Gent Jazz Festival 2011 - Agnes Obel - Absynthe Minded - Angus & Julia Stone
Overwinningen van de buitenbeentjes

De 6e dag van Gentjazz was misschien wel dé dag waarop de jazz het meest plaats moest maken voor muziek van een iets ander kaliber. Flirtend met klassiek, pop, rock en folk werden het toch drie afgetekende overwinningen, ten zeerste gesmaakt door het talrijk opgekomen publiek.

Wanneer het tijd was voor de Deense Agnes Obel om te beginnen, verdrongen zich in de tent al vele mensen. Meer bleken er nog aan de ingang te staan waar ellenlange wachtrijen de organisatie zelfs noopten tot het uitstellen van het concert met 15 minuten.
Wanneer de tent dan écht helemaal vol stond mocht Agnes Obel de eerste overwinning van de dag komen binnenhalen. Met een publiek dat aan haar lippen en toetsen hing, en vergezeld van celliste Anne Ostsee nam ze het publiek mee op een rondje door haar veelgelauwerde album ‘Philharmonics’. Meanderend tussen klassiek en pop zijn haar pianosongs nu eens kleine klaterende bergbeekjes (“Philharmonics”), dan weer verhalende miniaturen in songvorm (instrumental “Wallflower”). “Lauretta” moet vast een halfzusje van Amélie Poulain zijn, de geest van Yann Tiersen waart duidelijk in dit nummer rond. “Riverside” werd het voorspelbare maar zeer genietbare hoogtepunt. Ondanks de vele airplay op de Belgische radiostations is dit nummer toch moeilijk kapot te krijgen. Met “On Powdered Ground” bouwde ze er nog een coda aan dat met een assertieve cellopartij langzaam naar een uitgesponnen climax werd gedreven.
Zelfs de lichte verkoudheid waarmee ze vandaag kampte kon deze op voorhand gewonnen match niet meer doen verliezen. Als kers op de taart volgde ter afsluiting nog een gouden plaat. En Agnes Obel zelf? Die bleef er opvallend rustig en eerder verlegen bij.

Onder 5 groot uitgevallen bureaulampen was het dan de buurt aan Absynthe Minded om alweer een eivolle tent te bespelen. Van opener “If you don’t Go, I Don’t Go”  tot de strakke afsluiter “Stuck In Reverse”, Bert Ostyn en zijn bende hadden er duidelijk zin in en vergaten ook niet dat ze op een Jazz-festival aan het spelen waren. Het mocht allemaal wat spannender, vrijer en met wat meer weerhaken dan op de laatste platen, zeker in de laatste 3 nummers waarin nog een venijnig voorstampend staartje werd voorzien.
Gedurende de set grasduinden ze gevarieerd doorheen hun hele repertoire. Oudere nummers als “I am a fan”, dat met een opzwepend gypsy-deuntje nog steeds uitstekend zijn werk doet, of “Nowhere To Return”, vanop hun allereerste demo, kunnen moeiteloos naast de hedendaagse pareltjes staan. Bij die pareltjes de Hugo Claus-vertaling “Envoi” als publiekslieveling, of het betoverende “Moodswing Baby”, dat toch tot het beste behoort wat de heren al op de wereld loslieten.
Met een zeer uitgebalanceerde set waarin zowel ruimte was voor het intieme Absynthe Minded van nu als voor het creatief in alle richtingen uitslaande Quartet dat ze vroeger waren, dit was Absynthe Minded in grote doen.

Als afsluiter stonden de hippie-kids Angus & Julia Stone geprogrammeerd. Broer en zus Stone kregen de muziek al met de paplepel mee en oogstten wereldwijd succes met hun intieme folksongs, niet in het minst in hun thuisland Australië.
Dit is romantiek die voor één keer niet klef is, maar oprecht en met zachte hand de hartsnaren beroert. Die missie leek alvast wel volbracht na de wel zeer enthousiaste respons van het publiek en de brede glimlach na afloop bij zowel het publiek als de band op het podium.
Angus en Julia wisselden elkaar geregeld af aan de microfoon. Met een veelzijdige en ietwat schelle stem die soms aan een hedendaagse Melanie doet denken, nam Julia het grootste deel van de nummers voor haar rekening. De ene keer heel breekbaar en broos zoals tijdens “For You” dat ‘n sterrenhemel met zich meebracht, daarna weer verleidelijk en helemaal solo in de vertraagde Olivia Newton-John-cover “You’re The One That I Want”.
De momenten waar Angus aan de microfoon verscheen tekenden echter voor de meeste magie. In “Just A Boy” ontroerde hij met niks anders dan een mondharmonica en een gitaar. “Big Jet Plane”, met de volledige band, dreef volledig de wolken in op zijn zangpartij.
Het prachtige “Yellow Brick Road” was een terechte afsluiter, een hommage aan Neil Young, één van hun grote voorbeelden.
Het publiek wou meer en dat kreeg dat ook. 3 nummers lang werd de magie nog even gerokken, onder meer in “Mango Tree waarin Julia trompet-gewijs een mooie extra laag sfeer in het nummer injecteerde. Het ingetogen “Santa Monica Dream” was het perfecte eindpunt, broer en zus naast elkaar, zingend in harmonie met het publiek.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent