Pukkelpop 2015 – zaterdag 22 augustus 2015
Pukkelpop 2015
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2015-08-22
Johan Meurisse

Op deze derde Pukkelpopdag  hadden we een gevarieerd lijstje af te werken. Vandaag lieten we de verschillende genres op de podia over ons heen komen.  Voor elk wat wils dus …
Van Netsky , Underworld  naar de droompop van Tame Impala, de reünie van het Britpopgeraas van Ride tot de gekte van de Belpop van Evil Superstars en Raketkanon.

Op de mainstage stonden we stil bij volgende bands: The Subways , The War On Drugs , The Offspring, Alt-J en Netsky.

De zo eenvoudige gast Boris Daenen aka Netsky blies letterlijk de 30 kaarsjes van Pukkelpop uit . Hij heeft een knuffelbeergehalte en iedereen valt voor z’n drum’n’bass en dance met popinvloeden . De recente single “Rio” is niet vies van wat bossonava op z’n Basement Jaxx en Buscemi’s . Hier hadden we  enkele Braziliaanse danseressen , die de set compleet maakten . Grootse uitvoering met snippers , vlammen en vuurwerk .
Hij heeft een goede cast achter zich met MC (Script) , een drummer en enkele gastvocalisten als Billie; “Come alive” en “We can only live today” zijn er maar twee die je aan het dansen brengen. Een paar jaar terug leverde hij al een stomend concert ter afsluiting, vanavond moest hij niet onderdoen en oversteeg zichzelf. Een ontspannend leuk magistraal concert! Nestsky zindert na …

Spijtig dat dit concert nu tegelijkertijd stond met Underworld , die de dance hall afsloten en er schitterden met een deel van hun memorabele ‘Dubnobasswithmyheadman’ van 20 jaar geleden, die ze in de spotlight plaatsten . Karl Hyde en C° bedankten ons landje voor wat we voor hen betekenden . Bij Netsky was het publiek wel jonger , maar ook hier was er ook veel (wat ouder) volk samengetroept , om deze vroegere danssensatie aan het werk te zien .
Een heerlijk genietbare trip waar we in meegevoerd en -gezogen werden , van dance , trance , dub  en technobeats door drumcomputers , gitaarloops , gesampelde stemmen en een zang in een web van flashy lights. Over de pompende , zalvende trancy beats en soundscapes zweefden de zanglijnen . Het publiek genoot ervan en ging ook hier een laatste keer uit zijn dak . ‘The time of our/their life’ beleefden we  met “Pearls girls” , “Rez” , “Dirty epic” , “Cowgirl” , maar ook een intrigerend “Mmm skyscraper” en “Born slippy” barstten los en maakten het boeltje compleet!

In de vroege namiddag The Subways . Zij hebben ook iets te vieren . Ze zijn al tien  jaar bezig en het trio staat steeds garant voor een rock’n’roll party . Alle zorgen opzij en ‘go for it’!,  op songs als “We don’t need money to have a good time” , “Shake! shake” , “Celibrity” en “Rock’n’roll queen” . Ze tappen steeds uit hetzelfde vaartje, proberen hun publiek te prikkelen en het smaakt goed.  Het contact met het publiek is een voorname factor; op het einde dook Billy Lunn het publiek in . Levendige muziek met een ‘positive vibe’. Mooi …

The War On Drugs zijn een grootse band geworden . Vorig jaar nog in de Club van Pukkelpop , nu op de mainstage,  met die plaat van ‘t jaar ‘Lost in the dream’ onder de arm (2014). Loon naar werk. Een klein uur lang werden we meegesleept in die aantrekkelijke, zweverige, psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefde . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefde de songs aan elkaar. Een heerlijk genietbare set van maar hoogstens acht nummers , die lekker uitgesponnen werden, “Baby missiles” , “An ocean between the waves” , en kleppers “Red eyes” , “Under the pressure” en “In reverse” . Een uitgebreid gezelschap is het intussen geworden , die meer diepgang biedt , met een sax als toegevoegde waarde . Klasse!

Later op de avond The Offspring - Om eens lekker te kunnen meebrullen was je bij hen aan het juiste adres. De eeuwige pubers hadden een ‘greatest hits set’ klaar , aangevuld met  één nieuw nummer. Het publiek hield van deze nostalgische trip ,  wilden hun jeugd herbeleven en  brulden alles luidkeels mee, van “Come out & play”, “Bad habit” tot  “Why don’t  you get a job” en “Pretty fly (for a white guy)” . De bijna dolle vijftigers bewogen wat minder op het podium,  de buikjes zijn wat toegenomen . Misten we op het podium energie en dynamiek  , het publiek zorgde dan weer voor elektriciteit. “Self Esteem” was de gepaste afsluiter van een minder gewaagde set. (Niels Bruwier)

Ook een band die op korte tijd het clubcircuit is ontgroeid, is het uit Leeds afkomstige Alt-J . De indietronicaband  brengt dromerige , sfeervolle schoonheidspop die af en toe wat harder , feller mag klinken . Ze balanceren tussen toegankelijkheid en avontuur;  in al die grilligheid ervaren we prikkelende melodieën die een breed publiek aanspreken; de huppelende en ingewikkelde ritmes vinden elkaar en de keys en percussie dringen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang.
Goed uitgewerkt , uitgekiend materiaal dus . En als er een foutje is, wordt dit al gauw goedgemaakt . “Hunger of the pine” , “Something good” , “Left hand free” en “Every other freckle” doen iedereen inpalmen , maar ook een innemende “Mathilde” of enkele Kraftwerk trucs weten aan te slaan . “What a lovely day” en … hop die Bill Withers cover kreeg een nieuw jasje aangemeten . Alt-J mag dan statisch zijn , het publiek laat zich probleemloos meedrijven …

In de diverse clubtenten stonden we stil bij volgende acts
Marquee
- Al vroeg op de middag was daar het duo Slaves om ons wakker te schudden, met hun onstuimig felle rock’n’rollende punk . Een goed half uur hard en meedogenloos, uit hetzelfde schuitje als Sleaford Mods, waarbij de drums (simpelweg twee trommels en twee cimbalen) en de gitaar onder helse spanning stonden. Typical Britten met een vuil mondje van alledaagse verhalen. Sjiek. Beloftevol duo! 
- Ook Manchester Orchestra kon zeerzeker boeien . Deze Amerikaanse band uit Atlanta weliswaar en niet uit Manchester , hebben live wel iets gemeen met My Morning Jacket , die even begeesterend te werk gaan. Potige rock , met een americana/stoner invloed , die de melodie niet uit het oog verliest . Een stevige set , waar de gitaren voor zich spraken , ondersteund door de honingzoete stem van Andy Hull. We hoorden een handvol sterke nummers als “Shake it out” en “Friends”. In de VS zij ze al een ferm gerespecteerde band , hier in Europa zijn ze op ontdekking , die nieuwe fans kan opleveren .
- Gematigder was het beloftevolle Bear’s den. Ze waren onder de indruk van het festival en van de warme respons; de band rond zanger/gitarist Andrew Davie houdt het midden tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro , ergens tussen Mumford & Sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang en meerstemmige zangpartijen . Muzikale schoonheid , die nog kleur kreeg door de blazerssectie . Een reeks mooie luistersongs die je een goed gevoel geven als “Elysium” , “When you break” en het betoverende “Magdalene”.
- De lettergreep Ma bleek populair in de Marquee, want ook The Maccabees gaven daar het beste van zichzelf. De Britten kwamen er hun vierde album voorstellen ‘Marks To Prove It’. Dat viel op want de set was volgestouwd met nieuwe nummers. Bovendien besloot de band om zeer luid te spelen. De hoekige Indie Rock kwam goed tot zijn recht door de vele gitaren. De keuze  van een pianiste was niet slecht.  “Toothpaste Kisses” als “Ayla” waren hoogtepunten in hun geoliede set . (Niels Bruwier)
- Voor muzikale gekte , genialiteit tekenden Evil Superstars van Mauro , die in 94 de Humo’s Rock Rally wonnen. Een overweldigende ervaring met die gitaarkronkels , de zwaar grommende bas , de psychedelische keys , de bleeps ,de hyperkinetische , wisselende ritmiek en de vocale capriolen van Mauro . Ze refereerden het nauwst aan Barkmarket . Deze band klinkt nog even eigentijds als twintig jaar terug, avontuurlijk , compromisloos op elk niveau . Een dosis sludge , noise wordt geïnjecteerd. Mee verantwoordelijk is Tim Vanhamel die als 16 jarige toen de band vervoegde . Twee albums werden uitgebracht , en vanavond kregen we een reeks outtro’s , obscuriteiten en ja ook nieuw materiaal. De surrealistische visuals, die ergens de Residents oproepen,  spraken tot de verbeelding .
In de AB waren er al eens twee reünie concerten. En het zal even geflipt, geschift geweest zijn, en die je toch weet te raken . Openers “1000000 demons can’t be wrong” , “A few screams for the teens” en “If you cry I’ll go to hell” weerspiegelen de set in z’n totaliteit . “I’m on high” van Millionnaire werd ook door de mallemolen gehaald en een Arno carroussel on speed voelden we aan naar het eind. Om tot slot wat toegankelijkheid toe te voegen o.m. met een “Baby (smart seks with a winner)”  en “A sad planet”  die ontspoorde en explodeerde. Waanzinnig , hallucinant. “Wij waren Evil Superstars , Onthou die naam” . Evil Superstars deed zijn naam alle eer aan . Wat een reünie!  
- De Aussies rond Kevin Parker , Tame Impala zijn het clubcircuit ook ontgroeid. Hun retropsychedelica brengt verschillende generaties dichter bij elkaar . Een kosmische trip hadden we bij het vorig werk , de synths spreken op het recente ‘Currents’ , meer (disco)beats, die de dansspieren aanspreken . Alle kleuren van de regenboog zie je bij deze muziek . “Let it happen”, één van de twee singles van ‘Currents’ werd al meteen sterk onthaald , “The less I know the better” zat verderop in de set . Parker en C° lieten zich niet verglijden tot de laatste cd , die door fans van het eerste uur wisselend ervaren wordt . Een dikke laag galm in het hun kenmerkend muzikaal galacticastelsel kregen we met “Mind mischief” en “Elephant”. Heerlijk genietbare spacey trips met weerhaken!  Boeiend , kleurrijk op elk moment , die droom en dans met elkaar doen versmelten . Bij de eerste cd zagen we hen nog in de Bota, vervolgens in de AB en nu wordt er al uitgeweken naar Vorst Nationaal . Psychedelica met een grote P dus …

Wat nog?
- In de Castello hielden we halt bij de Londesne rapster/dichter Katie Tempest met een knipoog naar de mannelijke tegenhanger Mike Skinner van The Streets . Hier gaan rap , poëzie en spoken word samen; emotioneel geladen teksten in een web van sobere , indringende verbeten rhymes en grooves, voorzien van heel wat stijlvarianten. Ze noemt het ‘electronic narrative rap’ , rap met live instrumenten waar de zelfkant van het leven wordt ontleed. We werden hier overstelpt door een spervuur aan  raps, onnavolgbaar , prekend , declamerend . Om kippenvel van te krijgen. Een spoken words van Rollins verbleekte hier zelfs …
- In de shelter hadden we de interessante Zweedse stonerrock van Truckfighters . De heren drukken graag de pedalen in en geven het beste van zichzelf. Een desert sound die het sterkst was op “Desert cruiser” , die hier Kyuss deed opwaaien . “Get lifted” en “Mastodont” komen ook van onder het stof , zorgen voor een slepende intensiteit en hebben snedige tempowisselingen en dynamiek . Alle registers werden hier opengezet en ook al haperde er eens een versterker , de drie losten het handig op . Sterke set!
- In de wablief tent kon je niet omheen Raketkanon , die hun naam niet gestolen hebben . Stoere, weerbarstige, broeierige en intense onheilspellende noisepop, loodzware gitaren, pompende elektronica en een frontman die Kurt Cobain in zijn hoogdagen doet heropleven. Raketkanon is een live – beleven , slaat je murw door die rauwe , harde , felle verbeten aanpak; en het mag  ontregeld , chaotisch klinken , de melodie wordt niet uit het oog verloren en de subtiliteit dwarrelt rond. Hier werd lekker gecrowdsurft . Een allesverslindend geluid , afbraaknoise … niet voor groentjes .

