Het Koninklijk Circus was aardig volgelopen voor een IJslandse avond. We pikten nog een tweetal nummers mee van Will Samson, een Engelse folktronica artiest die ons wel kon charmeren met zijn Bon Iverfalset en de warme combinatie van synths en gitaar. Vorig jaar zagen we hem ook al in het voorprogramma van Pinback, en met ‘Balance’ heeft hij zijn tweede album uit.

Valgeir Sigurdsson is een IJslandse producer die verantwoordelijk is voor de speciale sound op de albums  van onder meer Bjork, Múm, Sam Amidon en Coco Rosie, wiens nieuwe album ‘Tales of a grass window’  hij ook geproduceerd heeft. Naast al dit producerswerk, brengt de man ook eigen werk uit: zo zagen we hem een aantal jaren geleden in de Kortrijkse Pentascoop nog ‘Ekvilibrium’ voorstellen. Sigurdsson heeft nu zijn derde album uit, ‘Architecture of loss’ dat hij schreef voor een balletvoorstelling. Sigurdsson werd vanavond begeleid door twee strijkers, terwijl hij zelf de beats verzorgde en op piano speelde.
De nummers die hij vanavond bracht waren redelijk experimenteel, vrij donker en hadden niet altijd duidelijk songstructuren. De strijkers speelden soms afzonderlijke noten, en korte stukjes die abrupt afgebroken werden en dan een totaal andere richting uitgingen.
Sigurdsson is duidelijk een artiest die altijd naar iets nieuws op zoek is, want deze nummers waren mijlenver verwijderd van wat hij op ‘Ekvilibrium’ deed, dat toch veel toegankelijkere, warme elektronica was. Interessant bleef het wel, maar het was toch minder licht verteerbaar.

De hoofdact van vanavond, Olafur Arnalds, kwam zijn laatste album ‘For now I am winter’ voorstellen. De jonge IJslander daagde met een grappig, typisch IJslands het publiek uit om beter te zingen dan het Eindhovens publiek van de avond voordien.  Arnalds had een strijkkwartet meegebracht, en het resultaat was top: prachtige composities ontplooiden zich in het samenspel tussen piano, elektronica , trombone en strijkers: de zaal was muisstil en heel wat mensen genoten met gesloten ogen van de nummers uit ‘For now I am winter’.
Als je van Johann Johannsson, Nils Frahm of A Winged Victory for the sullen houdt, dan was dit van het beste in het genre. Net zoals Valgeir Sigurdsson gooide Arnalds de typische ontploffende lava-beats die we kennen van Bjork’s “Joga” in de strijd. Goed drie kwartier in de set, mocht de violist even soleren, en we waanden ons heel even op de Koningin Elizabethwedstrijd.
In het laatste deel van het optreden trad de elektronica meer op de voorgrond, en op het einde werden we nog getrakteerd op een gastzanger, met een prachtige stem, à la Patrick Watson, zodat het leek of we in een concert van The Cinematic Orchestra terechtgekomen waren.
Volkomen terecht werd Olafur Arnalds dan ook teruggeroepen door het publiek, dit was een dot van een concert dat ons heerlijk liet wegdromen.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)