Rock Herk 2013 – zaterdag 13 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2013-07-13
Simon Van Extergem

Op deze tweede dag Rock Herk ervaren we enkele talentvolle bands . Muzikaal mooi! Een overzicht
 
30.000 Monkeys (Club)
Een relatief jonge Limburgse band die balanceert op de dunne koord tussen stoner en sludge. Het blijkt een heel moeilijke evenwichtsoefening te zijn. Maar wanneer ze het evenwicht houden klinkt het wonderwel. Maar dat is niet altijd het geval. Er is nog wat werk aan om het geheel volledig te doen slagen, maar ze lijken op de goede weg. Het is ook wel heel zware paté om deze festivaldag mee te starten.

Sha-la-lee’s (Mainstage)
Blues infused rock met enkele ex-leden van El guapo stuntteam in de rangen, waaronder de zanger/gitarist en de mondharmonicaspeler. En laat nu net die mondharmonica mijn voorkeur wegdragen. De mondharmonica zorgt ervoor dat het geheel nog veel ‘bluesier’ klinkt, al dragen de riffs en de zang er ook toe bij. Hun nummers klinken alsof ze uit een ver verleden komen, maar door het enthousiasme van de band gaan ze welhaast nieuw klinken. Ze leggen veel gevoel in hun nummers en laten de gitaar zingen en duelleren met de mondharmonica. Fraai staaltje vakmanschap.

Mad about Mountains (Mainstage)
Mad about Mountains is vooral mad about country. Niet echt muziek om heel vrolijk van te worden, wel integendeel. Weinig nieuws onder de zon en daar de zon kwistig haar stralen over de weide rond strooide, niet echt een ideale combinatie. Het bleef allemaal een beetje te tam. Ideale muziek om op een winteravond voor de haard op te leggen. Het mist de nodige bezieling waardoor het allemaal wat kitscherig klinkt. Waar is de snoozeknop?

The Devilles (Club)
Rock ’n’ roll, zo valt dit het best te omschrijven. Perfecte muziek om on the road te beluisteren, lekker cruisen. We worden terug gekatapulteerd naar de 70’s. Deze jonge band haalt zijn ideeën vooral uit het verleden, maar doet er verder te weinig mee om lang te boeien. Ook het makke publiek lijkt niet echt in de mood om dit optreden te doen slagen. Ietsje meer eigen inbreng in de muziek zou het geheel wat draaglijker maken. Maar op dit moment is het allemaal nog wat te veel herkauwd om dit optreden gedenkwaardig te maken.

Drenge (Mainstage)
Drenge is onze persoonlijke revelatie van dit festival. Twee snotneuzen die voor de eerste keer deze dag ons muzikaal hart (en ritmisch lijf) echt kunnen verwarmen. Denk aan Black Box Revelation, voor ze hits gingen maken, toen het nog ruw en jong klonk. De zanger prijkt op het podium met een T-shirt van Hookworms aan, waardoor hij al direct een streepje voor heeft. Tijdens het optreden is er constant oogcontact tussen de twee. Hun hele set blijven ze zoeken en aftasten waar ze naar toe gaan en wat ze zullen brengen. Het zorgt er enkel voor dat het geheel nog veel spannender klinkt. Ze moeten echt werken om het geheel te doen slagen, maar het werkt wonderwel. Tijdens de rustige nummers op het einde wordt de spanningsboog wat minder strak, maar wanneer dat rustige dan toch ontaardt in een jam, voor ons niet gelaten. Drenge zou zeker gebaat zijn met nog wat extra materiaal, maar dan lijken ze klaar voor het grote werk.

Raketkanon (Club)
Komen uit dezelfde Gentse stal waar we ook al Kapitan Korsakov en Wallace Vanborn hebben uitgemest. Van die drie is Raketkanon wel veruit het meest geschift; zowel muzikaal als qua podiumact. Ze springen, headbangen, duiken het publiek in,… en dat allemaal met zo’n grote naturel dat het nooit als obligatoir wordt aangevoeld. Ze stralen een grote punkmentaliteit uit. Klinkt het niet, dan botst het wel. De show is ook wel nodig om het muzikale soms mindere werk te maskeren. Technische problemen gooien wat roet in het eten. Maar het verplicht de band wel om een instrumentaal nummer te brengen dat anders de setlist niet meer haalt. Voor ons één van hun beste nummers. Muzikaal gooit Raketkanon alles op een hoopje: punk, rock, metal, sludge,… noem maar op, alles passeert de revue. Als afsluiter hadden ze hun beste nummer echter nog achter de hand gehouden. ‘Save the best for last’ moeten ze gedacht hebben. Hier hoor je wat ze muzikaal echt kunnen. Moet die show er dan nog wel bij: JA! Knal!

Isbells (Mainstage)
Het contrast met de volgende band kan haast niet groter. Isbells brengen een intieme sfeer op de weide, in de tent. Dat de bindteksten niet altijd even goed zijn is een understatement, maar met hun muziek pakken ze de volledige weide in. Waar het vroeger allemaal heel rustig en verstild klonk, hebben ze met hun nieuwe nummers geprobeerd om het wat meer up tempo te laten klinken, zonder dat het intieme verloren gaat. Daar zijn ze vast en zeker in geslaagd. De metamorfose met vroeger is zeer groot en hier tonen ze dat ze een echte festivalband geworden zijn. Het moet niet meer stil zijn tijdens het optreden. De bandleden zijn ook niet meer dezelfde als in het begin. Maar de vervangers zijn allemaal topmuzikanten die al gepokt en gemazeld zijn in de muziekwereld (denk aan bands als Marble Sound en True Bypass). Ze beschikken ook over voldoende hits om het publiek te enthousiasmeren. Bij hun laatste nummer kiezen ze voor een all out rocknummer en dat kunnen we alleen maar toejuichen. De limieten van deze band zijn nog niet bereikt en ze hebben ons benieuwd gemaakt naar welke richting ze in de toekomst zullen inslaan.

We danken de organisatie van Rock Herk hierbij nog eens expliciet voor de creatieve mengelmoes aan line ups,  de vriendelijke ontvangst en het vlotte organisatorische verloop op als buiten het terrein. We zijn volgend jaar graag terug van de partij!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk