The Golden Years 2012 – de ‘survival sixties’
The Golden Years 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Weer een ‘Golden Years’, weer een jaartje ouder. Het gaat snel. Maar ook voor mijn jeugdidolen uit de sixties, die nu bijna zeventig jaar oud zijn. Ze beginnen stilaan (en letterlijk) uit te sterven.
Vandaar dat deze (reeds 24e) aflevering voor de laatste keer als thema ‘The Sixties’ had. Volgend jaar vliegen we dus waarschijnlijk volledig de glamrock en de disco in, dit jaar konden we nog een laatste keer genieten van een aantal groepen. We konden ook vergelijken, want de meeste groepen zagen we reeds eerder aan het werk hier. En de balans is positief: groepen, waar we één van de vorige keren onze bedenkingen bij hadden, kwamen nu veel sterker naar voor. Waarschijnlijk hebben zij ingezien dat optreden voor meer dan 10000 toehoorders toch een beetje voorbereiding vergt.
Het resultaat was een sterke aflevering, maar zonder grote uitschieters. Wel hebben we dit jaar heel wat afgezongen, samen met het publiek. De sfeer zat er dus wel weer duidelijk in.
Vaste presentator Carl Huybrechts was er ook weer bij. Zoals alle jaren houdt hij ervan de Hollanders in het publiek (ludiek) te schofferen. Daardoor kreeg ik het gevoel weer eens thuis te komen. En dat is waarschijnlijk de bedoeling.
‘Dozy, Beaky, Mick & Tich’ zorgden meteen voor de sfeer met het grappige “Zabadak”. De toon was daarmee gezet. “Hold Tight”, “Bend It” en het onvermijdelijke “The Legend Of Xanadu” knalden uit de boxen en warmden het publiek helemaal op.
De set van ‘Chris Andrews’ was een stuk korter, maar zijn hits “Yesterday Man”, “Pretty Belinda” en “To Whom It Concerns” gingen er vlot in.
‘Dave Berry’, die nog steeds wereldberoemd is in België door zijn optreden in de Knokkecup in 1965 (!), waar zijn ploeg slechts derde werd, deed wat van hem verwacht werd. Hij is een gedistingeerde heer geworden. Maar dat belette hem niet te starten met een stomende “Route 66”. “Little Things”, “Mama” (waar is de tijd van de botsauto’s?), en uiteraard “This Strange Effect” vervolledigden zijn act. Hij deed zelfs even de gimmick met de handjes, hetgeen duidelijk gewaardeerd werd door het publiek. Maar waar bleef “The Crying Game”?
‘The Tremeloes’ waren een echte hitfabriek en produceerden heel veel meezingers. Hun set was, net zoals vorige keer, nogal zwak. Maar toch kregen ze door hun enthousiasme het publiek op hun hand met “Here Comes My Baby”, “Even The Bad Times Are Good”, “Suddenly You Love Me” en “My Little Lady”. Maar het moet gezegd worden dat hun samenzang in “Silence Is Golden” innig mooi was!
De songs van ‘Chris Montez’ klinken altijd wat ingehouden, maar met “C’mon Let’s Go” bewees hij toch dat hij een rocker kan zijn. Met “Some Kind Of Fun”, “Let’s Dance” en “The More I See You” bracht hij nog een aantal tophits, maar ik had toch stiekem gehoopt op “Ay No Digas”.
Met ‘The Searchers’ kwam weer een vaste waarde aan bod. Ze brachten hun tophits, zoals “Love Potion No. 9”, “Needles And Pins”, “When You Walk In The Room” en uiteraard “Sweets For My Sweet”. Maar deze keer verrasten zij ons toch met een prachtige versie van “The Rose”. Niet van hen, maar wat een cover!
Daarna kwam de langste act van de avond. En het was toch een hoogtepunt. ‘Peter Noone’, de duivel-doet-al van ‘Herman’s Hermits’, bleek naast een goede zanger ook een man te zijn die houdt van grapjes. Zijn act was zeer afwisselend en onvoorspelbaar. Eerst leek hij de echte tophits van de band te negeren met een cover van “Wonderful World” en met “A Little Bit Better”.
Hij verklaarde een bewonderaar te zijn van Johnny Cash, waarna hij pardoes “Ring Of Fire” inzette, gezongen met die typische diepe Cash-stem. Niemand had verwacht dat hij ook op die manier kon zingen, want we zijn natuurlijk dat lieve stemmetje gewoon van hem.
En nog was het niet gedaan: plots verklaarde hij de zoon te zijn van Elton John en Mick Jagger, waarna hij een prachtige imitatie bracht van Mick in “Start Me Up”. De man wil duidelijk aantonen dat hij meer kan dan hitjes zingen. En met succes!
Maar dan was toch de tijd aangebroken voor een resem hits, luid meegezongen door het publiek. Wat dacht je van “Mrs. Brown, You’ve Got A Lovely Daughter”, “I’m Into Something Good”, “Silhouette”, “There’s A Kind Of Hush” en “I’m Henry VIII, I Am”. “No Milk Today” mocht natuurlijk ook niet ontbreken.
‘The Manfreds’ mogen natuurlijk niet de naam van hun vroegere toetsenman Manfred Mann gebruiken, maar met hun vroegere zangers Paul Jones en Mike D’Abo klonken ze net zoals toen. En wat een stem hebben die mannen nog steeds! En het mondharmonicaspel van Paul Jones mag er zijn. Ook zij wilden bewijzen dat ze meer zijn dan een jukebox, en daar slaagden ook zij in. Ze brachten “Sha La La”, “Do Wah Diddy Diddy”, “If You Gotta Go, Go Now”. Met als kers op de taart natuurlijk “Ha! Ha! Said The Clown” en “The Mighty Quinn”.
Zij hadden de ondankbare taak op te treden als laatste van de avond. Het publiek was duidelijk moe en schor gezongen en wou naar huis.
Tijdens de samenzang met “Get Back” begonnen velen de zaal reeds te verlaten.
Samengevat was dit een sterke editie van ‘The Golden Years’. Volgend jaar, voor de 25e keer, wordt het iets helemaal anders. Ik kijk er naar uit!
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
Nederlands 
Français 
