Eurockeennes 2013 – vrijdag 5 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort

De tweede dag van Eurockeennes gaat van start met Deap Valley. Een bandje die vanuit het niets en zonder enig album op alle grote festivals in Europa de affiche mogen sieren. Dat ruikt naar een ijverig label. Wat we te zien en te horen krijgen is weinig memorabel. De band bestaat uit 2 vrouwen (gitaar en drum) die zich op een nogal eigenaardige manier kleden. Het deed mij denken aan 2 goedkope prostituees die je langs de autostrade in één of ander voormalig Sovjetland kan tegen komen. Hun muziek, Amerikaanse garagerock zonder meer, is weinig verrassend en heeft, net als de 2 meisjes, weinig om het lijf. De gitaarsound klinkt met momenten wel zeer mooi. Maar daarmee is ook alles gezegd.

Snel over naar de Greenroom voor Matthew E. White. Het contrast kan bijna niet groter. Een zwaargebouwde, langharige man met de obligatoire baard, die americana brengt, die met momenten heel stevig rockt. Muzikaal is dit zeker een verademing. Gaat van hard naar zacht en van gevoelig naar stevig rechttoe, rechtaan. In de rustige nummers druipt de gevoeligheid eraf, zonder ooit klef of zeemzoeterig te klinken. Af en toe horen we ook stiekem wat country in de set sluipen, wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. De optreden is veel steviger dan gedacht, ook al omdat Matthew zich laat bijstaan door een volwaardige band die de nodige snedigheid aan het optreden geven. Alleen jammer de publieke interesse vrij beperkt is. Toch jammer dat veel mensen dit steengoede optreden gemist hebben.

Over Airbourne ga ik zeer kort zijn. Australische hard-rock zonder meer. Al snel komt ACDC in gedachten op, maar dan toch eerder een slap afkooksel. Ze laten dit echter niet aan hun hart komen en brengen hun muziek met een grote gedrevenheid en tonnen energie. Maar ze kunnen toch niet wegsteken dat ze meer op een tributeband lijken dan een volwaardige eigen band met een eigen sound.

Nog een van die nieuwe bandjes die iedere zomer als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten: Fidlar. Ze brengen commerciële garage-punk-rock, die wel al heel wat beter klinkt dan Deap Valley, maar toch ook weinig nieuws onder de zon te bieden heeft. Bij vlagen lijken ze soms de wedergeboorte van The Blood Hound Gang, evenwel zonder hetzelfde gevoel voor humor. Ik voelde mij opnieuw 16 jaar toen dergelijke bands alle festivals overspoelden. Het publiek moshte er duchtig op los en ook het crowdsurfen lijkt in Frankrijk nog steeds toegelaten. De weide hield duidelijk van Fidlar, en dat kan ik ze moeilijk kwalijk nemen, want sfeer scheppen kunnen ze zeker. Op de vraag om allemaal het podium te bestormen , reageerde het publiek niet, maar dat had vooral te maken met de imposante security die de frontstage moest bewaken. Geen massale bestorming dus, wat jammer was. Want het ging perfect aansluiten bij de broeierige sfeer die deze jongens van Fidlar weten te scheppen. Een echte liveband dus.

Om het jonge geweld wat te counteren en omdat er op dat moment weinig anders te zien was toch even wat wereldmuziek opgesnoven. Jupiter & Okwess Int. brengen Congolese ritmes, in een modern jasje. De setting was ook perfect voor dergelijk optreden: op het strand met uitzicht over het meer en een stralende zon die de hemel siert. De toeschouwers waren blijkbaar toe aan wat dansen, want op het strand werden er menig beentjes gesterkt.

Woodkid is bij mij volledig onbekend, maar blijkbaar boeren ze in eigen land wel zeer goed, getuige de grote massa die voor de Greenroom staat toe te kijken. Ze stonden aangekondigd als pop en Frans, en het tijdschema had inderdaad opnieuw niet gelogen. Pop was het zeker. Maar Woodkid brengt muziek die mij eigenlijk volledig koud laat. Ze proberen hun muziek een bombastisch cachet te geven, maar vervallen heel snel in een kitscherige sound. Dit zorgt ervoor dat de nummers heel onpersoonlijk klinken en noot een zekere sfeer kunnen oproepen, die de band hoogst waarschijnlijk wil oproepen.
Ook de stem van de zanger draagt niet veel bij en klinkt hoe langer hoe eentoniger. Het feit dat ze kiezen om de grote schermen naast het podium te gebruiken om hun visuals te tonen en niet het optreden zelf , maakt dat het gehele optreden van mij op niet veel bijval kan rekenen. Het zorgt er ook voor dat het publiek steeds dichter probeert bij het podium te raken om toch maar een glimp op te vangen van hun lokale helden.
Dan kies ik er liever voor om rustiger oorden op te zoeken en mij voor te bereiden om dé headliner van vandaag te bekijken.

En de headliner van vanavond :The Smashing Pumpkins. Hun vorige optreden dat ik mocht aanschouwen , staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Het was enkele jaren geleden op Pukkelpop en ik vond het toen zo tenenkrullend slecht dat ik het al na enkele nummers voor bekeken hield. De verwachtingen waren dan ook niet echt hooggespannen te noemen. Maar wat een verschil met enkele jaren geleden. Billy Corgan laat zien dat hij er opnieuw heel veel zin in heeft. Spetterende lichtshow, veel solo’s, een uitgelaten sfeer. Het was alles wat ik hoopte dat het zou zijn en nog meer.
Waar hij vroeger met een ongelofelijke tegenzin de oude (en nog steeds beste) nummers bracht, brengen ze deze nu met ongelofelijk veel respect. Een cover van David Bowie (“Space oddity”) in het begin van de set maakt het optreden alleen maar interessanter. Het was niet altijd even strak gespeeld, maar het klonk wel oprecht en met volle goesting. Aan bindteksten heeft hij nog steeds een broertje dood, maar dat kan geen kwaad. Want de show is een wervelwind die naar een ware climax gaat en uitmond in een prachtige, 10 minuten durende versie van “United States”. Als toemaatje gooien ze er dan ook nog eens al bisnummer “Tonight, Tonight” bovenop. The Smashing Pumpking hebben getoond dat ze tegenwoordig nog steeds relevant zijn en dat als ze willen ze er een wervelende show van kunnen maken. The Pumpkings are back, en ik ben er zeer blij mee.

Even tijd om te bekomen is er niet, want na de headliner staan er nog 2 bands op mijn programma die ik zeker wil zien. Beginnen doe ik bij Electric Electric. Deze, opnieuw Franse band staat aangekondigd als math-rock. Maar uiteindelijk brengen ze veel meer. Ze lijken mij het Franse antwoord op Foals te zijn. En ze starten meteen furieus: een dreigende, dragende beat en snijdende gitaar. Je weet dan al waar ze naartoe willen. De groep bestaat uit 3 man: 1 gitaar, 1 drum en 1 electrowizard. De nummers hebben een hele hoge dansbaarheidsfactor. Maar het hoge niveau van het begin van de show kunnen ze niet constant aanhouden. Soms weet de linkerhand niet goed wat de rechter doet en klinkt alles niet zo zuiver. Bij math-rock is dit vaak het geval en moet het soms een beetje wringen en botsen, maar daar kunnen niet alle bands mee wegkomen. Ook staan de bassen en de drum zodanig luid dat het gitaargeluid bijna niet meer te horen is. Hierdoor klinkt alles wat monotoon en dof. Dat is ook te zien aan het publiek dat steeds trager beweegt op de muziek. Ze hebben zeker goede ideeën, maar er is nog wat werk aan.

Afsluiten doen we vandaag met een band die in Frankrijk en Wallonië  immens populair is, maar in Vlaanderen volledig onder de radar blijft: Archive. Het is één van die bands die ik al lang wil zien, maar om de één of andere reden steeds lijk te missen. Dat ze populair zijn in Frankrijk wordt direct duidelijk. La Plage wordt overspoelt door het publiek (het zal niet de laatste keer zijn op dit festival) en het wordt drummen om nog een plaatsje te vinden waar alles goed hoorbaar is.
Archive brengt trip-hop – rock van de bovenste plank. Ze leveren een staaltje van perfect vakwerk af. De set wordt perfect opgebouwd en wordt gebracht door hele goede muzikanten. Ook de stemmen van de zanger en de zangers zijn van de bovenste plank. Ze brengen La Plage in extase. Het Franse publiek laat zich met plezier inpakken. Voor veel show moet je bij hen niet zijn. Het draait allemaal rond de muziek. Waarom deze band in Vlaanderen geen voet aan de grond krijgt,  blijft na dit optreden voor mij een nog groter raadsel. Ga gewoon eens kijken wanneer ze in de buurt bent. Ik ben er zeker van dat ze in de smaak zullen vallen.

Organisatie: Eurockeennes (Fr)