Rock Werchter 2014 - dag 3 – zaterdag 5 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-05
Johan Meurisse

Het WK Voetbal domineerde op deze derde festivaldag , die het muzikale duidelijk wist te doorbreken … Het verlies kon worden doorgespoeld want vanavond hadden we ‘Rock’ kleppers als Pearl Jam , Black Keys, Triggerfinger en Biffy Clyro …

Altrego is het nieuwe project van Jasper Erkens die ooit nog solo op RW speelde en zes jaar terug tweede werd op Humo’s Rock Rally. Hij heeft zich in die tussentijd moedig heruitgevonden met dit project , aangevuld door kletterende , galmende , pompende drums  en keyboards. Hijzelf speelde gitaar en drumcomputer . De EP die eerder verscheen was in productie van Valgeir Sigurdsson. Het brengt aardig wat alternatief lekkere stevige , slepende  tegendraadse electro/indierock op. De singles “Love is flawless” en “Lucky 13” doen nog het meest aan de oude Erkens herinneren . En hij blijft even sympathiek als vroeger. Hij had ook nog een Kompany truitje mee voor z’n fans op dit vroege uur …

Het Ierse Kodaline brengt melodieus gaaf puntige pop , die hun folky roots soms verraadt . De songs zijn subtiel uitgewerkt , maar inwisselbaar. Het kwartet wenst alvast zijn carrière uit te bouwen . “One day” en “All I want” werden onderhouden door de singalongs en deden zeerzeker aan Coldplay denken . Moedige poging op de Mainstage …

Nog een stukje van het uit Texas afkomstige Midlake meenemen, die nu vocaal wordt gedragen door Eric Pulado. Hun melancholische, weemoedige en uptempo rootsrock , verweven van Britfolkrock, psychedelica en progrock, werd smaakvol ontvangen in de Barn. “Roscoe” blijft er eentje om in te lijsten, maar ook “Old & young” en “Head home” zijn even heerlijk genietbaar, door een harmonieuze samenzang. Fijnzinnige set , waarbij het gezelschap live krachtiger durft te gaan.

De ‘rockchick’ zusjes Haim uit LA, California zijn intussen gepromoveerd naar de Mainstage, maar werden hier geconfronteerd met een fikse regenbui. Samen met het publiek trokken ze er zich maar weinig van aan . ‘Fuck the rain’ scandeerden ze, wat op het eind dan ook letterlijk gebeurde . Hun gitaarpop kende een stevig randje en ze hitsten hun nummers regelmatig op met trommelmomenten . Muzikaal zitten ze ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova  en Melissa Etheridge in.  Goede pop , daar niet van , die toch wat over ons heen waaide en het vooral moest hebben van de singles “Don’t save me”, “Forever” , “The wire” en “Let me go” , verder gesterkt door twee goed opgevatte covers “Oh well” van Fleetwood Mac en “XO” van Beyoncé .

Ozark Henry - De plaat ‘Stay gold’ toont hoe dan ook  Piet Goddaer ’s talent en sing/songwriterschap. Op het podium vertaalt dat zich in een ‘ ietsje meer’ en minder routineus; het materiaal krijgt zelfs een donkerder electrotintje . Goddaer gaat van zang naar keys tot bas en gitaar . Hij wordt begeleid door een drummer en heeft met toetseniste/percussioniste en zangeres Laura Groeseneken een sterke aanwinst . De songs krijgen nog meer elan door de sobere belichting, de schimmen op een doek en de keys die over de nummers heen zweven . Inderdaad ,  het is  allemaal duisterder en spookachtiger bij  nummers als “Politics” , “Rescue me” en “Indian summer“ in het begin. Verder nog een overtuigend “Godspeed”, “At sea”, “These days” en “I’m your sacrifice”. Ondanks het minder afgelijnde geluid,  lijkt de coolness  nu wat doorbroken en lijkt de brug naar het publiek steeds minder ver .

