Roadburn 2012 – dag 1 – donderdag 12 april 2012

We waren vorige week terug bij de gelukkigen om 4 opeenvolgende dagen deel uit te maken van een select publiek op het toonaangevende Roadburnfestival in het Nederlandse Tilburg. Het ondertussen wereldbefaamde undergroundfestival met een maximum capaciteit van een kleine 3000 toeschouwers, verdeeld over het 013-gebouw en Het Patronaat (als vervanging voor het Midi Theater) een eindje verderop was terug op een klein kwartier uitverkocht. Het alternatief festival biedt elk jaar het beste uit de psychedelische, stoner, doom, sludge en avant-garde genre aan en trekt dan ook een wereldwijd publiek aan dat kosten nog moeite spaart om die 4 dagen in april aanwezig te zijn in de studentenstad.
Dit jaar was Voivod de curator van dienst onder de noemer “Au-delà du Réel”.

CHRISTOF HAHN (Het Patronaat – 15:00-15:45)
Christof Hahn (Duitse gitarist van Swans) opende de eerste dag in de foyer van Het Patronaat in zijn typische laidback stijl. We kregen meerdere covers voorgeschoteld, waaronder enkele songs van het te vroeg ter ziele gegane Thin White Rope (favoriete band van Hahn). De foyer werd door de typische stijl van Hahn ondergedompeld in een warme gloed en er was al veel volk op de been om deze Duitser aan het werk te zien (waaronder Swans’ opperhoofd Michael Gira, die zijn goedkeuring gaf over de schitterende vertolking van zijn kompaan). Als uitsmijter kregen we nog een beklijvende coverversie van John Cale’s “Heartbreak Hotel”. Een gesmaakte start van de eerste dag Roadburn.

VIRUS (Het Patronaat – 16:00-17:00)
Bij de start van het Noorse Virus in de betoverende bovenzaal van het Patronaat (oude kerk met ramen in schitterend glaswerk) stelden we vast dat het geluid iets minder was. Dit werd gelukkig rechtgezet in de loop van hun optreden. Virus kan je gerust aanschouwen als de Europese muzikale geestesgenoten van curator Voivod. Dissonante, surrealistische riffs werden ons om de oren geslagen. Vervreemdende sci-fi doorspekt met tempowisselingen zijn het handelsmerk van deze Noren. Ze putten vooral uit hun albums ‘The Black Flux’ uit 2008 en ‘The Agent That Shapes The Desert’ uit 2011. Ondanks de valse start werd het toch nog een sterk optreden.

MICHAEL GIRA (Het Patronaat – 17:30-18:30)
Swans-frontman Michael Gira is altijd al een buitenbeentje geweest. Zijn stemmingswisselingen zijn legendarisch. Voor de start van zijn gig maakte hij het publiek al duidelijk geen foto’s te nemen en zeker niets te filmen. “We zijn hier NU samen om dit optreden met elkaar te delen en ervan te genieten.” Gira met een versterkte akoestische gitaar is misschien wel nog intenser dan the wall of sound die hij bij Swans produceert. Opener “Jim” (ode aan zijn vriend Jim Thirwell) greep je al direct naar de keel om je niet meer los te laten. We hoorden ook nog schitterende versies van “Blind” en “Oxygen”. Eén van de minpunten was toch het geroezemoes vanuit het publiek in de stille passages van zijn voor de rest magistrale nummers. Gira sneerde dan ook “thanks for those who listen”.

OM (Main Stage – 18:45-19:45)
Om (ontsproten in 2003 toen Sleep ermee ophield) was deze keer niet de alom gekende tweemansformatie. Al Cisneros (bas/zang) en Emil Amos (drums) lieten zich deze keer bijstaan door Lichens op synths. Deze laatste deed trouwens hun voorprogramma op de vorige tour. En die combinatie werkte aanstekelijk: de lage bastonen in combinatie met trage drummokerslagen en het dunne laagje synth dreven je mee op een kosmische pelgrimstocht om U tegen te zeggen. Je kunt ook onmogelijk het hoofd stilhouden bij deze – op Tibetaanse gezangen geënte – verslavende muzikale patronen. Een groot uur Om is in geen tijd om. Jammer, want het mocht gerust nog een uur doorgaan. We blijven smullen van songs uit ‘God is Good’ en ‘Pilgrimage’ en kunnen niet wachten tot het nieuwe album ‘Advaitic Songs’ uitkomt in juli. Beste optreden van dag 1, zonder enige twijfel.

KILLING JOKE (Main Stage – 20:15-21:30)
We hebben Killing Joke al in betere doen gezien. Op dag 1 waren ze een beetje de vreemde eend in de bijt en uit goede bron vernam ik achteraf dat er backstage al hommeles was een half uur vóór het optreden en hierdoor was gitarist Geordie Walker het op een zuipen gaan zetten. Eén fles vodka in een korte tijd is voor geen enkele mens een goed idee en dus ook niet voor Walker. Zanger Jaz Coleman liep er ook wat verloren bij en drummer Paul Ferguson en bassist Youth probeerden alles nog een beetje aan elkaar te lijmen. Tevergeefs: het schip zonk dieper en dieper. Jammer voor de gemiste kans om het Roadburn publiek voor zich te winnen. En zeggen dat de tour nog lang is voor Killing Joke: als dat maar goed komt… en zeker op 3 mei aanstaande in de Vooruit in Gent, waar ze hopelijk revanche nemen voor deze miskleun.

BLACK TUSK (Stage01 – 22:30-23:30)
In de volgepakte kleinste zaal maakte Black Tusk met hun rauwe en vuile sludge gehakt van het publiek. Wat een verademing na het slechte concert van Killing Joke. ‘Verademing’ is hier echter niet het juiste woord, daar er duchtig naar adem moest gehapt worden in deze te kleine zaal. Als sardienen in een te klein doosje, zo kan je de volgestouwde Stage01 het best omschrijven. Maar ondanks dit ongemak niets dan lachende gezichten in het publiek, genietend van dit precisiebombardement. Alles perfect in balans en een geluid om van te smullen. Schitterende versies van “Brewing the Storm” en “Bring me darkness” bleven in onze oren klinken. Black Tusk maakte onze avond terug goed.

CHELSEA WOLFE (Green Room – 23:45-00:45)
Daar we vorig jaar Voivod al aan het werk zagen en verslag uitbrachten, vonden we het een goed idee om Chelsea Wolfe eens te gaan checken, die op hetzelfde moment in de Green Room haar opwachting maakte. En van een verrassing gesproken. Chelsea Wolfe kan je best omschrijven als de psychedelische tegenhanger van Lana Del Rey. We kregen een uur psychedelica met een goed bij stem zijnde Wolfe. Hoogtepunt was ongetwijfeld “Mer” dat nog enkele uren na haar optreden in je hoofd bleef spoken. Een mooie afsluiter van de eerste dag.

Organisatie: Roadburn, Nederland