Deze avond in de Chapiteau was voorzien voor enkele beloftevolle singer/songwriters, die met een band op tour zijn en hun songs op die manier een breder en voller geluid geven. Een programmatie die van start ging met de variéty swingpop van Coltman, gevolgd werd door de zomerse cocktailpop van de Franse Grace en met de charismatische Charlie Winston de kers op taart vormde door een aanstekelijke, stomende, opwindende set.

De Brit Hugh Coltman verhuisde naar Parijs toen z’n band The Hoax werd opgedoekt. Hij kon al een aardig mondje Frans spreken tussen de nummers. Hij is op tour om z’n solodebuut ‘Stories from a safe house’ kracht bij te zetten: doorleefde singer/songwriterpop en broeierige rootsrock door Hammond toetsen. De stemming zat er alvast goed in bij deze sound, wat hem ertoe de bracht de songs te laten uitdeinen in enkele ‘OohOohs’ en handclics zoals op Roxy Music’s “Jealous Guy”. Het gaf z’n swingende variétypop zeggingskracht.

De Franse zangeres en wereldburger Grace brengt een boodschap van verdraagzaamheid en hoop. Zij brengt net als de Frans/Israëlische songschrijfster Yael Naim en de Duits/Nigeriaanse zangeres Nneka een afwisseling van heerlijk dromerige, ontroerende pop en een bruisende mix van soul, folk, afro en flamenco, gedragen door haar heldere, warme en indringende stem. Ook het publiek was duidelijk gewonnen voor deze gevarieerde aanpak. Op het eind wist zij vele hartjes te winnen met een prachtig innemend, gevoelig nummer. Aanstekelijke, groovy, heupwiegende pop, dat ideaal tot z’n recht komt op een ‘midnight summer dream’ (Btw het nummer van The Stranglers dat we tijdens de pauze door de boxen hoorden ) …

De Britse songschrijver Charlie Winston heeft met “Like a hobo” van z’n tweede plaat ‘Hobo’(op het Real World label van Peter Gabriel) al een aardige hit op zak. In de anderhalf uur durende set palmde hij als muzikant en als performer probleemloos de ganse Chapiteau in. We zagen een dampend, stomend concert van deze verbijsterende, lieve songschrijver. Een groots artiest in wording die ergens het midden houdt van Ben Folds, Ben Harper, G Love, Andrew Dorff en Soul Coughing. Z’n innemende pop gaf hij live een fikse injectie, gedragen door z’n fluwelen, gouden stem.
Hij dompelde ons onder in een eigentijdse ‘50’s revival met z’n danspasjes en met ‘z’n look’ (ondervestje, hemd, das en hoed); hij leek wel de reïncarnatie van Gene Kelly – ‘Singing in the rain’. ”I’m a man”, “Generation spent”, “Kick the bucket”, “My life as a duck” en de single “Like a hobo” waren live wereldsongs. Ook het innemende “Gone gone” en “Boxes” en de sfeervolle aanpak van “Tongue tied” en “My name”, solo als met groep, wisten te beklijven.
Charlie Winston is een ‘do-it-zelfer’, een man van alle kunstjes, die stoeide op z’n piano en z’n akoestische gitaar, z’n stem in alle bochten wrong en kon beatboxen. Telkens kon hij rekenen op een puik onthaal. Er was het laatste jaar veel veranderd in z’n leven, zei hij. Terecht, want de man is een groot performer en muzikant geworden!
In de bis hoorden we eerst het intieme, broze “Every step”, een song die het publiek op de knieën dwong, en hij spatte uit met een leuke versie van “I love your smile”, dat door de dubbele percussie en het bedreven pianospel van de man opbouwend en opzwepend klonk; het neuriën van de obligate ‘OohOohs’ en de gekke danspasjes gaven het geheel elan. En de eerste rijen kregen afkoeling met plastic flesjes water…
Charlie Winston was een personaliteit met een grote P. Hij gaat een grootse carrière tegemoet, wat hem na vanavond van harte gegund is… Wat een doorbraak!

Neem gerust een kijkje naar de live pics onder live foto’s

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2009)