Labadoux 2012: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 5 mei 2012

Luke Watt
Toen we langs de Pubtent het terrein op kwamen, klonk het alsof Admiral Freebee solo op het podium stond. Dat stemtimbre, dat gitaarspel... Luke Watt tovert uit zijn gitaar beklijvende songs overgoten met een sausje van folk en blues. Een rijzende wereldster ...

Mira
Halfweg de zaterdagnamiddag komt er niet zoveel volk opdagen in de grote tent. Jammer, want ‘In de fleur’ van haar leven komt Mira haar derde album voorstellen. Ze heeft een stel goede muzikanten meegebracht en haar stem klinkt als altijd fris en helder. Blijkbaar krijgt haar werk buiten Radio 1 niet veel airplay zodat ze niet veel bekende ‘hits’ heeft voor het doorsnee publiek. Toch kan ze iedereen bekoren met haar miniatuurtjes: in één liedje schept ze een klein universum waarin alles mogelijk is. Deze dame verdiende meer aandacht.

Camille O'Sullivan
We vallen midden het optreden van deze Ierse binnen in de tent en zien en horen een publiek dat enthousiast meezingt en -klapt. Dan blijkt dat de wereldster die reeds in Londen en Sydney optrad, eigenlijk een krolse kat is die (sommige) mannen het hoofd op hol wil brengen. “Ik zou tot bij jullie willen komen” zegt ze, “maar dat mag niet. Miauw!”
Met haar krachtige stem covert ze met gemak Tom Waits of Nick Cave en haar band staat stevig in de muzikale schoenen. Was ze onbekend toen ze het Ingelmunsterse podium beklom, ze was zeker niet onbemind toen ze het weer verliet. Tegen het einde ging het publiek helemaal uit de bol en eiste een bisnummer. Voor de tweede keer koos ze voor een nummer van Bowie: “Moonage Daydream” uit ‘Ziggy Stardust’. Met plezier zong ze: “I'll be a rock 'n' rollin' bitch for you”...

Het Zesde Metaal
Werd het eerste album ‘Akkatements’ van deze vijfkoppige band door Focus Knack uitgeroepen tot de meest onderschatte plaat van 2008, dan is hun tweede album ‘Ploegsteert’ in 2012 door de media via de voordeur binnen gehaald. Wannes schrijft zowel gevoelige als humoristische nummers maar de teksten speelden dit jaar geen hoofdrol in de Pubtent.
Ze speelden luid en het ging er stevig aan toe: geen gebrek aan ambiance .. en aan drank! “De koning van de jacht” werd door de fans uit volle borst meegezongen maar het werd een ander optreden als enkele jaren geleden in de Concerttent en we zagen weer dat het goed was. Toen ze al afscheid genomen hadden, kwam de groep gretig het podium terug op want “er was tijd voor een nog een liedje”... tot groot jolijt van het publiek!

Carlos Nuñez
De Spanjaard Carlos Nuñez is een wereldster die samenspeelde met het kruim van de wereldmuziek en intussen even sympathiek bleef als de dorpsjongen even verder uit de straat. Hij bespeelt alles wat onder de noemer ‘fluit’ valt maar laten we hem eerst en vooral de titel ‘El rey del gaita’ toekennen, de koning van de traditionele Galicische doedelzak. “Het is verbazend, maar de doedelzak bestaat al 1000 jaar” vertelde hij in zijn beste Engels. Blijkt dat het instrument ¨500 jaar geleden met de conquistadores (toen Galicia en Portugal één koninkrijk vormden) ook de grote oversteek maakte. In zijn plaat van vorig jaar volgde hij het spoor van zijn grootvader én zijn lievelingsinstrument naar Brazilië. Zo vindt hij zijn inspiratie in de hele wereld: van Japan tot Brazilië. Overal is er Keltische muziek te vinden.
Het was heel verfrissend om Braziliaanse ritmes te horen weerklinken in een nummer dat als een Ierse gig of reel begon. Niet alleen de Schotse pipers uit Passendale mochten mee op het podium; ook Stefan Timmermans, de docent Vlaamse doedelzak, kwam even meespelen. Ook de drummer kreeg zijn ‘moment de gloire’ toen hij op een instrumentenkoffer een solo ten beste gaf. Zelfs het publiek was welkom en met tegenzin moesten securitymensen door de vingers zien hoe Carlos verder musiceerde voor het dansende jonge volkje. Ze kregen zelfs een Bretoense reidans cadeau: An Dro. Ook voor de organisatie had Nuñez waarderende woorden! Het was genieten met volle teugen van deze wereldcocktail! Een mooie topper op deze tweede festivaldag!

The Wishing Well
Deze oorspronkelijk Australische band, die intussen al een ‘wereldbezetting’ heeft, trekt onmiddellijk de aandacht met de drie dames in corset. Een perfecte match met hun cello en violen!  De groep bracht hun mix van pop, rock en folk reeds op vrijdag in de pubtent .De prachtige stem en de uitstraling van zanger Jai Larkan maken van deze band een voor ons onbekende maar niettemin waardige afsluiter op zaterdag in de concerttent na Carlos Nuñez.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2012/

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster