Mono - Magisch! Brengt je met een zweepslag in hogere sferen en weet je te temmen door hun strelingen op de gitaar

Wanneer ik binnen kom in de Orangerie, word ik spontaan overvallen door de bijzondere, unieke sfeer van deze zaal. Deze setting alleen al, stoomt mij in alle stilheid klaar voor wat vanavond komt …

Door treinproblemen kon ik jammer genoeg Jo Quail niet zien. Wel zag ik de reacties van de vele gegadigden, net na haar concert… Ik kan er alleen maar uit afleiden dat ik hier iets heb gemist …

Dan over naar Mono^****, de  band waar iedereen sowieso voor kwam. Mono is ondertussen al één van de weinige echte titanenbands onder het post-rock genre, samen (om er maar een paar te noemen) met Explosions in the Sky, Mogwai, Gospeed You! Black Emperor, etc. Toch wist Mono zich naar mijn gevoel altijd te differentiëren door hun eigen sound te drukken: gitaren die soms zo zacht zijn dat ze als violen klinken, spelen met stilte en groot volume, met een Oosters tintje ertussen. Nu, zo zie ik het althans.
Wanneer Mono hun set start met “God Bless” kwamen ze meteen zwaar uit de hoek. Het nummer komt als een wervelwind op mij af en de haren op mijn arm springen spontaan recht van alle emoties die in mij opkwamen. Ook de twee volgende nummers blijken hetzelfde effect op mij te hebben. Ik voel me nu al vertoeven in een groter transcenderend geheel en dan komt plots uit alle stilte het nummer “Nowhere, Now Here”, de titelsong van hun nieuwe plaat. Hier doet Jo Quail haar intrede en weet ze dit nummer door haar magisch vioolwerk nog zoveel krachtiger te maken, ondanks de rustige sfeer in het nummer. Je moet het maar kunnen. Dit is magisch.
Ondertussen valt mij ook op hoe fantastisch het geluid is geregeld. Ook de belichting draagt het geheel zijn steentje bij: deze is geen opvallende, hyperkinetische lichtshow, maar wel een eenvoudig, traag wijzigend aanvullend oerelement.
Zo speelde Mono nummer na nummer een fantastische set, met voor mij als hoogtepunten: “Nowhere, Now Here”, “Sorrow”, en ja, ook publiekslieveling “Ashes in the Snow”. Na tien nummers, en tot mijn oprecht verdriet komt de set tot zijn einde.
Ik blijf achter met een magisch-emotioneel gevoel waarmee ik mijzelf geen raad weet. Weinig bands hebben dit effect op mij en ik voel mij zo dankbaar om hier deel van uit te maken. Mono is een band dat mij met een zweepslag in hogere sferen brengt en met een streling op de gitaar doet temmen. Magisch. Nogmaals: magisch!
Hopelijk komen ze snel terug naar ons Belgenlandje, in tussentijd beloof ik jullie mijn huiswerk te doen:  Jo Quail grondig checken.

Setlist: God Bless - After You Comes The Flood - Breathe - Nowhere, Now Here - Death in Rebirth - Dream Odyssey - Sorrow - Meet Us Where the Night Ends - Halcyon (Beautuful Days) - Ashes in the Snow

Organisatie: Botanique, Brussel