Het Londense neofolky ensemble Mumford & Sons is in eigen land al onthaald als één van de ontdekkingen. Het kwartet haalt de mosterd bij de songwriting van The Byrds, Fairport Convention, Leonard Cohen en Crosby, Stills, Nash, laat de retro van Kings Of Leon en de country/americanarock van Green On Red, Arcade Fire en Seasick Steve indringen.
De songs zijn te situeren binnen de indie, country/americana, folkpop en blue grass. We horen twaalf aanstekelijke, speelse songs die een boeiende, broeierige opbouw hebben en voldoende afwisseling bieden in de songstructuur.
De band wordt gedragen door Marcus Mumford, de singer/gitarist/drummer. Hij wordt bijgestaan door Winston Marshall, banjo/dobro/zang, Ben Lovett, vocals/keys, en Ted Dwane, vocals/bassist. Samen met Laura Marling en Noah and the Whale bepalen zij deze Londense stijl.
Naast het gitaargetokkel komt de indringende, gepassioneerde, overtuigende stem van Mumford sterk naar voor. Hij heeft een doorrookte stem van een vijftiger die het beeld van kampvuur, paard en huifkar oproept. Opener en titelsong van hun debuut trekt meteen de aandacht, die zachtjes start en naar een hoogtepunt gaat. De puike spanningsopbouw horen we verder op “The cave”, “White blank page” en “Away my soul”. Maar dat is nog niet alles, naast de frisse dynamiek van de single “Little lion man” (met de fantastische zinsnede “But it was not your fault but mine, and it was your heart on the line, I really fucked it up this time, didn’t I my dear”), “I gave you al” en “Roll away your stone”, die een Pogues sfeertje uitstralen, hebben we enkele broeierige, bezwerende uitgesponnen songs, de zwierige “Thistle & weed” en “Dustbowl dance”, die live nagenoeg een sterke indruk moeten nalaten. Termen als gevoel, schoonheid, emotionele diepgang en kracht zijn hier op hun plaats. Op songs als “Timshel” en het afsluitende “After the storm” klinken ze innemend, ingetogen en broos.
Op die manier kunnen we besluiten dat we hier te maken hebben met een enorm gevarieerd debuut, die een grootse band inluidt. En btw Marcus Dravis stond in voor de productie … was dat niet dezelfde man die Arcade Fire lanceerde met ‘Neon bible’ …