Herman van Veen - Deze man is met een kleine 200 verschillende platen, een kleine honderd boeken en vijfhonderd schilderijen van alle markten thuis. Samen met hem en met zijn hoofdzakelijk vrouwelijke band kijken we terug op een mooie carrière in de mooie en qua klank ook heel voortreffelijke en afgeladen volle Kursaal in Oostende.

Starten doet hij met te zeggen dat er zowaar 17 miljoen Nederlanders met hun caravans en bladblazers naar de Belgische Ardennen trekken als de dijken breken in Nederland, mooi om dan in te zetten met “Onderaan de dijk”...
"Schrijf me" wordt gevolgd door “Mazzel", waar hij als echt oud mannetje kromgebogen naar zijn micro wordt gebracht, ludiek, zelfspottend, gelukzalig is die man.
We horen een afwisseling van bekendere en andere nummers, “Ik ben vandaag zo vrolijk”, “Brand in Mokum”… Het moment dat hij het nummer “Anne” inzet, krijg ik spontaan kippenvel, is het de nostalgie, is het de zoetgevooisde stem, is het nog iets anders, ik weet het niet … over de tijd van zijn ouders : “in die tijd was de lucht nog schoon en seks vies; nu is het andersom".
Herman vertelde toen ook nog mooi dat zijn dochter Anne ondertussen trouwde met een vrouw - dik … in de 50 - en ze een kind willen bestellen … Herman is heerlijk, Herman is zachtaardig, leuk én lief, gek, zelfs helemaal gek.
Met een schoentrekker van 1 meter: “zodat ik me niet zo diep hoef te bukken” doet hij tot 4 maal toe zijn schoen weer aan, die deed hij ervoor uit om op zijn traditionele rode kousen te dansen, te huppelen, te springen, te wiegen, … 75 ? ik geloof er niets van … 55 is meer zijn echte leeftijd denk ik … Peter Koelewijn’s "Kom van dat dak af” volgt niet veel later.
Maar Herman van Veen speelt in België dus niet enkel zijn eigen enorm oeuvre, maar ook Belgische muziek, de Afrikaanse versie van "Ne me quite pas” van Jacques Brel komt voorbij: “Moenie weggaan nie” en ook het prachtige gebrachte “Mijn vlakke land”, het is een eerbetoon.
Eerbetonen zijn een deel van zijn liefde voor de collega’s, “Suzanne” in de bekende Nederlandstalige versie van Leonard Cohen klinkt ook prachtig nadat hij eerst lachend een beetje opera bracht, zong hij ook een sopraan- en tenorstem na elkaar .
Tevens is de gitariste , die al jaren met Herman toert , een dame die zo met Leonard Cohen op het podium kon staan, na de pauze krijgen alle bandleden de mogelijkheid om hun kunnen te tonen, niet alleen in zang maar ook op hun instrument, stuk voor stuk topartiesten. Herman zelf speelt viool en piano, ook de oudpianist wordt in de bloemetjes gezet, Erik van der Wurff en dit met het nummer “Anders anders”. “Eigenlijk treed ik nog verder op maar is er niemand meer over van de band van vroeger”, laat Herman ons ook nog weten. Vooral zijn vaste gitariste Edith Leerkes mocht het horen, veel applaus vooral !
Afsluiten bij van Veen is altijd in stukjes, bij het derde nummer zegt hij “hier dan onze eerste toegift” en toegiften daar kent hij iets van … er kwamen er warempel 5 en hij speelde zo tot bijna 3 uur lang. Iedereen veert recht en de lichten blijven branden , maar hij komt terug en terug, en gooit zijn tekstbladen de zaal in, stuurt zijn band naar achteren met een scheidsrechterfluitje , én ons naar huis.
Het meer dan 50 jaar oude nummer “Liefde van later” klinkt als allerlaatste van de avond nog als nieuw en is nog steeds actueel volgens hem, echter zingt hij het niet meer voor diezelfde vrouw hoogstwaarschijnlijk. Zijn laatste woorden zijn : “kom allemaal veilig thuis, blijf gezond en tot binnen 2 jaar” … Kortom, Meneer Herman van Veen, we zien U binnen 2 jaar graag terug ! Ik kijk er alvast naar uit.

Organisatie: Kursaal, Oostende