Leffingeleuren 2013 – zondag 15 september 2013
Leffingeleuren 2013
Festivalterrein
Leffinge

Op deze derde dag kwam de klemtoon op het Belgische werk en dat werd smaakvol ontvangen . Ondanks het mindere weer , belette dit de concertganger niet af te komen . Mooi dus.
Na twee intense dagen LL is er dus gewoontetrouw op de afsluitende dag meer ademruimte; de optredens  zijn in de concerttent gesitueerd, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikken.

Er was al veel volk opgedaagd om het beloftevolle Dez Mona te zien . Zij sloten letterlijk een ‘Gentlemans’s agreement’ met hun publiek. Een intens bezwerende set speelde het gezelschap onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas) , die zich door de sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde manifesteren van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Toegegeven, geen makkelijk zondagse brok, maar we werden naar hen gezogen door broeierige versies van o.m. “Suspicion” , “The back door “, “Didn’t it rain”, “Dark gate” en “Get out of here” . Ze rockten nog meer dan op plaat, zonder verlies aan emotionaliteit en hun bombast . De instrumentatie van accordeon , piano en contrabas eigende zich een  uniek plaatsje toe . Een keuze en aanpak die intrigeerde door de repetitieve, aanzwellende ritmes en broeierige spanning, waarbij Frateur speels, spontaan door het materiaal laveerde en z’n duivels kon ontbinden . Hij is een hyperkineet, soms boven op z’n piano te vinden of bij het publiek; zijn declamerende zeg/zang stijl raakte , nam je in , zorgde voor kippenvel en kon vernietigend zijn door de hoge uithalen.
Knap zoiets , we hadden hier een imponerende band en zanger. ‘De Prinsen van de Nacht’ , zoals ze zich omschreven, waren onder de indruk van de belangstelling en trakteerden op een toegift . De(z)monisch mooi!

Scherp , gedreven en onderhouden klonk ook het Nederlandse Blaudzun van Johannes Sigmond die in ons landje heel wat airplay krijgt. Al van vorig jaar staat het wonderschone album ‘Heavy flowers’ in de picture . Hij komt hier graag z’n materiaal spelen , dat live breder klinkt, kleur, elan en een boost krijgt door een blazerscollectief , viool , accordeon , xylo en keys . Een uitermate boeiend optreden  van een gretig spelende band , die stevig uit de hoek kon komen, beklijfde en vandaag toch één van hun meest overtuigende sets speelde . Het liep allemaal gesmeerd , zonder verlies aan emotie. “Solar”, “Elephants” en de doorbraak “Flame on my head” , het zijn er al drie die we konden  inlijsten van dit bescheiden groots muzikaal talent uit Nederland!

Ook de Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley wordt in ons land sterk onthaald . Terecht, trouwens , de 25 jarige blondine , dochter van de bluesrockende hero Chris Whitley , heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook op haar solo optredens , vóór haar debuut,  wekte ze nieuwsgierigheid op door de sober elegante stijl.
We hadden een afwisselende aanpak , waarbij Trixie kon rocken -  de eerste twee nummers “Never enough” en “Grandual return” waren hier al de beste voorbeelden; ze raakte met de gevoelige broeierige, doorleefde singles “Need you love” en “Breathe you in my dreams”; en tot slot nam ze ons in met enkele pakkende nummers als “Oh joy” , geleest op haar pianospel . Ze heeft een goed  op elkaar afgestemde band, kortom Trixie staat er met haar band en zespeelde een sterk geladen meeslepend concert .

Op zoek naar ontdekkingen? Dan mag je die Café concerten van de organisatie niet missen , Eén concertje vanavond , met name het Amerikaanse duo Strand Of Oaks , die ons bij ondergaande zon meevoerde naar een godverlaten strand. We lieten ons meedrijven op hun dromerig materiaal , die soms krachtiger werd, nostalgisch, weemoedig , hartverwarmend klonk en toch een positieve , ontspannende vibe ademde . Een gemotiveerd duo , dat zich bewees en perfect paste in de ontdekkingsreeks van de Bota . Strand Of Oaks kenmerkte een dromerige sound door een de spaarzame begeleiding van gitaar , drums en  emotievolle vocals. Het duo wrong zich ergens tussen Iron & Wine , Tallest man on earth  en Jackson Browne .

Een graag gezien gast op het festival is natuurlijk Arno . De Oostendse Brusselaar verloochent z’n afkomst niet , gooide en brabbelde er wat citaten en vloeken tegen aan, die natuurlijk steeds sterk werden onthaald . Arno, bijna 65, intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop. Hij is nog niet versleten hoor; samen met z’n vast rechterhand Serge Feys is hij aan zijn zoveelste jeugd toe . En hij is en blijft op dreef , het laatste jaar met de nieuwe plaat ‘Future vintage’. Hij beschikt over een uitgebreide catalogue en doet het dampende , hitsende funkende rockvuur van TC Matic herleven door het aanstekelijke, frisse, dynamische en intieme ingetogen materiaal, als “We want more”, “Fantastic” , “I don’t believe”, “Vive ma liberté” en “Je veux nager” . Elke song is emotievol, rauw en doorleefd . Z’n gekende hoempapa carrousel ontbrak niet , en dan kom je nogal snel uit op uitgesponnen versies van “Olalala” , “Putain putain” en “Bathroom singer”, songs in alle talen. Een volle tent , op handen gedragen - Arno speelt tijdloze rock, zoveel is zeker!

En die oudjes , die doen het wel op de festivals ! Een ander graag geziene gast , die de pensioengerechte leeftijd heeft bereikt is Seasick Steve . De amicale artiest verovert steevast de harten van jonge fans die zijn kleinkinderen konden zijn. Want er bleef veel volk staan om onze ‘John Deere’ freak in houthakkershemd aan het werk te zien . Meeslepende ongekuiste, primitieve blues, gespeeld op verhakkelde gitaren (o.m. een driesnaren vehikel), een ietwat  omgebouwde sigarendoos en een elektrische gitaar, aangevuld met een ‘Animal’ lookalike meppende drummer , die de doorleefde blues en boogie van Steve voorzag van een stevige onderbouw. Country, blues en folk zijn de ingrediënten en een handvol  intrigerende songs het resultaat.
‘You can’t teach an old dog new tricks’, de recente plaat is een statement geworden. Die formule is  nagenoeg intussen gekend , hij speelt en entertaint , haalt er een jonge dame bij die vlakbij Steve mag genieten van een nummer .
Hij biedt de eenvoudige , eerlijke en primitieve rootsmuziek kracht en de slides vlogen om de oren . Juist ja, we hebben z’n tricks en grappen nu onderhand wel door, want door de jaren heen doet Seasick Steve gewoon waar ie goed in is, welke song nu ook wordt gespeeld, en toegegeven, je kunt niet omheen het feit dat hij een leuke , ontspannende , heerlijke afsluiter is … Santé, doorspoelen nu! Op naar de volgende LL!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4061

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge