Cactusfestival 2015 – vrijdag 10 juli 2015
Cactusfestival 2015
Minnewaterpark
Brugge
2015-07-10
Johan Meurisse

Het Cactuspubliek maakte er een fijn, leuk , muzikaal, familiaal weekend van. Ze waren met 30.000, die dit jaar het Cactusfestival in Brugge bezochten. De organisatie is uiterst tevreden en kan terugblikken op een succesvolle 34e editie.  Een voltreffer dus . En het weer zat goed mee , wat iedereen in/rond Brugge naar het Minnewaterpark bracht …
Muzikaal hadden we een gevarieerde affiche , ‘een grand cru’, die de organisatie de drie dagen programmeerde . Een versmelting van verschillende culturen en muziek.
De formule bleef ongewijzigd: één podium, diverse stijlen van muziek, heerlijke spijzen, animatie, sfeer, gemoedelijk- en … kindvriendelijkheid. Ook de kunst op het terrein, een nieuw gegeven voor Cactus, sloeg aan; iets waarover de organisatie verder kan nadenken …

dag 1 – vrijdag 10 juli 2015
We hadden bij aankomst een uurtje meer tijd tot socialising , gezien opener Jake Isaac vastzat en niet tijdig op het festival kon geraken . Spijtig , die Isaac  is een belofte hoor en wordt op handen gedragen door Elton John. We zagen hem eerder aan het werk op Les Nuits Bota, intens broeierige rock, zalvende soulvocals met een link naar Kele van Bloc Party …

Na de eerste contacten keken we uit naar Perfume Genius aka Mike Hadreas. De fijnproeverij met hoge gevoeligheidsfactor schijnt nog wat door in het nieuwe werk , maar de elektronica , de beats en de soundscapes drukt hij door op ‘Too bright’ en geeft die sound live meer ruimte. In de songs zitten meer experimentjes en hij schreeuwt de zaken soms letterlijk van zich af .
Meteen werden we ondergedompeld met zo’n stoorzender werkstukje , een onderkoelde, grillige schoonheid van “My body”, “Longrip” en “Fool” . Even kon je op adem komen met die kenmerkende ingetogenheid van piano/keys en stem . De afwisseling was belangrijk om de aandacht te behouden . Hadreas kon zich uitleven in die onrustige songs, die zelfs de paranoia op z’n Suicide’s niet schuwde . Dat innemend, elegant kantje en de sobere omlijsting had je met “All long in” , “Mr Peterson”  en “Learning” met zijn maatje Alain Wyffels . Een aparte set toch die het driedaags festival opende.

De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan en all-round sing/songwriter Gabriel Rios is al een tijdje on tour voor z’n ‘The marauder’s midnigt’, waarvan we vorig jaar elke maand een nummer te horen kregen . Hij is te zien met een (contra) bassist , cello , af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers krijgen een nieuw jasje aangemeten en balden emotionaliteit , intensiteit  , beleven samen. Een meesterlijke zet was de start met Hendrickx “Voodoo chile”, die Rios solo aanvatte; de andere leden kwamen er dan één na een bij . Straf hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgehoest, opgefrist werden en een broeierige spanning hadden. Een levendige als gevoelige Rios aan het werk als we de pak nummers op nahouden , “Burning son” , “Police sounds”,  “Work song”, “Holy water” en “Gold” . Rios – een hartenveroveraar - was op grootse wijze bezig!

Een ravissante verschijning en één van de smaakmakers van de Cactus affiche was Grace Jones . Hier zat het publiek dicht bijeen gepakt aan het Minnewater . Uniek en apart is ze nog steeds , met kledij - , hoofddeksel – , masqueradewissels en bodypaints ; een tijdloze sound van nachtelijk zwoele , erotiserende dansmuziek , die de ‘Moulin rouge’ deed opborrelen door die sensuele , broeierige , repeterende opbouw , ritmiek van diepe funky grooves , dubs en loungy beats. “Nightclubbin’” was de gepaste opener in de set en al snel kwamen “Strange,  I’ve seen that face before” en “La vie en rose”. Niet voor niks had ze een paaldanser bij en kwam een vlaggenzwaaier het podium op . De temperatuur schoot de  hoogte in , maar vocaal kregen we een koude douche over ons heen .
De 67 jarige diva is er vocaal fors op achteruit gegaan , haar declamerende zegzang was in den beginne er naast en nogal hees ; ook de tekstvellen geraakte ze kwijt.  Ze kon nog het publiek ophitsen door oerkreten  en screamo’s.
De diva van het festival bracht show , entertainment en de strakke, sterke band waarover ze beschikte , was een pleister op de wonde .  En die nummers , die waren écht verdomd de moeite, “Jamaican guy” , met world tribals, “Pull up the bumper” en het afsluitende “Slave to the rhythm”. Tussenin donderde ze  zelfs van het podium , herstelde en nam een minder geslaagd “Love is a drug” van Roxy Music onder de loep. 
Haar hoelahoops en de slingers in  het publiek namen we er graag bij , maar na overtuigende sets in de AB; Lokerse Feesten en op Rock Werchter is ze nu na vijf jaar danig op de terugweg . Een oud vergane glorie?!

Tot slot kregen de West-Vlamingen van Goose de kans om het dansfeestje compleet te maken; daar slaagden ze en verve in . Momenteel is het nog stil rond Goose , het kwartet werkt eerst verder de nieuwe cd af . Een muzikale training op Cactus is dus meegenomen . Hun electrorock klonk gretig, pompend.
Ze hebben in hun vijftienjarige carrière al aardig wat hits en deze werden niet vergeten , “Bring it on” , “Control!”, “Can’t stop me now”, “Black gloves” en “British mode” om er maar een paar te noemen . En Goose is meer dan dat , psychedelica , bezwerende trance en bedwelmende ritmes komen er meer door , en eerlijk gezegd ,  ook de glam, kitsch van Pet Shop Boys en Dead or Alive. Versta ons niet verkeerd , we wachten nieuwsgierig af wat de nieuwe plaat zal zijn. Als toemaatje speelden ze de twee prachtige “Words” en “Synrise”, die de “Psychedelic reel” van de Chemical Brothers doet verbleken .
Goose is ondernemend en full power – Heerlijke afsluiter van dag 1!

Organisatie: Cactus Club, Brugge (Cactusfestival, Brugge)