De clubtent? Jawel hoor  
- We waren vroeg op post voor Dolomite Minor , die al enkele jaren nummers uitbrengt die sterk aan The White Stripes doen denken. Live ziet het duo er echt wel jong uit. Deze jonkies slagen er in om zware gitaren vast te houden en donkere rock te brengen. Denk aan een zwaarder  Royal Blood en minder toegankelijk. Het is directer, vuiler , sterker zelfs dan een Royal Blood . De drummer is een gek die alles aan diggelen slaat. De gitarist is nog wat onzeker en zegt weinig, hoeft ook  niet gezien de sound voor zich spreekt. (Niels Bruwier)
- In de vroege namiddag hadden we de jonge twintiger uit New Orleans Benjamin Booker , die in het voorjaar al een opmerkelijk concert gaf in de Bota . Net als Alabama Shakes, Bloc Party  en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft hier diep in de Amerikaanse wortels. Een reeks gruizige songs zonder al te veel tralala, met zijn raspende als warme stem. De rem kon wel eens gezet worden op een nummer , maar in zijn totaliteit werd het tempo opgeschroefd en speelde het trio erg gretig en opwindend .
- Die Allah-Las uit L.A. brengen de zomer naar je toe . Strand – zon – zee – zwetende, dampende lichamen – mooie meisjes … én festivals . Hun 60s westcoastpop klinkt lekker aangenaam en ontspannend en ze voegen er moeiteloos wat surfgitaartjes en psychedelica riedels aan toe . Het zijn frisse, sprankelende songs met een heerlijk prikkelende melodie die misschien wat inwisselbaar klinken, maar door het rauwe , garagerockend randje de aandacht behouden . Retro inderdaad . Ergens halen ze er een  Steve Wynn  of Feelies gitaarmotiefje bij. Ideale on the highway music.
- We keken enorm uit naar die set van Ride die 25 jaar terug met het album ‘Nowhere’ de shoegaze kleur gaven , Tja , dan kom je uit op een reeks bands als Slowdive (vorig jaar hier) , Swervedriver, My Bloody Valentine , Loop en hun peetvaders Jesus & mary chain .
Wie dacht dat ‘Nowhere’ integraal ging gespeeld worden , werd maar deels op zijn wenken bediend, en zat dus wat op zijn honger om die gitaareffects , wahwah en stroboscoops om de oren te zien vliegen. Daar knelde het schoentje wat , gezien het daaropvolgende werk met de jaren beduidend gepolijster Britrock klonk . Zeerzeker niet slecht , maar het vuur sloeg net niet uit de pan , en die vonk , vlam miste ik net , en dan denk ik terug naar hun memorabel concert op het 80s Futurama .
“Leave them all behind” was een schitterende opener die de set deed openbloeien met “Lika a daydream” , die een intense spanning had. “Polar bear”,  “Seagull”, “Dreams burn down” en “Vapour trail”  zorgden voor de (feedback) explosies, die we maar al te graag horen en de rest liet ik wat aan mij voorbijgaan … Heeft Andy Bell iets te lang bij Oasis gespeeld?!  
Geslaagd jawel , maar geen top als de returns van Slowdive of Jesus & mary chain  …

Op die manier besloten we PP 2015 - Een gevarieerde Pukkelpopaffiche , die de kaart van gezelligheid meer dan ooit trok en op de verschillende stages voldoende moois te bieden had.

Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands 2015
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2015/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit