Dourfestival Dour 2012 - zondag 15 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

La Petite Maison de la Prairie was vandaag het toonbeeld van deze vierde Dour dag . Het festivalterrein had iets mee van de dreigende, huiverende postrock en aanverwanten –metal - dooms en –cores. Het werd haast onmogelijk zich van de ene naar de andere stage te begeven door de modderbrij. Maar modderratten als we (soms) zijn, sleepten we ons voort .

Het parcours op de afsluitende dag 4 – zondag  15 juli 2012
Al onze moed hadden we in loop van de namiddag samengeraapt. Een braspartij in de modder was alvast niet slecht geweest bij Turbowolf’s  stevige, hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys; een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. Een  super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden. Turbowolf plukte van alles wat van die hardere scene en maakte er een stevige en fijne rockende (modder) brij van .

Even later genoten we van Givers , indiepop in een swingend jasje, aanstekelijk, gezellig en onbevangen . ‘Positive vibes‘ door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Een humeurige sound, die wat problemen kende, en iets weg had van Vampire Weekend, Los Campesinos  en Architecture In Helsinki . Dat deed uitermate deugd …

Een avondschemering over het festivalterrein zou het ideale decor geweest zijn voor het Italiaanse Ufomammut, een amalgaan van postmetal , stoner, drones, doom, psychedelische tunes en sfeervolle , dromerige, duistere ambient passages. Muziek die het daglicht moeilijk verdraagt. Heerlijk huiverende ritmes en een sterk samenspel van repeterende bas – gitaar en drumpartijen . Hier kreeg je spannende, lange , hard - zacht exploderende instrumentale stukken , af en toe aangevuld door een verwrongen zang . Totaalspektakel met projecties op het achterplan . Binnenkort terug in het Clubcircuit te zien!

Mooi in maatpak verscheen hij , de sing/songwriter en zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), Baxter Dury . Hij had nog niet veel last van de modderbrij , maar soortgelijke situaties had hij al in de UK ervaren. Een intrigerende luistertrip van broeierige poprockers hoorden we, onderstreept door mans indringende, grauwe (zeg)zang en de backing vocals van Madeleine Hart . “Claire” en “Hotel in Brixton” zetten alvast de toon , waarbij af en toe een dierengeluidje tussenin te horen was …

Amenra uit Kortrijk hebben een cultstatus in het genre van de sludgecore opgebouwd ; ze leunen het nauwst aan Isis, Neurosis en het oude Swans . ‘Mass V’ is uit en ze produceren een ‘wall of sound’ , een duivelse kakafonie van repeterende, monotone, logge, slepende, opbouwende, stevige en exploderende  ritmes, oerklanken en schreeuwvocals. Wat letterlijk uit hun zielen werd geperst . Verpletterend, waarbij net als bij Ufomammut , een reeks onaardig tekende, woeste, apocalyptische zwart-wit  beelden te zien waren. De duistere en pikzwarte sfeer werd nog versterkt. Een immense sound, die Amenra onderscheidt , en ze gaan nog harder en steviger te werk dan hun gelijken.

We bleven plakken aan het hardere genre want op de Cannibal stage had je Crowbar . We konden nog iets meepikken van de uit New Orleans , Louisana afkomstige band, die al ruim twintig jaar bezig is , en  garant staat voor donker , dreigende, krachtige sludgemetal, die stevig kon geïnjecteerd worden , en ergens hangt tussen Pantera, Tool en Down.

En het tempo bleef hoog en strak op dag 4 met een Amerikaanse band als Baroness  . In het hardere genre worden ze gecatalogeerd onder een unieke metal sound , ‘progressive metal’ met punky loops en mainstream rock; ze durven zelfs meer catchy te klinken. Vaardig, fascinerend, dynamisch, stevig materiaal hier .

Toch nog veel volk om The Flaming Lips van Wayne Coyne aan het werk te zien. Ze hebben zo hun eigen plaatsje in het muzieklandschap. Een verfrissing na een namiddag en avond hard labeur . Een sprookjesachtige sound hebben ze weten te ontwikkelen en ze pendelen tussen droom en werkelijkheid. Coyne had respect voor wie verkleumd achterbleef in deze modderbrij . Hun bezwerend psychedelisch materiaal, hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld , de huppelende, dansende mensen aan de zijkant, en de talrijke attributen als ballonnen, papiersnippers en confetti boden warmte , genegenheid en glimlachende mensen . De gekende act met de plastieken bol werd korter gehouden dan gewoonlijk. Het blijft wel iets uniek. “Race for the prize” en “The yeah yeah yeah song” zorgden voor een ‘feelgood’ ervaring, tussenin ploeterde het gezelschap net als wij wat in de dreunende psychedelica van hun laatste platen , ergens tussen Pink Floyd, Pierre Henry, Ozric Tentacles  en Spacemen 3 in. “Yoshimi battles the pink robots” haalde ons net op tijd uit het slijk om een laatste jump te wagen op “Do you realize” . De sound en de show van de Flaming Lips is nooit mis , maar na een kleine tien jaar wint de routine het en missen we ietwat afwisseling hierin .

Onze vermoeiende tocht eindigden we met The Rapture, het NY-se collectief , met hun indie/dancepunkfunk en kenmerkende ritme opstoten. Ze kwamen gauw op dreef , blonken en twinkelden. De dansspieren werden aangesproken en de sound was aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon. “The grace of your love’, “Pieces of the people we love ”, “Get myself into it”, “House of jealous lovers” en het afsluitende “How deep is your love” , wat was dit aangenaam … Opwindend en hartverwarmend !

Graag namen we er nog Bulls On Parade, , The Ex & Getatchew en Atari Teenage Riot erbij; de geest en het lichaam wilden nog wel , maar de kracht ontbrak om tijdens de Dournacht nog eens gezwind door de modder te stappen …

Een memorabele Doureditie die in het Guinness Book of Records kan komen als het grootste modderfestival , maar Dour behield ondanks alles hun aparte , unieke sfeer en een publiek, die er bleef in geloven. En de bands deden hun uiterste best om een optimale muzikale sfeer te realiseren …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival, Dour