Ieperfest (wintereditie) 2015 – Ieper Hardcore/Metal Fest
Ieperfest (wintereditie) 2015
JOC Perron
Ieper
2015-02-14
Yentl Stée

Op Valentijn was Ieper weer eens op z’n grondvesten aan het daveren, nee ‘Den Duits’ was niet opnieuw afgekomen voor een vers rondje oorlog maar het was natuurlijk weer tijd voor Ieperfest Winter.

Dankzij onze goeie vrienden van de NMBS was ik te laat om Sundays nog mee te pikken, spijtig want wat ik tot nu toe van deze band hoorde klonk zeer beloftevol.

Voor Mark My Way kwam ik net op tijd want deze jonge band ging er net aan beginnen, dit was tevens ook hun cd-release. Online zag ik ze zichzelf beschrijven als Melodic Hardcore/Rapcore en was ook niet echt onder de indruk van wat ik te horen kreeg. Live was het niet oortergend slecht zoals ik eerst verwacht had maar om te zeggen dat het nu echt goed was durf ik ook niet zeggen. Ik hoorde voornamelijk een jonge band aan het werk die nog niet echt hun richting gevonden had. Muzikaal werd er op veilig gespeeld waardoor het een beetje saai was en alhoewel er vocaal wel wat afwisseling in zat voornamelijk als frontman Lennart Breine zijn raps er in gooide maar het had bijlange niet genoeg overtuigingskracht. Dat er wel talent verscholen zit in die band heb ik gemerkt, jammergenoeg komt het voor mij niet echt duidelijk voor in hun muziek.

Nu was de tijd aangebroken voor de eerste sludge van de avond met de vrij nieuwe band Iron Walrus die voor mij nog nobele onbekenden waren. Live lopen ze getooid met bivakmutsen met, je raad het nooit, walrustanden er op geschilderd. Gelukkig moeten ze het niet enkel van deze gimmick hebben maar is er muzikaal wel het een en ander te beleven. De show kwam pas echt op gang wanneer frontman Aufi aanmaande dat iedereen een stapje dichter kwam (er was een gigantische leegte tussen de P.A. en het podium). De meeste boeiende band van de avond waren ze zeker niet maar leuk was het wel.

Ook Renounced was voor mij nog een nobele onbekende maar blijkbaar niet voor het publiek aangezien er al wat fans aanwezig waren die er dan ook onmiddellijk in vlogen. Muzikaal was er sprake van eerder melodische  Metallic Hardcore met de nodige dosis melancholie er in gesmeten en dat ging ze bijzonder goed af. Alhoewel ik eerst niet echt overtuigd was wist de band mij tegen het einde van de set te doen inzien dat ze zeker wel iets in hun mars hadden.

Next in line was de beloftevolle Belgische stonerband Your Highness. Alhoewel deze heren ondertussen een duchtige live-reputatie hebben opgedaan in België was dit de eerste keer dat ik ze live zag dus ik was benieuwd. Laten we zeggen dat ik niet teleurgesteld werd, allesbehalve. Deze band bevindt zich in het in snellere gedeelte van het stonerspectrum en dat merkte je ook op het podium, de zanger stond rond te springen alsof hij stiekem Powerviolence aan het spelen was. Ook het nu toch wel al talrijke publiek was niet teleurgesteld, heel wat hoofden knikten goedkeurend mee en ik vermoed dat ze wel weer wat extra zieltjes hebben gewonnen vandaag.

Tijd voor de bikkelharde Duitse Hardcoreformatie Wolf x Down. Vandaag hadden ze de kans om hun nieuwe frontman voor te stellen. Die stelde jammer genoeg wat teleur. Niet dat hij geen talent had, integendeel, maar het is nogal moeilijk om frontvrouw Larissa te vervangen die een toch wel unieker stemgeluid had en een boze blik had die je ruggengraat liet versplinteren. Hiernaast brachten ze een best wel verdienstelijke  set waarin ze hun antifasctische, antisexistische en veganistische boodschap niet onder stoelen of banken staken maar ze deden dit wel zonder prekerig over te komen. Al bij al een leuke show maar ik heb ze al beter gezien.

Hang the Bastard mocht nu eens tonen of ze hun loodzware sludge die ze brachten op ‘Sex in the Seventh Circle’ ook live konden brengen, de vraag was ook of ze het wel enkel bij sludge zouden houden want dit was eigenlijk oorspronkelijk een deathcore band. En ja hoor dat deden, je was nog niet hersteld van de vorige riff wanneer de volgende je nog 10 keer harder op je muil sloeg en de atmosfeer was verpletterend. Op het podium zelf leek er niet veel te beleven maar dat was ook niet nodig want de muziek sprak voor zich.

Naast Wolf x Down mocht ook Strife hun cancel van deze zomer komen goed maken. Met hun 21 jaar dienst mogen ze zichzelf gerust een legende binnen de Hardcore noemen maar in tegenstelling tot sommige ‘legendes’ binnen andere genres zijn de heren overduidelijk nog niet aan hun pensioen toe, integendeel, de gemiddelde beginnende band kan wel wat leren van de tomeloze energie dat hier getoond werd. Muzikaal spelen ze echte Old-School Hardcore maar dit zonder gedateerd te klinken. Hun boodschap van broederschap en plezier werd ten harte ontvangen door het publiek en die gingen dan ook helemaal los. Zelfs het bloedende voorhoofd van Rick Rodney kon hier geen verandering in brengen.

Last but not least verscheen Crowbar op de bühne, nog een legende maar dit keer binnen de Sludge. Ook deze band slaagt er in om na 24 jaar jong en fris te klinken (tot zo ver je Sludge fris kan noemen natuurlijk). Het jaar ervoor nog op de zomereditie en nu op de wintereditie. De show die ze brachten daar was al best goed dus was het de vraag of ze die gingen overtreffen. Het antwoord was ja. Al vanaf de eerste riff zat het er boenk op en alhoewel je op Sludge nu niet direct een pit verwacht was dit hier wel het geval en die ging er de gehele show stevig tegenaan.
Alhoewel de heren van Crowbar zichzelf terecht als legenden mogen zien gedragen ze zich er absoluut niet naar. Kirk Windstein sloeg graag een praatje op het podium en ook hij was bezig over broederschap tussen Metal, Punk en Hardcore maar ook over ‘rotten fish.net’ (het autonoom jeugdhuis Vort’n Vis die een legendarische status heeft in Ieper) had hij het één en ander te zeggen, namelijk dat ze gesteund moeten worden vanwege hun verbouwingen. Althans ik denk toch dat hij dat zei want ik heb nog maar zelden een frontman gehoord die er in slaagt om onduidelijker te spreken dan hij zingt. Na wat 5 minuten leek maar waarschijnlijk wel wat langer duurde verdwenen ze van het podium tot het ongenoegen van de fans. Natuurlijk waren ze toen weer terug. Alhoewel een toegift doorgaans in sets staat ingepland en vaak gebruikt wordt om het ego van de band te strelen leek dit echter een oprechte toegift. Er werd wat onderhandeld op het podium met mensen die precies niet in de band zaten en ook het geluid moest weer geregeld worden zodat ze nog één nummertje konden spelen. Dat geluid zat jammergenoeg niet echt bijster goed tijdens het laatste nummer maar dat kon de pret niet meer bederven. Wie niet aanwezig was had ongelijk.

Organisatie: Ieperfest, Ieper (+ Genet Records)