Graspop Metal Meeting 2012 – zondag 24 juni 2012
dag 3 - zondag 24/06/2012: Lemmy en Jamey, mannen zonder ego!
Ik werd wakker in mijn tent en hoorde de regendruppels neervallen…lang geleden dat ik nog eens Graspop mocht meemaken in zo’n weer. De regenjas ging rond mijn torso en half mottig vertrok ik richting het festival voor een warme chocomelk. Sebastian Bach, vooral gekend door mij als frontman van Skid Row, was er klaar voor op het hoofdpodium. En zoals velen hadden gehoopt, werden verschillende nummers van Skid Row gebracht. “Slave to the Grind” was zijn opener en damn, het blijft toch een onvergetelijk nummer die destijds werd neergepend. “18 and Life”, “Monkey Business”, “I Remember You” en “Youth Gone Wild” waren de andere nummers van deze legendarische band. In feite werden maar 2 nummers onder zijn eigen naam ten hore gebracht, maar niemand die daar volgens mij om maalde.

Reeds doorweekt stapte ik richting Marquee I waar Ugly Kid Joe zijn intrede maakte. Om eerlijk te zijn, ik kende maar twee nummers van de set nl. “Cats in the Cradle” (trouwens een cover van Harry Chapin) en “Everything about you”. Niet veel soeps in mijn opinie.

Europe was hierna aan zet, en dit trok er al wat meer op. Oké, het is ook al een band die vele stormen heeft overleefd, maar vandaag stonden ze er wel. Zanger Joey Tempest blijft er (alhoewel hij bijna vijftig is) uitzien als een jong veulen, dus vele vrouwelijke fans hadden zich wat dichter bij het podium gesetteld. De bekendste hits (“Superstitious”, “Rock the Night” en het bisnummer “The Final Countdown”) waren ook de leukste om te horen en ik vond dat ook Europe op een perfect tijdstip mocht aantreden. Enig nummer dat ik in feite wel heb gemist in hun set was “Carrie”…had toch wel gemogen vond ik want ik had mijn stembanden al ingesmeerd.

Na een pauze om op adem te komen was ik opnieuw paraat in Marquee I om Jon Olivia’s Pain te bekijken. De lichten gingen aan, en de blijde boodschap werd de wereld ingestuurd. Het album ‘Hall of the Mountain King’ van Savatage ging integraal gespeeld worden. Een verrassing van formaat en ik had er direct zin in bij de openingstonen van “Gutter Ballet”. De keyboardarrangementen waren hemels en namen me terug in de tijd toen Savatage één van mijn favoriete bands was.”Edge of Thorns”, “Strange Wings”, “Legions”, “The Price You Pay”, … noem maar op, allemaal klonken ze uitstekend. Maar het toppunt was uiteraard het titelnummer zelf (“Hall of the Mountain King”) waarin de riffs kwistig werden rondgestrooid en de zang van Jon Olivia bewees dat niemand Savatage vergeten is!

Machine Head was in aantocht en bracht veel kijklustigen op de been. Sinds enkele jaren opnieuw in de armen gesloten door vele fans en na het uitbrengen van enkele deftige albums kon het feestje van start gaan. “I Am Hell” van hun recentste plaat ‘Unto the Locust’ mocht de set starten, direct gevolgd door de hits “Old” en “Imperium”. De show op zich was niet slecht, maar ik kreeg er ook geen wow-gevoel van. Met “Aesthetics of Hate” ging het dak er wel af, net zoals bij “Halo”, maar het moment suprême hadden ze toch gespaard voor “Davidian” waarbij leden van Hatebreed ook mochten opdraven. Binnenkort op de Lokerse Feesten …

Gojira volgde direct na Machine Head, en de respons was niet zo als ik had gedacht. Waarschijnlijk zal de reden wel in de andere Marquee liggen, want daar stond Behemoth op de planken. Keuzes maken is niet altijd even simpel, maar ja, Gojira heb ik nog maar 1x op een slechte show kunnen betrappen en ook nu was hij best te pruimen.

Als je zin hebt in furieuze Rock ’n Roll, dan kon je niet om Motörhead heen. Lemmy keek over de menigte heen, plaatste zijn vingers in positie op zijn snaren, en deed wat hij het beste kan…de massa in extase brengen. “Bomber”, “Damage Case”, “Stay Clean”, “Metropolis”, “Over the Top”, “The Chase is Better than the Catch”, … allemaal werden ze genadeloos door je strot geramd, en absoluut niemand die een lelijk gezicht trok. Het weer was reeds opgeklaard en Lemmy bespeelde zijn basgitaar verder zoals hij (denk ik) zijn vrouwen behandeld. Ruw, maar o zo prachtig. De laatste drie nummers waren “Killed by Death” (met Whitfield Crane van Ugly Kid Joe), “Ace of Spades” (lekker vet) en “Overkill”. Van Motörhead kan je volgens mij nooit genoeg krijgen, want dit is steeds garantie op oorsuizingen.

Hatebreed stond eens niet op het hoofdpodium, maar mocht zijn boodschap verkondigen in Marquee II. Hardcore meets metal meets punk meets thrash…armen en benen vlogen vooraan in de lucht, maar ook achteraan in de tent ging men uit zijn dak. Hatebreed in een kleine ruimte, wees maar zeker dat ze dan nog bruter tekeergaan J
Als trouwe fan van Hatebreed beleefde ik de tijd van mijn leven, zeker als je dan nog bommen zoals “Never Let it Die”, “Before Dishonor”, “Tear it Down”, “Everyone Bleeds Now”, “Hands of a Dying Man”, “This is Now”, “Doomsayer” (wat blijft dit toch een immens nummer), “Defeatist”, “I Will Be Heard” en “Destroy Everything” naar je kop geslingerd krijgt. Mijn persoonlijke hoogtepunt was uiteraard “A Call For Blood” die nog steeds mijn bloed doet koken als ik het hoor. Spijtig dat je op festivals geen repeat-button hebt.

We keerden terug van Hatebreed, en tot mijn grote verbazing was Guns n’ Roses al begonnen!!??? Waren ze ziek misschien? Of wou meneer eens aantonen dat hij alles voor het zeggen heeft. Oké, hij heeft hiermee misschien zijn gram gehaald op het feit dat hij (terecht) afgerekend wordt op de vele malen dat hij het publiek liet wachten. Maar ook nu kon ik me niet van de indruk ontdoen dat hij totaal geen respect voor zijn fans heeft. Er was al 1 nummer afgehaspeld toen ik, samen met nog veel andere toekwamen en hij middenin “Welcome to the Jungle” zat.
Ik ga er niet verder over doorbomen, maar we zullen dan eens eerlijk zijn muziek analyseren. Zijn medekompanen zijn niet zo goed als hun voorgangers, dat staat buiten kijf, maar het verprutsen van solo’s kan toch echt niet door de beugel. Zanger Axl zag er in feite dan nog het beste uit, hij toonde zich vol fut en rende constant gans het podium af, en jongleerde met zijn statief. Enkel zijn stem was niet toonvast, en helaas voor hem valt dat nu eenmaal op. Hoogepunten waren er ook wel zoals bv. “Sweet Child O’ Mine”, “You Could be Mine” en “Knocking on Heaven’s Door”, omdat deze nummers nu eenmaal op zijn lijf zijn geschreven. Al bij al was het een redelijk goeie set die gespeeld werd hoor, waarbij ik dan vooral (voorgaande nummers buiten beschouwing gelaten) denk aan “November Rain”, “Don’t Cry”, “Civil War”, “Nighttrain” en “Live and Let Die”. Goh, was alles bij deze band nog maar zoals vroeger, het zou de weide in brand hebben gezet, maar helaas, het ego overstijgt de liefde voor muziek.

Graspop 2012 zat erop (uiteraard na het sluiten van de afterparty), en nu nog een kleine 12 maanden en we zijn weer paraat!

Blikvangers op deze editie: ongetwijfeld Obituary, Possessed, Death Angel, Exodus, Brutal Truth (hell yeah), Fear Factory, Twisted Sister, Jon Olivia’s Pain (te danken aan het integraal spelen van The Hall of the Mountain King), Motörhead (vaste klant als ik het over topbands heb) en Hatebreed.
Tegenvallers waren dan toch wel Slayer, Megadeth (vooral in het begin van hun set) en afsluiter van het weekend Guns n’ Roses.
Ozzy is een legende, maar misschien is het nu toch eens tijd om na te denken. Ofwel moet je volgende keer mijn ongelijk bewijzen!

Organisatie: GMM, Dessel