Dourfestival Dour 2013 – vrijdag 19 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour

Een Dourrit op z’n ‘Tour de France’ vandaag, zonder spectaculaire gebeurtenissen overdag, maar met enkele overtuigend rakende closing finals Mark Lanegan & Band en The Vaccines. Op de tweede zonovergoten Dourdag noteerden we ondanks de verzengende hitte gretig, goed spelende bands in hun genre, maar we misten live toch die extra ‘punch’ …
Een punch die te horen was op de camping . Nog nooit sliepen we op zo’n luidruchtige camping … Slapeloze nachten …

Ons parcours

Unik Ubik liet ons ontwaken met zijn psychedelische krautrock. De saxofoon scheurde zich altijd een weg doorheen de rocksongs en zorgde ervoor dat Unik Ubik niet verviel in standaardrock.

Voor de hardere , donkere scene kon je terecht in de Cannibal stage . Hier kwamen naast Amenra (prachtbesprekingen op de site te lezen!) o.m. The Black Heart Rebellion die de tent opende op dag 2. De Gentse band leverde met ‘Har Nevo’ één van de beste albums van dit jaar af, maar helaas kwam hun muziek niet helemaal tot zijn recht op Dour. Nochtans klonk het muzikaal allemaal perfect. De twee drummers zorgden voor een intense en broeierige sound die het midden hield tussen Swans en Godspeed You Black Emperor en zanger Pieter Uyttenhove bezorgde ons met zijn uithalen verschillende malen kippenvel.
Helaas bleek de inkzwarte muziek van de band niet geschikt om op klaarlichte dag en bij hoge temperaturen te beluisteren. Volgende keer in een donker zaaltje bij vriestemperaturen en dan durven we er geld op in te zetten dat we wel compleet weggeblazen worden!

Jacco Gardner - Net als Blaudzun , met de grote trom onthaald … We kregen een reeks gevoelige , rustig voortkabbelende , dromerige pop psychedelische songs  met een uitstapje naar de freefolky scene van Devandra Banhart en Cocorosie . Ontspannend, relaxt, zomers o.m. door die specifieke 70s toetsen , verdronken we in een retropoel. Het waren vooral de single “Clear me out” en verder “Where will you go”, “The ballad of little Jane” en “Chameleons” die  intrigeerden.

Vervolgens zagen we met Maybeshewill één van de zwakkere acts van Dour. De melodieuze postrock van de band klonk te vrijblijvend en had te weinig een eigen gezicht om een goede indruk na te laten. Ook de toevoeging van piano en elektronica kon het optreden niet redden. Zoutloos optreden dat ons helemaal in slaap wiegde.

Eén van de ontdekkingen binnen de eigen hiphopscene is de jonge Coely, 18 pas , maar eentje die aan live ervaring wint . Gepassioneerd en zelfverzekerd vliegt ze erin, geruggensteund door haar DJ en vooral door een tweede MC , die met haar de boel weet op te hitsen en zorgt voor opwinding. Een meerwaarde in de interacties, de rhymes en de party vibes. De militante gedrevenheid mindert ook in vaart en hangt dan eerder binnen de mellow hiphop/r&b. Haar beatbox ( o.m. van Major Lazer en Snoop dogg) en de singles “Ain’t chasing pavements” , “Nothing on me”  dienden een treffende kopstoot toe!

Onze Franstalige vrienden van Piano club uit Luik brengen frisse pop , pop met een ‘positive vibe’ die ergens de sfeer van Das Pop weet op te roepen . Af en toe wat meer gespierd en electrorockend , maar mist net dat tikkeltje om zich te onderscheiden.

Gelukkig schudde Electric Electric ons weer helemaal wakker met zijn math- en noiserock die vaak aan Battles deed denken. De band klonk ongelooflijk explosief en de ene versnelling na de andere volgde. Ze moeten het zeker niet hebben van memorabele melodieën, maar wel van energieke ritmes en de draaikolk van geluid die ze neerzetten.

Skindred , dan in de Cannibal stage, speelden een crossover van metal , reggae , ragga en hiphop. Beetje Bad Brains toestanden, soms oud Sepultura en net als Enter Shikari niet vies van wat heftige beats , scratches , drum’n’bass , die hun sound feller en breder maakte. De vroegere mannen van Dubwar trokken dus fel van leer, hadden power , een grauw schreeuwende zanger , en klonken  ophitsend , gedreven , maar nu niet écht overweldigend .

Com Truise is een DJ die elektronica draait die sterk gebaseerd is op de jaren ’80. De zoete nummers zorgden voor een laid back sfeertje, om op het gemakje bij te chillen. Aandachtig luisteren of dansen zat er echter niet in. Daarvoor was het te warm, toonde Truise te weinig enthousiasme en was de aankleding bijzonder pover zo zonder visuals en lichteffecten …

Iets verderop dansbeats aan de Balzaal waar iedereen lekker uit de bol ging op de bezwerende dance van Kalkbrenner , die graag refereert naar de 90s, en geen directe link naar de drum’n ‘bass en dubstep van nu maakt. Zijn dance bouwde op , ging naar een climax, om terug even op adem te komen, te chillen , en dan inzette naar de volgende ‘move’. De DJ bekeken we op de videowall , en maar goed ook , want er was geen doorkomen aan naar de tent. Tja, die Balzaal heeft toch wat … Zwetende lijven, dampende dance muziek …

