show, traag opbouwend naar zijn hoogtepunt. “Catatonic Dreams” brengt voor de eerste maal de nodige schwung. Waren het de zenuwen of iets anders, we weten het niet maar de overtuigd waren we nog niet. Meerdere nieuwe nummer gingen voorbij maar zelfs een nieuw topnummer zoals “Absolute Center” had nog niet het verhoopte effect. Het werd tijd om het echte beest dat STAKE live heet los te laten. Dat gebeurde gelukkig, traag maar zeker.
Brent Vanneste vertelt het publiek dat ze er lang over getwijfeld hebben maar dat er toch nog enkele oudere nummers gespeeld zullen worden. Godszijdank denken we bij onszelf want op de nieuwe nummers alleen zagen we het nog niet meteen gebeuren. Dat de mogelijkheid tot het niet spelen zelfs al in vraag gesteld zou kunnen worden door de heren, lijkt ons eigenlijk enigszins ook al vreemd. Een goede beslissing zo blijkt want wanneer “Return of the Kolomon” en “Your Soul Deserves To Die Twice” de revue passeren beginnen we ook de eerste crowdsurfers te zien.
De band werd onder meer bijgestaan met een degelijke lichtshow en lasers die bijvoorbeeld bij “Eyes for Gold” de desbetreffende ogen op de zaal richtten. Tussentijds krijgen we plots drummer Joris Casier aan de lijn die door middel van een telefoonhoorn meldt dat hij 'van Brent iets moest zeggen'. Veel meer dan enkele merci's komt er eigenlijk niet uit. Bindteksten zijn de mannen hun sterkte niet en dat geeft ook frontman Brent Vanneste toe. Een pakkend moment wordt het wel wanneer hij vertelt hoe geweldig het is om deze releaseshow te kunnen spelen op de plek waar ze meer dan tien jaar geleden Humo's Rock Rally wonnen. Als het niet met de show was dan hadden ze ons alvast met hun eerlijkheid en charme ingepakt.
Ondertussen was de temperatuur in de AB al enkele graden hoger geschakeld dankzij het moshen en was de volledig bezweette frontman al in het publiek verdwenen. Het waren vooral de oude nummers die dit teweegbrachten maar ook verschillende nieuwe nummers zoals “Doped up Salvations” werden met blijdschap ontvangen. Bij afsluit kregen we een afgestripte versie van “Human Throne” met enkel Brent op de piano, 'Het is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik dit ga doen.' Na een valse start mede dankzij zijn microstatief, wat dankzij de nodige humor van de frontman snel vergeven werd, stonden we plots in een donkere en muisstille AB. Dit laatste hadden we alvast nooit verwacht van een STAKE show. Tot de rest van de band met de kracht van een sloophamer inviel. Deze versie mogen ze naar onze mening alvast meer doen in toekomstige shows.

We sloten af met een krachtige “Black Eyed” en de show had eindelijk ook zijn volle potentieel bereikt. Het was een moeilijk begin maar wel een in stijgende lijn. De mannen van STAKE leverden dat waar ze voor bekend staan, een strakke show. De nieuwe nummers moeten misschien nog even inburgeren maar STAKE blijft een van de strakste live bands van eigen bodem.
Toegegeven we zien ze misschien liever aan het werk in iets kleinere zalen maar een speciale ervaring werd het alvast wel.
Na afsluit galmde hun cover van “Geen Wonder Dat Ik Ween” van Paul Severs door de speakers. Het merendeel van het publiek was gebleven en zong mee. De band verscheen weer op het podium om mee te baden in het feestgedruis en Brent pakte zelfs de micro om nog eens in het publiek te springen. Vooral dit soort dankbaarheid van de mannen zelf, die amper uit hun woorden geraakten tijdens de show, siert en toont ook wat voor een speciale en wederzijdse band deze groep heeft met hun fans. STAKE blijft STAKE en daar zijn wij heel blij mee!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel