Eurockeennes 2013 – zaterdag 6 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort

Onder de brandende zon krijgen Black rebel motorcycle club de twijfelachtige eer om de Mainstage te openen. De muziek van BRMC is meer geschikt om in donkere zalen te gaan bekijken en beluisteren, in tegenstelling tot een zonovergoten plein. Maar daar lijken ze zich bitter weinig van aan te trekken. Met 3 man doen ze wat we van hen mogen verwachten: rocken. En meer moet dat ook niet zijn. Ze zijn de ideale opener om het festival op gang te trekken. Ze eindigen hun set ook met hun 2 grootste hits, zoals het een festivaloptreden betaamt. Ze tonen dat hun plaats op de Mainstage meer dan rechtvaardig is.

Over naar JC Satàn, een Franse rockgroep die ook al eens over de grenzen van eigen land komen piepen. Ze brengen (hard-)rock zonder meer. Waar de BRMC er mee wegkomen, lijkt dit hier echter wat minder geslaagd. Hun muziek is niets speciaals, maar wel met zeer veel ziel gebracht. De Fransen gaan volledig uit hun dak en de eerste moshpit van de dag is een feit. Als dat zo vroeg al lukt, moet het toch wel gerockt hebben.

Over naar La Plage om eens te horen hoe het echt moet. Bij Dinosaur Jr. hetzelfde probleem als bij Archive: een veel te kleine stage voor veel te veel volk. Maar daar lijken Mascis en de zijne zich zeer weinig van aan te trekken. Dinosaur Jr. speelt een ongelofelijk strakke set. Het is het beste optreden dat ik van hen al heb gezien. Alles klopt: de stem, de sound, het publiek, het strand. J. Mascis is zoals gewoonlijk zijn stoïcijnse zelve, maar Lou Barlow neemt met verve de honneurs waar. Zo weten we ook weer hoe je moet rocken. Verrassen doen ze al lang niet meer, maar ze zijn wel geroutineerde muziekanten die nog altijd spelplezier uitstralen.

Ik wou nadien Von Pariah gaan bekijken. Maar na 1 nummer stak het mij al zodanig tegen dat ik niet ben blijven staan. Ik zal mij dan ook maar wijselijk van alle commentaar onthouden.

De Mainstage loopt aardig vol voor Two doors cinema club. Blijkbaar zijn deze jonge snaken in Frankrijk héél populair. 2 weken geleden had ik ze al gezien op Best Kept Secret en omdat ik daar zo onder de indruk was , wou ik ook nu hun optreden niet missen. Het gaat zeer snel voor deze band. En dat is in dit geval ook volledig terecht. TDCC brengt poppy rock die bulkt van de catchyness. En het publiek kan dit ongelofelijk smaken. Het is de eerste band die de weide voor de Mainstage van het begin tot het einde in beweging krijgt. De band lijkt wel gemaakt om op dergelijke podia te spelen. Het lijkt alsof ze de ene hit na de andere spelen, terwijl je de eigenlijke hits op 1 hand kan tellen. Maar het publiek ontvangt alle nummers met open armen.

Naderhand wou ik nog naar Fauve gaan kijken, maar het was er zodanig druk dat er geen doorkomen aan was.

De headliner deze avond mocht een thuismatch spelen. Phoenix is één van de grootste bands in Frankrijk en ver daarbuiten. Een terechte headliner dus, die ook in België hoog op de affiches staat. De weide loopt vol met enthousiastelingen die maar wat graag hun nationale trots willen aanmoedigen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen en worden jammer genoeg niet ingelost. Ik merk dat de band mij geen 1u30 kan boeien. De nummers lijken daarvoor een beetje te veel op elkaar. Ook de vocalen blijven wat te veel op dezelfde toon steken, waardoor het allemaal een beetje gaat vervelen. Ook het publiek reageert veel minder uitgelaten dan bij de vorige groep op de Mainstage.
Ik denk dat een dergelijk festival headlinen voor Phoenix wat te hoog gegrepen is. Misschien waren het wel de zenuwen, want de zanger leek echt onder de indruk. Hij zei ook dat het de eerste maal was dat hij in Frankrijk voor zo’n groot publiek mocht spelen. Jammer maar helaas dus. Misschien de volgende keer beter, want ze hebben zeker genoeg nummers en kwaliteiten om een publiek in vervoering te brengen.

Organisatie: Eurockeennes (Fr)