Rock-en-Seine 2013 - zaterdag 24 augustus 2013
Rock-en-Seine 2013
Domaine de Saint-Cloud
Paris

Rock-en-Seine 2013 Nine Inch Nails, Phoenix, Vitalic, La Femme, Kid Noize, In The Valley Below in de spotlights op dag 2

Voor de 11e editie bood het Rock-en-Seine festival een gevarieerd affiche van zo'n 56 bands, waarvan meer dan de helft een ​​eerste EP of album kwam presenteren. Net als de voorgaande jaren was het festival in het uitgestrekte domein van Saint-Cloud, ten zuidwesten van Parijs, gevestigd. Gestaag gegroeid sinds haar oprichting is Rock-en-Seine er opnieuw in geslaagd zijn record te breken, met een totaal aantal van 118.000 bezoekers.
Musiczine was twee dagen aanwezig op het festival. Op het programma op zaterdag: een aantal bekende en gevestigde bands (Phoenix, Vitalic en vooral Nine Inch Nails), maar ook een aantal zeer veelbelovende formaties, die hun (bijna) debuut op een festival presenteerden.

Dit is het geval voor het eerste combo, In The Valley Below. Het Amerikaanse duo, bestaande uit Angela Gail en Jeffrey Jacob, heeft op zijn naam een ​​EP en een single, al meteen een groot meesterschap. De stijl is psychedelische pop, 'dream pop' met een beetje melancholie, vergelijkbaar met Beach House. Op het Pression podium, een klein podium genesteld op een heuvel, wist de band reeds een aanzienlijk publiek aan te trekken, zo vroeg in de namiddag. Het is natuurlijk de mooie Angela, die de aandacht trekt. In haar witte kanten jurk beweegt ze met gratie en zachtheid en haar diepe stem fascineert. Ze gedraagt ​​zich heel verleidelijk vis-à-vis haar partner Jeffrey Jacob, met wie ze de zang deelt. Na een eerste nieuw, zeer overtuigend nummer, "Stand Up", wordt de nadruk gelegd op de EP ‘Hymnal’ met "Palm Tree Fire", maar vooral "Last Soul", mijn favoriete nummer, een pop-juweel dat doet denken aan Beach House, natuurlijk, maar ook aan Bat For Lashes, Ladyhawke, of zelfs Cock Robin. Het geluid is een beetje onevenwichtig; de bass synths en de drums zijn te luid en verbergen de prachtige vocale harmonieën. Voor "Devil" wordt Angela diabolisch, en gebruikt ze een ijzeren ketting als percussie-element. "Dit is onze eerste show in Frankrijk”, zei ze. Dan, na “Lover”, spelen ze hun meest bekende lied, "Peaches" en het publiek, dat tot nu toe vrij passief was, begint te klappen en het refrein te zingen. De setlist wordt afgesloten door een bijkomende nieuwe song, "Neverminders" en de formatie verlaat het podium.
Een in alle opzichten veelbelovend concert. Ik ben nu een fan! Mis ze niet in November in de AB als support van White Lies! Kijk hier naar "Peaches": http://www.youtube.com/watch?v=nWJ4qOCBkJA
Setlist: Stand Up, Last Soul, Palm Tree Fire, Devil, Lover, Dove, Peaches, Neverminders.

Later, op het Cascade-podium, het tweede grootste festival podium, gelegen in het midden van het veld, is er opwinding omdat een Franse groep geprogrammeerd wordt: La Femme. Het combo komt aanvankelijk van Biarritz en cultiveert mysterie: de leden zijn slechts 20 jaar oud, maar hebben al enorm veel concerten gegeven en zelfs een eerste album uitgebracht: ‘Psycho Tropical Berlin’. Ze presenteren zich als een bende van zes vrienden, die houden van het plezier van spelen ... en om bier te drinken! Hun stijl is een mix van surf / punk en electro-pop à la Française. Wij denken natuurlijk aan Indochine, Taxi Girl, Jacno, Lescop, Daho of Marie et les Garçons, maar ze zijn gekker en feestelijker. Op het podium zien we vooraan meteen de drie ‘Nord’- keys. De leider van de formatie is duidelijk Marlon Magnée, een 'nice boy' boordevol energie en een geweldige toetsenist. Aan zijn zijde, ook op zang en keyboards, Clémence Quelennec, de typische Franse ‘femme’ met haar kleine baret en twistende dansstijl. Het concert start op wieldoppen met "Amour dans le motu" en "Packshot”. Bij La Femme is er geen plaats voor computers en sequencers: alles wordt 'live' gespeeld. Zelfs de supersnelle synth-basslijnen worden live uitgevoerd door Sam Lefèvre.  Op "Nous étions deux”, de tweede single van het combo is het tempo langzamer en hebben we recht op een archetypische, 'kitsch' slow, met het geluid van een draaiorgel en het werkt! Hun titelnummer, "La Femme", doet denken aan Pulp Fiction en het publiek danst van vreugde. Sasha Got, multi-instrumentalist, doet dan een demonstratie van theremin, dit vreemde instrument dat uit een verticale antenne bestaat en in het nummer "Sur la planche" neemt hij een surfplank en gaat hij op het publiek surfen: een originele 'stunt'!
Conclusie: een concert vol energie, een beetje 'fourre-tout', maar het maakt niet uit: we hadden een geweldige tijd!
Setlist (tbc): Amour dans le motu, Packshot, Nous étions deux, La Femme, Françoise, Hypsoline, Sur la planche, Télégraphe, Antitaxi, La cabane perchée, Welcome America, La femme ressort.

Op het Industrie podium is het de beurt van een Belgisch project: Kid Noize. Kid Noize onderhoudt een mysterie à la Daft Punk door systematisch een masker te dragen, net zoals die van ‘Planet of the Apes’. Maar de echte kenners weten wie dat is, nl de leider van een bekende Belgische pop-rock band... Ik zal niet meer zeggen... Met een paar mixtapes, opmerkelijke prestaties en een EP onder de riem, speelt Kid Noize energieke electro-muziek met dub-accenten. Zijn show was erg kaal, alleen het personage en zijn machine. We misten een echte show of video's want na een paar nummers zakte de aandacht aanzienlijk. Gelukkig gaf de cover van "Eisbaer" terug een beetje punch aan het geheel. Voor de electro-fans was het in ieder geval een echt succes, in afwachting van Vitalic.

In plaats van naar Wavves te gaan, besluiten we om voor het grote podium post te vatten, want daar moet Nine Inch Nails rond 20u40 beginnen. Voor degenen die het niet weten is NIN (of NIИ) een legendarische band waarvan de leider en enige permanente lid Trent Reznor is. Opgericht in 1988, was NIN een van de voorlopers van industrial rock (met Ministry), maar door de jaren heen heeft hij zijn muzikale palet uitgebreid naar electro-rock, ambient, trance en synth-pop. In 2009, na acht studio albums en 30 miljoen verkochte records, besloot Reznor om een ​​pauze te maken. Hij startte een nieuw project met zijn vrouw, How To Destroy Angels en schreef filmmuziek (waarbij hij niet minder dan een Oscar verdiende!). Maar in februari, tot algemene verrassing, blies Reznor NIN nieuw leven in en kondigde hij een wereldtournee en een nieuw album aan, ‘Hesitation Marks’, die gepland is voor begin september.
NIN heeft een wereldreputatie als ‘killer live act’: het is dus met grote verwachtingen dat veel fans voor het grote podium verzamelen. Gelukkig regent het niet. En het is al behoorlijk donker, wat goed is voor de lichtshow. Want de heer Reznor is een perfectionist: hij heeft zeven reusachtige LED-schermen meegebracht, die aan de achterzijde van het podium staan . Plotseling horen we de intro van “Somewhat Damaged” en ontdekken we een geheel nieuwe formatie. Reznor heeft zijn goede oude  Robin Finck (gitaar) aangeworven, naast Josh Eustis van Telefon Tel Aviv (bas), Alessandro Cortini (keyboards) en Ilan Rubin (drums). De keuze voor deze 'opener' is opportuun: in plaats van met "Copy of A” te openen, zoals in andere shows van deze tour, besloot Reznor meteen hard te slaan. "Too fucked up to care anymore!", schreeuwt Reznor onder een spervuur ​​van gitaren. Het kan niet duidelijker zijn. NIN is terug en in volle vorm!
Na "The Beginning of the End" komt zwaar en gewelddadig "Terrible Lie". Reznor ziet er fit uit en is energieker dan ooit. Tijdens "March of the Pigs", begint het publiek aan een pogo en sommigen surfen boven het publiek. Na "Piggy" kent de show een korte pauze en het tweede, meer gesofistikeerde deel van het concert, begint met de grote klassieker "Closer". Het is nu dat de beste high-tech lichteffecten op de LED-schermen worden getoond. De sfeer wordt nog rustiger met “Me I'm Not” en vooral met "Find My Way", de enige track uit het nieuwe album in de setlist. Het wordt zelfs 'ambient' met "What If We Could?", uit de soundtrack van 'The Girl With The Dragon Tattoo ", gevolgd door het prachtige “The Way Out Is Through". Maar het explosieve einde van dit nummer uit het cult album ‘Fragile’, markeert het einde van het rustige gedeelte en het gaat terug de hoogte in met "Wish", een absolute 'killer'. De LED-schermen tonen flitsen van verblindend licht en de vlakte van Saint-Cloud explodeert in het gehuil van Trent Reznor. Een zeer zeldzaam iets: Reznor spreekt tegen het publiek en de organisatoren om ze te bedanken: "Het is leuk om met koele en beschaafde mensen te zijn". Het is onduidelijk of de indirecte kritiek gericht is aan het publiek van Pukkelpop in België (Eminem fans hadden het concert van NIN gepest) of naar de organisatoren van het Reading Festival (die NIN verhinderd hebben gebruik te maken van hun eigen lichtshow). Een lichtshow die ook op “Only” geweldig was, met pixel-beelden die Reznor volgen in functie van zijn bewegingen, een technologie van Moment Factory. De rest is geschiedenis: zoals gebruikelijk, eindigde NIN zijn concert met de absolute hits “The Hand That Feeds" en "Head Like A Hole". De sfeer bereikte een hoogtepunt toen Reznor het publiek vroeg te klappen en een oceaan van handen naar boven zwaaiden. Een indrukwekkende finale!
Na een paar minuten, kwam NIN terug voor een unieke, zeer zachte interpretatie van het meesterwerk "Hurt", ondersteund door een prachtige, zeer 'organieke' video. We horen zelfs een speld vallen wanneer Reznor zachtjes de woorden fluisterde: "I hurt myself today...".
Dit concert was groots. Er waren enorm veel fans ; iedereen scheen blij te zijn Reznor te hebben gezien, als een oude vriend. Een bijna perfecte setlist, een best-of waar toch een of twee bijkomende nieuwe nummers ontbraken ("Copy of A" en "Came Back Haunted”), om dit kleine gevoel van nostalgie te voorkomen. We kijken uit naar het album en de tour als headliner in 2014!

Na zo'n geluidsorgasme, zijn we in de VIP-ruimte gegaan voor wat rust en daar konden we de prestatie van Pascal Arbaz alias Vitalic op de schermen volgen. Niets bijzonders te melden: het was een goed ingestudeerde reeks van electro hits, gesteund door een enorme lichtshow, tot grote vreugde van de vele 'electroheads' die de Cascade- ruimte in een enorme nachtclub omtoverden. We herkenden de klassiekers "La Rock 01", "Terminator Benelux” of “My Friend Dario”, afgewisseld met meer of minder succes met fragmenten uit het laatste album: “Mort sur le dancefloor”, "No Fun", "Rave Kids Go" en "Stamina".

Op het grote podium was het de taak van Phoenix om NIN te vervolgen. Natuurlijk speelt de formatie uit Versailles hier 'thuis', onder leiding van Thomas Mars (de echtgenoot van Sophia Coppola). Het publiek was dus op voorhand gewonnen. Maar voor degenen die de nasale stem van Mars niet appreciëren, zoals ondergetekende, was het natuurlijk een beetje moeilijker. Muzikaal gezien speelt Phoenix vrij geavanceerde pop, een combinatie van vintage gitaren, ijzige synths en funk ritmes. De fans werden getrakteerd op een opeenvolging van hits zoals "Entertainment", die doet sterk denken aan M83, een andere Franse project van wereldomvang, "Lasso", "Lisztomania" of "Run run run". Tijdens de finale 'reprise' van “Entertainment", begon Thomas Mars op het publiek te surfen tot aan de PA en beklom de steigers om zijn fans te bedanken. Een 'stunt' die een beetje ongepast leek: Mars heeft inderdaad noch het charisma noch de energie van een Bono!

Uitgeput door de lange avond, hebben we niet de moed gehad om naar de andere kant van het festival te trekken om het concert van Fauve bij te wonen. Daarenboven vond het plaats op het kleine Pression-podium (veel te klein voor Fauve) en het was beginnen regenen. Volgende keer zeker!

Tot slot, een prachtig festival, zeer goed georganiseerd, aan te raden! Enige nadeel, de eindeloze wachtrijen bij de bars, waar ze op de koop toe geen enkele Belgische bier hadden! Alvast iets om te verbeteren voor volgend jaar!

vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse

Organisatie: Rock-en-Seine