Algiers is als Amerikaans-Britse protest punkband nog steeds relevant. Dezelfde ingrediënten zoals soul, gospel, industrial, punk en whatnot komen terug op hun laatste plaat ‘There Is No Year’. Helaas liet de band na de passage in de Botanique ons ongeïnspireerd achter.

Maar eerst was het de beurt aan Esya. Als zeer bedrijvige bassiste in Savages en tal van andere zijprojecten, heeft Ayşe Hassan het afgelopen jaar niet stilgezeten. Zo bleek ze ook voldoende solomateriaal te hebben om een halfuur te vullen. Met een beperkt arsenaal bestaande uit drum sequencer, synthesizers, bass en vocals, bracht ze een volle live sound van electro doorspekt met dark wave en punk. Ze stond er alles behalve statig bij, waardoor het geheel des te overtuigender bij ons binnenkwam. Met hoogtepunt “Everything” - over eeuwige en voortdurende keuzestress - pakte ze het publiek helemaal in. Een artieste om in de gaten te houden!

Zo gelaagd de muziek van Algiers wel is, zo talrijk was ook de instrumentatie op het podium van het vijftal - extra achtergrondzanger incluis. Lee Tesche baande zich een weg naar zijn gitaar- en saxofoonpost waar hij het startschot gaf. Een voor een kwamen ook Ryan Mahan (bas, synthesizers en loopers), Matt Tong (drums) en uiteindelijk Franklin James Fisher het podium op om verschroeiend “There is no Year” te brengen, de titeltrack van hun laatste langspeler.
Zo verschroeiend dat de soundmix volledig de mist in ging. Iets wat doorheen de set amper werd rechtgetrokken… Het gedrum van Tong (ex Bloc Party) leek soms van kilometers ver af te komen en Tesche had niet eens een micro nodig om zijn kreten hoorbaar te maken.
Gelukkig bracht de band ook minder overladen nummers.“Dispossession” was zo het eerste lichtpuntje van de set. In “We Can’t be Found” hoorden we Fisher eindelijk vol overgave zingen zoals we hem herkennen op de platen. Of nog het op plaat ijzersterke en swingende “The Underside of Power” dat het enig hoogtepunt was van de avond.
Ook op présence en overgave was er initieel niets op aan te merken, want het duurde niet lang eer Mahan zijn excentrieke en energetische moves bovenhaalde. Helaas voelde diezelfde energie op de duur als overdadig aan. In schril contrast stond daar tegenover Tesche die zich leek te verliezen in zijn eigen focus. Als er al een opgebouwde spanningsboog was, viel die uiteen door de onherkenbare cover van Outkast’s “Liberation” of het eerste chaotische bisnummer “Irony. Utility. Pretext.”...
Een gemiste kans dus! Algiers is en blijft relevant en heeft genoeg diepgang, creativiteit en brute eerlijkheid om een publiek van gelijkgestemden te overrompelen. Jammer genoeg ontbrak er deze avond aan finesse en vlotheid qua klank en overgave. Benieuwd hoe ze het de volgende keer er van af brengen!

Organisatie: Botanique, Brussel