Dan naar Sx , die we nog deels konden zien … Eerder verbaasd waren we als we onze trots uit Kortrijk niet voor een volle tent zagen spelen …. In Vlaanderen zijn de clubs of tenten haast te klein voor het opkomende talent. Geen probleem , Sx deed wat van hen verwacht werd en knokte. Als vanouds ging Stefanie in een bezwerende stijl op haar synths te werk en we hoorden mooie mysterieuze , sensuele, atmosferische sounds in hun lome , groovy, soms hevig klinkende electropop, ondersteund van haar helder indringende vocals. Songs als “Graffiti”, “Gold” , “Black video” waren pareltjes , die de band kansen moet bieden bij onze Franstalige vrienden …

Hard klonk het zeker in die Cannibal stage … Al meer dan tien jaar zijn de postmetalrockers van Pelican bezig . Fel , snedig , ruig, razend , maar nu ook met meer rustige sfeervolle passages , die naar donkere postrock neigden. Ze zijn niet vies van effectbejag en bouwden meer op naar die explosies. Soms werd je volledig meegezogen in die unieke stijl die het genre biedt , andere malen misten we de spanningsboog en raakte het minder … Halverwege kondigde de band aan dat er in oktober een nieuw album volgt, en vervolgde daarna zijn set met enkele gloednieuwe songs, die zeker niet verkeerd klonken.

Daarna haastten we ons naar de andere tent waarin Dan Deacon net aan zijn set begonnen was. De man staat bekend als een echte publieksmenner en bevestigde die status ook op Dour. De toeschouwers moesten een grote cirkel vormen waarna Dan twee vrijwilligers zocht die een dansbattle wilden houden. Die moesten vervolgens iemand uit het publiek uitpikken die hun plaats innam. Al snel werd het echter een zootje ongeregeld en stond de helft van de tent te springen en te huppelen. De entertainmentfactor lag hoog en dat zou je niet denken als je de bebrilde man met de nerdlook voor de eerste keer ziet. Maar goed, wat met de muziek? Wel die was ook dik in orde. De twee drummers zorgden voor een hoog tempo en de experimentele elektro was opwindend en dansbaar. Amusant optreden dat op een festival als Dour zijn ideale setting vind.

Het Amerikaanse Torche kon in z’n totaliteit minder raken , hoewel bands als Helmet, Quiksand in hun postmetal/emocore doorsijpelt . Beuken en knallen met het enthousiasme en spelplezier van Therapy, geen probleem , maar ze verloren zichzelf in wat oeverloos niets doende tussendoortjes en drumpartijen, die hun los speelse aanpak en snelvaarttempo’s nekte!

Naast al dat donker  gitaargeweld ervaarden we rust van de chillende, zalvende droompop van  het Britse Darkstar . We kwamen in een wereld zonder echt veel gedreun en geruis; een sfeervolle aanpak, galmende zangpartijen hypnotiserende , repetitieve ‘ambiente’ sounds , warme en koele elektronica, die muzikaal ergens refereerden aan Boards of canada , Dead can dance , The Knife , Bel canto en de psychedelica van Animal Collective en Fuck Buttoms . Gedropt in een galaxiestelsel werden lagen elektronica over elkaar heen gestapeld, die net niet ontploften.

Tot slot een schitterende finalereeks op Dour met Mark Lanegan & Band . Al voor een handvol concerten konden we hem met Belgische bandleden aan het werk zien en vanavond tekende hij , als vanouds gekluisterd aan z’n microstatief, voor de ideale zonsondergang  door z’n donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . Een oerdegelijk optreden,  gefocust op tekst en muziek , werden we in ‘een city Dour never sleeps’ gevoerd door z’n innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , en z’n hese stem van jarenlang geteisterd door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten  songs als “The Gravedigger’s Song” , “Hit the city” naar rustpuntje “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” en “Methamphetamine Blues”…Een uitgebalanceerde set die imponeerde en wat rust gaf tussen al het experiment door dat we de afgelopen twee dagen op Dour te horen kregen . Avondlijke Pracht!

Ondanks een mindere tweede plaat hebben we uitermate genoten van het Britse The Vaccines. De paar mindere tracks zaten ergens middenin , maar ze vingen het enorm goed door de speels frisse aanpak; hun assortiment aan nummers waren rauw, onstuimig, rommelig en sprankelend , zonder aan melodie en meezinggehalte in te boeten . “Teenage icon”, “Ghosttown”, “Wetsuit”, “Post break up sex”, “Bad moon” ,” If you wanna” ,” I always knew” en de one minute ‘s “Wreckin’ bar” en “Norgaad” klonken sterk . Lekker ontspannend , ruig potig setje om de tweede dag te besluiten …

Four Tet was onze afsluiter op vrijdag en gaf tussen enkele techno-dj’s door een verfrissende en  eigenzinnige set. Live mocht het allemaal wel wat dansbaarder zijn dan op plaat, maar toch bleef Four Tet respect behouden voor zijn eigen typerende sound. Intelligent opgebouwde, organische elektronica, die niet gestoeid is rond indrukwekkende drops of vette beats, maar meer op melodie en sfeer. Afsluiter “Love Cry” bracht het publiek in hogere sferen met zijn zomerse beat en verknipte stemsample en vormde voor ons de perfecte afsluiter van de avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour