Best Kept Secret Festival 2015 – zondag 21 juni 2015
Best Kept Secret Festival 2015
Beekse Bergen
Hilvarenbeek
2015-06-21
Simon Van Extergem

Het is alweer zover: de laatste dag van Best Kept Secret. Het besef dat het bijna weer voorbij is doet pijn, maar we laten ons hierdoor niet van streek brengen. Want het is opnieuw tijd voor muziek.

De eerste man op de affiche is direct al een grote. Jonny Greenwood & The LCD. De naam doet zeker een belletje rinkelen. Hij is immers de gitarist van Radiohead. Bijgestaan door het London Contemporary Orchestra brengt hij klassieke muziek. Naast klassieke werken stelt hij ook zijn muziek voor die hij heeft geschreven voor enkele films. Enkele titels hoor ik u vragen. Hier zijn ze: “There will be blood”, “Norwegian Wood”, “The Master”,… Een hele mooie lijst dus. De muziek op zich blijkt zich heel goed te lenen om de zondagmorgen mee wakker te worden. Klassieke muziek dus op een festival: waarom niet.

Steve Gunn brengt geen klassieke muziek. De voormalige gitarist van The Violators (begeleidingsband van Kurt Vile) tapt uit een ander vaatje. Ook kijkt hij niet terug naar hetgeen hij vroeger met The Violators bracht. Wat we te horen was verstilde pracht. Vooral de stem van de man doet het bloed stollen en de haren recht springen. De muziek is een mix van folk, country, blues en americana. Maar zonder teveel tierlantijntjes en zonder teveel gezever. Lange nummers ook die voorzichtig worden opgebouwd, tot hij op zijn gitaar, met behulp van een bottleneck, zijn duivels ontbind. Het eerste optreden van vandaag dat lang zal bijblijven.

Bij Marmozets was het een heel ander verhaal. Marmozets is samengesteld uit 2 families en brengen volgens hunzelf powerpop. Met een fikse knipoog naar Hole trekt de band stevig van leer. De frontvrouw laat zich niet onbetuigd en brengt met veel energie de show op gang. Maar al snel blijkt dat de band weinig op het lijf heeft. Een luchtig tussendoortje dus. Maar geen spek voor mijn bek.

Snel verder naar Wolf Alice. Hier zijn de verwachtingen ook vrij hoog. NME looft haar als up and coming. En hoewel ze het daar niet altijd bij het rechte eind hebben, ben ik geïnteresseerd in wat ze gaat brengen. Dat blijkt niet hetgeen ik had verwacht. Waar op haar plaat dit frêle meisje hard en gemeen kan klinken, is alles nu heel liefelijk, heel braaf, soms zelfs bijna saai. De hardheid gaat volledig verloren. Hoewel ze een mooie stem heeft en de nummers lang niet slecht zijn, blijk ik toch wat op mijn honger zitten.

Van hoge verwachtingen gesproken. Al jaren zijn Mew één van mijn persoonlijke favorieten. De Deense band heeft mij al enkele malen live van mijn sokken geblazen. Dus mag dat dit keer ook weer gebeuren. Maar jammer genoeg is dat ook nu weer niet het geval. Waar de oude nummers nog steeds zeer krachtig, gevarieerd en uitdagend zijn, blijkt dat het nieuwe werk niet van hetzelfde niveau is. Ook hier klinkt alles weer zo braaf. En dat is een slecht teken. Want ondanks de hoge stem van de zanger, klonk deze muziek steeds hard. Nu blijkt daar niet te heel veel meer van over. De band heeft ook een tijdje stil gelegen. Misschien dat de heren weer wat op dreef moeten raken. De volgende keer dat ik ze ga bekijken laat ik het zeker weten. Nu blijk ik echter een beetje gedesillusioneerd achter.

Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door Black Mountain. Op weg naar het festival knalde hun eerste plaat nog eens loeihard door de boksen. En gelukkig brengen ze live ook een karrevracht aan nummers van die plaat ten gehore. De Canadezen halen hun inpiratie uit de rockmuziek van de jaren 70 maar maken er iets moderns van. Een psychedelische trip om u tegen te zeggen is het gevolg hiervan. Een uur lang sta ik mee te wiegen en shaken, terwijl de nummers om de oren vliegen. De duozang heeft nog nooit zo mooi geklonken. En nummers als “No Hits” en “Don’t run our hearts around” zorgen ervoor dat dit het optreden is van de dag. Ik miste zelfs even mijn lange haren om te kunnen meewiegen met de muziek.

Future Islands heeft al een hele schare hippe fans achter zich geschaard. En dat ondanks dat ze slechts nog maar één plaat uit hebben. Maar ‘Singles’ stond wel in vele lijstjes met beste platen van 2014. En dat is volgens mij helemaal terecht. Maar is dit live even straf als op plaat? Naar mijn gevoel niet. De zanger maakt met zijn ongecontroleerde bewegingen een energieke indruk. Maar wanneer hij zijn stem ook ongecontroleerd laat zwerven tussen een cleane zang en een grunt die in de meeste metalbands niet zou misstaan, raak ik een beetje de draad kwijt. De zang stond ook veel te luid en de muziek kwam veel te weinig door. Hierdoor enerveerde ik mij nog meer in al dat geroep en gegrunt van de zanger. Ik blijf hun plaat nog steeds fenomenaal vinden. Maar live mag het voor mij iets zuiverder zijn. Geen goeie indruk dus.

Het jonge duo Royal Blood gooit het over een andere boeg. In de traditie van onder andere The White Stripes, The Black Keys en Black Box Revelations slagen ze erin met 2 een geweldige rocksound op te zetten. Grote verschil is evenwel dat deze heren geen elektrische gitaar, maar een basgitaar gebruiken om dit te verwezenlijken. Dat die basgitaar exact klinkt als een elektrische gitaar maakt het dan weer iets minder spectaculair. Voor deze twee jonge Britten gaat het heel hard. Nog maar één plaat uit, maar ze worden nu al overal op handen gedragen. En dat blijkt wel terecht te zijn. De heren maken er een mooie rockshow van. Dat het soms wat sloom klinkt en niet alles even vlot in elkaar overloopt, dat zijn dan wel nog schoonheidsfoutjes. Maar ze komen er wel, de twee heren van Royal Blood.

Afluister van deze editie is Alt-J., de indiekoningen van enkele jaren geleden. Hun debuut was in der tijd zo straf dat ze onmiddellijk in het hart werden gedragen door heel wat muziekkenners. Nu komen ze echter met een nieuwe plaat onder de arm af. En die nieuwe plaat is lang niet zo sterk als de eerste. En dat is ook vanavond te horen. De show van Alt-J is zeker niet memorabel te noemen. Misschien zijn de heren toch iets te snel op een te hoge staander geplaatst. Ze lossen de verwachtingen niet in en dat zorgt toch voor een bittere kers op de taart. Op Pukkelpop krijgen ze nog eens een kans om mijn ongelijk te bewijzen.

En zo loopt het festival ten einde. Best Kept Secret bevestigde dit jaar al het goede dat ik de vorige twee edities al had ondervonden. Goeie muziek, goeie locatie, goed eten, goeie sfeer. Alles is aanwezig om van Best Kept Secret een gigantisch succes te maken.
Ik sta er volgend jaar zeker opnieuw!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/best-kept-secret-2015/
Organisatie: Best Kept Secret Festival (Friendly Fire)