Het Schotse Biffy Clyro heeft zich keer op keer opgewerkt en staan nu ook al op de mainstage. Verdiend na al die jaren! Probleemloos kunnen ze dit aan, want in de UK staan ze torenhoog op de affiche . De drie spilfiguren (live wel met vier of vijf!)  in ontbloot bovenlijf , rijkelijk van tattoes , brengen  potige , stevige , energieke, snedige mainstreampop , met uitstapjes richting punkfolk, bombast, dat intens gevoelig raakt, soms allemaal vervat in één nummer . Ze houden het samenhorigheidsgevoel hoog in het vaandel. De single “Black chandelier” die de doorbraak hier forceerde door z’n opbouwend, slepend, gedreven gehalte en z’n gedoseerde balans bombast en progrock , is één van de beste voorbeelden .
Een bruisende, denderende set kregen we van een enthousiasmerende, gretig spelende band (waaronder “Different people” , “That golden rule”, “Sounds like balloons”, “Who’s got a match”) , die ruimte liet voor een ingetogen moment op akoestische gitaar . Stadionrock met een gevoelig randje gerechtvaardigd op de mainstage …

Natuurlijk stonden we tijdens deze voetbalmania even stil bij onze Red Devils. We volgden het eerste en laatste half uur van de wedstrijd . Spijtig genoeg verloren ze met 1 – 0  van Argentinië . Een kleine twee uur lang hadden we op het terrein een ander sfeerbeeld en werd de muziek eventjes verdrongen …

En tussen die twee helften konden we Triggerfinger meepikken , die ook handig ingespeeld hadden op deze belangrijke voetbalwedstrijd door twee bevallige scoremeisjes regelmatig al dansend het podium  op te sturen . Triggerfinger heeft een nieuwe cd uit ,‘By abscence of the sun’, en staat duidelijk op scherp . Na enkele cluboptredens stonden ze vorige week nog in de schaduw van de Rolling Stones op TW Classic en kregen zij hier ook terecht een wildcard op de mainstage …  Rock’n’roll zonder scrupules! De drie heren in maatpak, Ruben Block en Monsieur Paul van Bruynstegem pluggen hun instrumenten in , Mario Goossens neemt de drumstics en mept erop los, alsof z’n leven van af  hangt . En die instrumenten kregen verdomd veel ruimte in elk nummer . Venijnig , snedig en gedreven, werden de zompige rocksongs tot op het bot uitgediept en kregen ze een stoner ’desert’ laagje. De drie fleuren ze op met een vleugje humor . “Game” , “On my knees” en de titelsong van de nieuwe cd lieten er geen gras over groeien . Op “Perfect match” kwamen we een beetje op adem, maar daarna barstte de ‘triggerdevils’ los met “My baby’s got a gun” , “All this dancing around” en “Cherry” . Wat een zinderende thuismatch van deze heren , alsof ze tegen de VS hadden gespeeld …  

We waren terug bij de leest toen de Black Keys eraan begonnen , intussen uitgegroeid tot een superband en van twee naar een paar leden meer; keys en bas zijn toegevoegd . Ook muzikaal is het duo geëvolueerd , en klinkt hun ruige , rauwe retrorock’n’roll blues verfijnder en gepolijster . Eerst leek het erop dat ze zelf eigenlijk nog wat moesten bekomen van het verlies van de Belgen, gezien ze pas op dreef kwamen na een vijftal nummers met “Gold on the ceiling”. Net als bij Kings Of Leon en Arctic Monkeys is de interactie tot een minimum waardoor er altijd een zekere coolness blijft tussen band en het publiek op het hoofdpodium. Ondanks een sterke tweede deel met explosieve opstootjes van “Strange times”, “Tighten up”, “Fever”, “Lonely boys” en “Little black submarines” bleven  we met een onbevredigend  gevoel achter …

De Deen Anders Trentemöller, met hoed op , is al ruim vijftien jaar bezig en in toegankelijke , aanstekelijke dance mixt hij ‘80’s dance waveklassiekers aan die kenmerkende Scandinavische koele elektronica, ijzige soundscapes en doom. Tja , hier komt natuurlijk The Knife ook bovendrijven .  Hij heeft een heuse band achter zich met een zangeres er bovenop . Een bezwerend groovy optreden hadden we met vele zweverige geluidjes , bleeps, trance – effectjes en onmiskenbaar die ‘80s wave . De vocale nummers waren sterk, “Candy tongue”, “River of life” en  “Moan”. Een schitterende finale hadden we met het intrigerende “Gravity” en “Silversurfer, ghostrider go!”, verweven van flarden Cure, New Order en Talking Heads …

Moet er nog zand zijn .. twee befaamde gitaarbands stonden nu deels tegelijkertijd geprogrammeerd, de ene Pearl Jam zal wel eens aangeklopt bij Pixies de band rond Black Francis . Pixies speelden een monsterreeks van 22 songs in ongeveer 75 minuten , de andere speelde een marathon van een goed twee en half uur …
 
Pixies - De masters of grunge/noiserock zijn terug bij elkaar , hebben zelfs nieuw werk uit en speelden ifv hun 25 jarige carrière . Eentje was er niet bij , Kim Deal , maar die werd , echt waar, perfect vervangen door Paz Lenchantin , die even koel en beheerst bas speelde en die typerende hijgvocals liet doorschemeren om Deal te doen vergeten . Het eerste uur half uur was een muzikale tsunami , van “Bone machine”, “Wave of mutulation” tot “Crackity jones”. Zonder verpinken, een hels tempo van deze vijftigers ! Black Francis speelt, zingt, schreeuwt, brult en huilt, de zweet parels op het voorhoofd ; Joey Santiago houdt de snaren strak en David Lovering (met pet – lichtgrijze baard) mept er maar op los. Opwindend!
Iedereen beleefde hier de ‘time of his life’ en genoot , zong , lachte , huppelde en sprong alsof het een lieve lust was . Wat vaart terugnemen kon , het andere gezicht van Pixies door de jaren, met een “Caribou”, “ La la love you”, “ Monkey’s gone to heaven” en “Where is my mind” die de set besloot .
Tussenin een tweede storm met “Isla de encanta” , “Rock music “, “Nimrod’s sun” , “Debaser”, “Tame” en enkele nieuwtjes . Santiago kon zich uitleven op “Vamos” , waarbij zijn gitaar alle standjes kreeg en hij er allerhande kunstjes mee uithaalde , de gitaararm onder z’n shirt, en ga zo maar door; het ronkte, rammelde en explodeerde, zonder ook maar de melodie uit het oog te verliezen . Een ijzersterke Pixies na al die jaren . Die nostalgie koesteren we …

Pearl Jam komt misschien niet meer echt verrassend uit de hoek , hun intense solide rock blijft des te meer boeien ; op hun albums worden stevige rockers afgewisseld met mooie slepende ballads , die  staan als een huis .
Een nieuwe plaat ‘Lightning bolt’ verscheen en dat vertaalt zich  in optredens op Europese bodems, twee jaar na hun vorig optreden.  Ze trappen ‘em hier af , dat konden we toch verstaan in het moedige Nederlands dat frontman Eddie Vedder sprak; hij bedankte vanavond uitgebreid z’n fans in de twee en half uur durende set met de zin “ Thank you for being the best part of the band” ..
De muziek van Pearl Jam is er van ongekende hoogtes van vijf klassebakken . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.  Pearl Jam , al meer dan 20 jaar hun eigenste zelve. Topklasse dus . Voldoende afwisseling was er in hun backcatalogue. Check maar even de setlist.fm van wat ze allemaal speelden .
Een uiterst genietbare trip werd het van o.m. “Rearviewmirror” , “Animal” , “Corduroy”, “Do the evolution” , “Given to fly”  en “Even flow” .  Het spelplezier en jeugdig enthousiasme droop er van af. Ook Pink Floyd werd respectvol benaderd met “Mother” en verder was er het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town”  . Ze slalomden lekker ontspannend verder in hun oeuvre , o.m. “Spin the black circle”, “Better man”, “Sirens”, “Jeremy” en “Daughter” . We genoten er van . In de bis hadden we  “Alive” en “Rocking in the free world” (een beetje “Angie” van Rolling Stones was te horen met de leden van Midlake die ook op de stage stonden) en tot slot,  “Yellow ledbetter” , die definitief  een streep trok onder deze passage.

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter