Rock Werchter 2014 – dag 2 – vrijdag 4 juli 2014
Rock Werchter 2014
Festivalterrein
Werchter
2014-07-04
Johan Meurisse

Op deze tweede dag werd ’t (jong) vrouwvolk op hun wenken bediend , met opkomend talent Sam Smith , George Ezra in het begin , verder met een Ellie Goulding , Paolo Nutini , The Naked & Famous, Katy B en Arctic Monkeys . Mr E was in een zoveelste kameleon te zien, Parov Stelar Band leidde een eerste party in en Major Lazer kon zijn feestje van vorig jaar opnieuw inzetten op de mainstage …

The Sore Losers vingen Coely op , nog herstellend na een operatie aan de appendix. Vier jaar terug eindigden de Limburgers nog tweede in Humo’s Rock Rally . Intussen verschenen twee cd’s en kregen we een portie potige, vurige, dampende ; smachtende, verschroeiende rock met nummers als “Don’t know nothing” en “working overtime” , die de set openden  Ze hebben al een handvol Afrekening singles uit . Die  unieke kans op Rock Werchter pakte het kwartet stevig aan. De leadgitarist speelde zich in de kijker en zijn strakke, snedige en zompige soli gaven de nummers meer intensiteit , punch en sterkte . “Girl’s gonna break it” , “Silver seas” en “Beyond repair” volgden . Tja, hier hadden we bijna een ‘Best of’ in dat half uur. Hun werk werd vroeg op de middag enorm onthaald en dat deed hen veel deugd . Missie geslaagd dus!

Het jonge Ierse kwartet The Strypes zorgden voor evenveel rock’n’roll vertier in de Barn . Deze jonge lefgozers , die de looks, de présence en de attitude hebben van garage/rock’n’roll- ers, maakten furore met een even wilde, rebelse en doorleefde sound . Een beetje arrogantie, omgezet in veertig minuten razende muziek , die wat rommelig kon klinken maar geïnjecteerd was van een stevige dosis punk en blues, ergens tussen Ramones , Sex Pistols, Cramps , Arctic Monkeys  en verder Rolling Stones , Red Devils, The Black Keys in. En zetten ze ergens middenin een akkoordje foutief in , wisten ze dit moeiteloos op te vangen. “Blue collar jane” zongen we al luidkeels mee, maar ook de covers als  “You can’t judge a book by a cover” en “Heart of the city” , zegt dat we hier een beloftevol bandje hebben!  

De twintigjarige George Ezra, opkomend talent uit Bristol, heeft al meteen een grootse hit op zak met “Budapest” . Heel wat volk was er dus in de Klub C om de sing/songwriter , folky bard en popidool aan het werk te zien . De melodieuze jeugdige troubadour pop als “Blame it on me” , “Cassy O” en “Benjamin twine” werden sterk onthaald. Vocaal komt hij goed weg met z’n afwisselende diep grauwe, doorleefde en hoog uithalende stem, de rode draad binnen de sound. Tijdens het solomomentje van “Leaving it up to you” en “Stand by your gun” werd hij op handen gedragen .  En dan kwam “Budapest” er nog aan, dat eenvoudig , treffend en goed was . Tja , de jonge tienerhartjes heeft hij voor zich gewonnen . Na de passage in de Bota kan hij fans binnenhalen in de Trix.

Sam Smith kwam in de belangstelling door z’n samenwerkingen met belangrijke Britse formaties waarvan we ons “La la la” van Naughty Boy en “Latch” van Disclosure herinneren. Zeemzoete , sfeervolle , broeierige soulpop hebben we met een funky inslag, gedragen door z’n falsetto stem , die ergens aan Anthony Hegarty  doet denken . Hij wordt alvast omarmd door het jonge vrouwvolk.  De mooi gecoiffeerde gast was onder de indruk en met de eerder vernoemde nummers,  “Money on my mind” en “Stay with me” ontpopte hij zich tot hun knuffelbeertje . Knusse soulpop die een hele hoop smileys opleverde.

De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley zagen we al enkele jaren op een podium en ze heeft pas sinds vorig jaar haar debuut uit, wat haar nu naar Rock Werchter bracht . Ze heeft goed nieuws , want binnenkort wordt ze mama .  Muzikaal is de invloed van Daniel Lanois onmiskenbaar door die emotievolle , rauwe gekapte gitaarstijl in haar doorleefde rootsrock/americana van “Irene” en “Need your love” , die openden en een “Breath you in my dreams” die de set besloot. Soul , jazz worden moeiteloos ingevuld en sobere elegantie druipt af in een “Pieces” en “Oh the joy” , waar piano en gitaar elkaar konden kruisen .
Vocaal perst ze er alles uit om de gevoeligheid in het materiaal aan te scherpen . Ze heeft een goede band achter zich , wat resulteert in een intens broeierige , sfeervolle,  innemende set . Talentrijk zondermeer  van deze muzikale mama in spé …

We pikten nog iets mee van het Mexiacaanse duo Rodrigo y Gabriela , gitaarvirtuozen ‘pur sang’ , met een dikke streep flamenco, rock en metal . Ze sleepten hun publiek mee in een bedreven , opzwepend gitaarspel, - getokkel , supersnelle vingertics , drumslagen op hun gitaar en experimentjes op de snaren . Niet voor niks werd een cameraatje geïnstalleerd op de gitaararm . “Orion” refereerde naar het Metallica verleden , waarmee ze in de belangstelling kwamen. Hier hadden we een gitaarspelen – tokkelen voor gevorderden, die beter tot z’n recht zou gekomen zijn in één van de tenten, waar ze vroeger al eens geprogrammeerd stonden.

De Nieuw-Zeelandse The Naked & Famous , rond Thom Powers en Alisa Xayalith, kennen we het prachtige singeltje “Young blood”  uit hun debuut . Niet gedacht dat hun 80s synthdramapop op zoveel belangstelling kon rekenen . Een pak keys stonden dan ook opgesteld en we kregen een reeks catchy , vinnige, emotievolle songs te horen , die vakkundig  opgebouwd, uitgewerkt werden en overtuigend klonken  . Dromerige indiedance pop en toegegeven niet vies van wat pathos en kitsch. We hadden hier een pak interessante songs, “A stillness” gaf de aanzet , verder intrigeerden ze met smaakvolle “Punching in a dream” , “All of this”, “No way” en die single “Young blood” natuurlijk.

Aanrader in de Klub C waren The Parov Stelar Band, het alter ego van de Oostenrijker Marcus Füreder en al de hemel ingeprezen op andere festivals en in het clubcircuit. Vorige week op Couleur Café, nu op Rock Werchter . Deze band is een echte festival topper en we kunnen maar een ding zeggen .Ga hen zien!
We hebben hier een soort 50s jumpin’ jive move , een funk/jazzswing met ophitsende electrobeats . Naast het immense mengpaneel van Füreder, worden naast de beats’n’samples, explosies verwezenlijkt door een bassist, drummer, saxofonist en een schuiftrompettist , die samen met de bevallige zangeres Cleo Panther er de sfeer inhouden, die op het podium en in de tent top was . De blazers daagden elkaar regelmatig uit voor jam-battles  en de zangeres wist de show aan elkaar te praten.
Hier kon je niet onbeweeglijk stil blijven en werden de dansspieren aangesproken . Het publiek was mee, danste voluit en onthaalde ieder nummer met veel enthousiasme. Kortom , de tent ontplofte . Duidelijk was dat we een uiterst opwindend, wervelend optreden hadden. Wat een revelatie!

De Britse Ellie Goulding is nog maar aan haar tweede plaat toe en wist moeiteloos de mainstage in te palmen. Gelukzalige happy synthpop, die de kaart van uitbundig- en gevoeligheid trekt. De set was perfect ingedeeld in uptempo popsongs en sfeervolle ballads, waarbij ze zelfs solo akoestisch  “Guns & horses” de hartjes moeiteloos op elkaar drukte.  De goed afgetrainde , sportieve , spring in-t-veld zingt goed en heeft een uitgebreide band achter zich. De keys, elektronica en percussie zorgen hier voor extravertie , dynamiek en opwinding. Nummers als “Figure 8”, “Starry eyed” , “Anything could happen “, “I need your love” en de housebeats van “Lights”, “You my everything” en “Burn” tintelden , sprankelden en boden een positive vibe. Dit was heerlijke, liefdevolle  synthpop , die een energieke push kreeg en je in optimale stemming bracht . Een mainstage waardig dus …

De Californische Foster the people , gecentraliseerd rond Mark Foster , zijn wel met zes en brengen okselfrisse , twinkelende , zwierige , aanstekelijke, emotievolle indiepop , dat goed in elkaar zit , goed uitgewerkt is en die kleur krijgt door toetsen en elektronicableeps, opgezweept door dubbele percussie . Foster houdt z’n publiek bij de leest en brengt dan ook een reeks overtuigende songs die gingen van een dromerige naar een meer energieke opbouw en op die manier uitermate verrassend klonken . “Coming of age”, “Houdini” , “Are you what you want to be” en “Miss you” zijn maar enkele voorbeelden , maar het hek was van de dam op oudjes “Call it what you want” (leuke pianotune leidde in!) en natuurlijk de happy feelings van “Pumped up, kids” . Foster the people heeft nog maar weinig ingeboet aan jeugdig enthousiasme zo te zien.

De vrouwen kwamen vandaag wel sterk aan hun trekken , gezien ook de Italiaanse Schot Paolo Nutini  te zien was . Vijf jaar moesten we wachten op nieuw werk . Hij heeft een charisma , een coole rock uitstraling waar elke vrouw lijkt voor te vallen en op singles als “Coming up easy”, “Scream”, “Iron sky” en “Candy” hangen ze dan ook aan zijn lippen . Verder boden “One day” en “Cherry blossom” wat uptempo’s . Op “Better man” deed hij zelfs mee op akoestische gitaar. Hij beschikte over een straf musicerende band. Muzikaal is het een  versmelting van innemende , sfeervolle broeierige soul , pop en funk . Tja, voor de dames is hij hun ‘heart of soul’ maar ik kon er niet echt van gegrepen worden. Of heeft dit iets te maken met m’n mannelijkheid ?!…

Altijd wel iets apart en uniek, een optreden van Mark E Everett en z’n alterego Eels . Inderdaad,  hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar het telkens verhaalt in uitstekend plaatmateriaal; hij heeft  altijd wel iets achter de hand  bij de optredens. Nooit is een E-tournee hetzelfde, steeds is het een nieuw ervaren , beleven en heerst er gevoel en emotie door de muzikale gedaantewisseling. Tja die  E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web . Ook vanavond waarbij de grootmeester één van z’n meest intieme sets weet weer te geven op een festival . Je moet het maar steeds uitvinden . Hij kon  ook over z’n oudgedienden beschikken van de laatste tours , waarvan The Chet en drummer Knuckles al de meeste constante zijn. In een minimaal brede , subtiele omlijsting kregen de songs nog meer intensiteit. Elke song werd dan ook minutieus uitgewerkt, “When you wish upon a star” en “The morning” zetten de toon van die ingetogenheid . “Daisys of the galaxy” volgde iets verderop; prachtig hoe dit nummer je pakte, alsof de intieme familiale kerstmistijd over je heen dwarrelde op Werchter met slide gitaar, steelpedal , vibrafoon , trompet , contrabas en Everetts rauwe stem . Maar de melancholie droop niet het ganse concert en er werd  meer happy vrolijke tunes in de sober gehouden nummers verweven als in oudjes “Fresh feeling”, “I like birds”  en “My beloved monster” . Verder smolten we weg en kregen we kippenvelmomenten bij die wondermooie singles “Mistakes of my youth” en “The look you give that guy” , weer zo’n E’s meesterwerkje .Na de ‘hugs’ met de eerste rijen  werd een meisje van in het publiek uitgenodigd om zijn nieuwe vriendin te zijn , en met “Last stop: this town” steeg de sobere elegantie tot het hoogtepunt van de set. E op z’n best!

Het feestje met Katy B kwam later dan verwacht op gang . Ze had moeite om het publiek mee te krijgen . Er zitten al meer rustige nummers in de set als een “Crying for No Reason”.  Gelukkig kon de charismatische Britse terugvallen op een handvol hits om de tent  te doen daveren. Het slot met “Lights On”  maakte veel goed . Deze keer met de hakken over de sloot! (dank aan Michaël)

The Arctic Monkeys mogen dan in Vorst een schitterend optreden hebben gegeven ,  onderhuids sluimerde het virus van de routine door. Wie dacht aan hun vorige passage op Rock Werchter - een rauw rammelende, rockende sound -, kwam maar een deel aan z’n trekken . Inderdaad, hier speelden Alex Turner en de zijnen, eigenlijk vooral hijzelf, op automatische piloot . De bezieling leek verdwenen , wat eerder een lauw optreden bracht , ondanks de naadloos perfecte set qua nummers. We ervaarden maar op een handvol songs pittige stroomstoten en intensiteit o.m. “Brainstorm” , “Don’t sit down ..” , “Crying lightning”, “I bet you look good on the dancefloor”, “do I wanna know”,  “Arabella” , “My propeller”, “Why’d you only call me when you’re high” , “505” en in de bis  “RU mine”. Het enthousiasme , de gretigheid en de dynamiek vonden we hier echt niet terug.
Het nieuwe imago van de heren van Arctic Monkeys (drummer niet meegerekend!)  doet hen blijkbaar niet veel deugd . Nee dit was geen headliner zoals we verwachten . Termen als ongelofelijk sterk hebben we opgeborgen… Tja, het vet is wat van de soep …
Misschien best even opnieuw The last shadow puppets als alternatief van stal halen om de batterijen op te laden . Zo’n time-out kan helend zijn …

Vorig jaar schoten ze nog de hoofdvogel af op het festival en konden ze op Pukkelpop het feestje nog eens overdoen op de mainstage ter vervanging van ome Neil Young . En kijk dit jaar worden ze opnieuw beloond om nu als hoofdact af te sluiten op de tweede dag . Major Lazer staat er intussen voor gekend om een uitzinnig feestje te leveren . En dat truukje van vorig jaar was hier opnieuw en duurde nu zelf iets langer . Op die manier was de grote verrassing van vorig jaar er wat van af , maar alles werd weer door de mallemolen gehaald . Geen echte songs waren te horen , maar de eigen aanstekelijke nummers werden afgewisseld van samples reggae, rock en dancehall en ga zo maar door .
De crew van de wulpse dames waren gekleed in onze Rode Duivels tenue , die naast danspassen hipshakes als bezigheid hadden . Verder natuurlijk Diplo en een tweede DJ die het publiek anderhalf uur konden opjutten, zorgden voor allerhande entertainment van  t-shirts gooien , handjeszwaaien , harlemshakes, lapdance , opblaasballen op z’n Flaming Lips  en hen ‘the time of their life’ bezorgden . Opwindend , wild stomend maar misschien toch wel iets te lang …

Neem gerust een kijkje naar de pics van MSF 2014
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/main-square-festival-2014/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter