Main Square Festival 2010 - Werchter à la France - Vrijdag dansdag !

Vroeger had je Torhout-Werchter. Nu heb je Rock Werchter. Maar voor wie in Torhout en de rest van het West-Vlaamse hinterland verweesd achterbleef, is er steeds meer Arras-Werchter. Sinds enkele jaren parkeert de organisatie (jaja, de ‘Schuur’, Herman Schuermans is een slimme)  de vedetten van Werchter een dag ervoor of erna in het gezellige, Noord-Franse cultuurstadje. Het Main Square Festival rekt zich steeds meer uit en etaleerde op 2, 3 en 4 juli 2010 voor het eerst drie dagen lang op twee podia een mini-Werchter, eveneens voor het eerst met campingfaciliteiten. Le petit est devenu grand !

Groot ja, met kleppers als Black Eyed Peas, Pearl Jam en Rammstein als top of the bill, maar ook met andere gerenommeerde bands als Jamiroquai, Ben Harper and Relentless7, Gossip, Pink en Florence + the Machine. Groot ja, maar het zou het chauvinistische Frankrijk oneer aandoen indien er niet ook een stevige Franse inslag was. Een leuke cocktail die jammer genoeg soms te veel water bevatte, want na de hete voordagen overspoelden de eerste zomerse onweren/buien dag 1 en een deel van dag 2.

Vorig jaar zaten we nog met zijn allen op de historische Grande Place en daar kregen de organisatoren zelfs nog niet alle tickets verkocht, al was het Main Square Festival – what’s in a name? – toen al aan zijn vijfde editie toe. De nieuwe wind voerde het hele circus nu net buiten de kleine ring naar de magnifieke Citadelle d’Arras, een voormalige kazerne die Sarkozy omwille van besparingen liet sluiten. Een schitterende zet van de organisatoren, want de locatie van 10 hectare moest in niets onderdoen voor de historische Grande Place.

Green Room
De Green Room, zo kondigde het festival het tweede podium aan, zou voor wat lokale en zoetere bands een opstap moeten zijn. Al zagen we daar vooraf toch al namen als Patrick Watson en – alstublieft ! - Florence + the Machine geprogrammeerd. Maar in elk geval trok elke dag een plaatselijke groep de concerttrein op gang. Telkens met winnaars of laureaten van de Tremplin Pas-de-Calais Music Tour, zeg maar de Humo’s Rock Rally van net over de grens.
Dag 1 was dat Spaceship Operatorz en meteen gingen we mee op de heavy beat die de drie jonge Fransen – twee keyboards en één gitarist-zanger – de halfvolle tent instuurden. Een elektrodreun die kon bekoren en de plaatselijke fans in beweging bracht. Toen was het nog snikheet in wat als de warmste dag van het jaar zou uitgeroepen worden. Maar nog voor we aan de main stage kwamen voor Pony Pony Run Run trok het blauw uit de hemel weg en kiepte men van hierboven alle opgespaarde watercontainers van de eerste hittegolf van het jaar over de kazerne.

Pony Pony Run Run
De bakken water gutsten door het podium naar het elektriciteitshart dat even een stilstand kreeg en voor serieuze problemen zorgde. Met uiteindelijk slechts een kwartier vertraging trok de Main Stage zich toch op gang. De technobeat bleek een stevige en voor de Fransen gekende opwarmer om alle vochtigheid even te vergeten. Pony Pony Run Run heeft in Frankrijk klaarblijkelijk een aantal hits die vooral dansvloervolk tot bewegen aanzet. En dat gebeurde: rytmisch gedreun, poprock die makkelijk geslikt werd en als een xtc-pilletje op het jonge Franse volk werkte. Ze zagen zich verplicht hun set in te kort en verontschuldigden zich daarvoor, maar naar (oude?) Franse gewoonte zou de timing de hele avond niet helemaal gerespecteerd worden, al had men de opgelopen vertraging wel na twee bands al weggewerkt.

Curry & Coco
In de Green Room startten de broers Sylvain en Thomas van Curry & Coco - terwijl de main stage nog volop bezig was - wel nog vijftien minuten na het aankondigingsuur met een leuke set. Oog in oog, de ene op de drum, de andere zingend aan de keyboards, trokken ze alle registers van de synthesizerpop van de jaren tachtig open. Aangenaam en leuk, maar we waren toch mooi op tijd op weg naar La Roux.

La Roux
Die had acht minuten achterstand goedgemaakt en begon al te zingen voor ze effectief op het podium klom in een lange bruin-grijs-zwarte, hemdsloze riddercape, met grote-glazen-zonnebril en haar rode haar keurig gekuifd. Vanaf haar tweede nummer ging de cape eraf en danste ze de regen weg met haar hit “Fast Lane”. Halfweg donderde en goot het echter weer van boven en moest de set voor enkele minuten opnieuw stilgelegd worden. Toen besloot ze maar snel met “Going for the kill” en “Bulletproof” de mensen te geven waar ze voor gekomen waren: fun en dance.

SALM
Het viel op dat de eerste festivaldag een volledige dance day was. SALM, ofte Something a la Mode, was misschien het pauzestukje in de Green Room met een viool en een cello, maar ook de muziek van Tomas Roussel en Yannick Grand-Jean was onderbouwd met retro-elektro.

Jamiroquai
We waren weer mee op schema, maar dan liet Jamiroquai op zich wachten. Naar eigen zeggen – zowat halverwege zijn gig net voor ‘Cosmic Girl’ - omdat hij vast gezeten had in het verkeer. Het kleine halfuur wachten op Jay Kay werd door de regisseur en de cameramensen van de videowall handig en origineel opgevuld door het publiek een hoofdrol te laten spelen. Mannen verkleed als klauwende leeuw, een paar halve moonshots, een man die met een plastic boot boven de hoofden dobberde, lichtgeklede vrouwen op schouders, enkele leuke kapsels: alles kwam in beeld en werd toegejuicht, behalve dan die dame met de Italiaanse en haar collega met de Franse vlag. Jawel, het WK liet sporen na. En ook het live fragment van Uruguay-Ghana kon op niet veel sympathie rekenen.
En dan verscheen hij, getooid met Indianenpluimen, ‘mister funk’ himself met een innemende “Bonsoir mes amis”. Zijn regendans werkte, het bleef droog. En het werd weer warm en zwoel, niet in het minst door wat Jamiroquai uit de speakers liet klinken. Na zijn opener “Revolution” kondigde hij aan dat het tijd was voor ‘old school’. En dat gebeurde. Drie blazers, drie zwarte backing vocals, twee drums, twee gitaristen, één keyboard en hemzelf als super performer: voor zo’n uitgebreide band ging het middenplein plat en tegelijk hoog. Hij eindigde met een ruige versie van “Deeper Underground” na bijna een uur zalige funk. Zowat dezelfde nummers als toen we hem zes jaar geleden in Vorst zagen, maar het deerde ons niet. Wel integendeel.

The Bloody Beetroots Deauth Crew 77
De nieuwe zomerhype, zo blijkt uit veel festival line ups, wordt/is/was The Bloody Beetroots Death Crew 77 die na Jamiro in de Green Room de beats aanstak. De twee gemaskerde Italiaanse DJ’s die nu drie jaar bezig zijn, blijken schitterende remixers en de reshakes van kanjers als Metallica, Etienne de Crécy, The Killers en zoveel meer zijn bijna even sterk als hun eigen composities. Ze brengen een dansexplosie die je omver blaast. Als ze een uur later nog eens geprezen worden door The Black Eyed Peas, dan weet jet het wel.

Black Eyed Peas
En die BEP, de groep waar zowat iedereen voor naar Arras was afgezakt, volgde. Met vijf minuten vertraging hadden ze volgens ons twee mogelijkheden om het dans- en meezingfeest mee te beginnen: “I gotta feeling” of “Let’s get it started”. Het werd het laatste en de party zat meteen goed. Alle hits passeerden de revue, inclusief danspasjes, lichtelementen, projecties… Een show die zo goed als af was, zoals we die ooit in Vorst zagen, met een niet te vermijden grote inbreng van het publiek (met moeders en dochters) zelf dat gierend van de pret mee keelde.
En alsof ze nog niet genoeg eigen hits hadden vond Will.I.Am als robot getooid op een hoge toren het nodig om zelf een tiental minuten te dj’en: een greep uit de bands waarvan hij de hits zelf half meebrulde en de beats aan- en toeschroefde: Fedde Le Grand, The Jacksons, Michael Jackson, Guns & Roses, Kings of Leon, Daft Punk en Jump Around van ….
Ze sloten af met een wervelend “I gotta feeling”, terwijl ook daarin even U2 in klonk en er voor het eerst leuke regen uit de lucht dwarrelde: confetti door enkele kanonnen over de meute uitgegoten. Na anderhalf uur haalde de BEP de stekker eruit om die een week later op Werchter Classic weer in te steken. Een schitterend concert, al kregen we de indruk dat elk bandlid vooral zijn eigen show in de show wou brengen.

David Guetta
David Guetta mocht als DJ de eerste festivaldag laten wegdansen en deed dat op zijn manier en tot laat in de nacht. Op een halfmarginale camping hoorden we 18km verder en twee uur later nog steeds zijn bassbeats. Arras wist dat zijn eerste festivaldag erop zat.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Main Square Festival+ FLP - Live Nation France Festivals