Les Nuits Botanique 2016 - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2016
Botanique (alle zalen)
Brussel
2016-05-16
Johan Meurisse

Ieder jaar staat de Bota tijdens hun Les Nuits marathon stil bij opkomend talent en enkele gevestigde waarden in ons landje . Vlaamse , Brusselse en Waalse bands en artiesten ontmoeten elkaar . Toegegeven, een Nuit Belge is bijna onbegonnen werk te selecteren en iedereen te plezieren natuurlijk . We zien , horen en ervaren dat de programmatie liefst zo breed mogelijk is. Elf bands stonden hier. Even ons parcours van de avond …

Victoria + Jean brengt Stockholm en Brussel een beetje dichter bij elkaar .. En ze brengen elektro een beetje dichter bij hun rock’n’roll . The Kills zijn hier het ankerpunt . De zangeres is een Alison Mosshart lookalike , zingt , zucht, krijst vurig, hemels als diep , speelt gitaar, slaat op een blikkentrommel en beweegt als een krolse kat op het podium en rond haar micro. De gitarist , ook al iets mee van Jamie Hince, zet z’n gitaar onder hoogspanning en gaat als een bezetene tekeer. En de derde die mept erop los .
Wat elektrowavende beats zweven, dwarrelen, bonken over de hitsige , schurende , scheurende zompige rock’n’roll. Compromisloos gaan ze tewerk . Ruw, scherp en slepend klinkt het allemaal, waarbij het trio de aandacht behoudt en verrast door de gejaagde ritmiek en de onverwachtse wendingen . Ze vliegen uit de bocht , zijn gedreven , explosief en ja ze zorgen zelfs voor een intiem moment . Mooi wat dit trio hier verwezenlijkt . Trouwens ze waren hier al eens eerder en zijn even gretig gemotiveerd . Victoria + Jean klonk overtuigend sterk in een al vroege nokvolle Rotonde .  Ze leken wel de ideale geleider voor één van de closing acts, La Muerte.

Oathbreaker zagen we al eens als support van Amenra en dan voel je welke richting het uitgaat . We zitten in een ‘church of ra’ beleven , een stevig harde sound , die zalvend , stemmig kan zijn , en het licht ten alle prijze schuwt . Het klinkt gitzwart in een postblackmetal/sludge/doom decor . De groepsleden houden de haren voor de ogen en weren op die manier oogcontact . De dwarse, donkere , hectische basis klinkt onheilspellend , dreigend , apocalyptisch, ijzig en wekt onrust, spanning, paranoia, angst op. Een heksenketel van emoties. Ze spelen een huiverende , fantastische show , we hebben een energieke performance en we zijn hier vooral onder de indruk dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man! Spijtig genoeg werd de bassdrum kapot gemept , wat de sound nog grimmiger, grauwer deed ruizen .

Pomrad is het alter-ego van de Antwerpse keyboardspeler, producer en live performer Adriaan Van De Velde . Als trio is hij te zien op het podium. We horen hier aangename , groovy, bezwerende hippe hippop/funk. Heel wat 70s retro , die het zoutvat George Clinton , Herbie Hancock , Prince doet strooien. Hij siert de sound met z’n keytar, een midiklavier dat om de schouders hangt als een gitaar . Hij zingt op z’n Peter Framptons met een talkbox  . Een dampende , zwoele sound , die je moeiteloos meesleepte en aardig wat mensen (heupwiegend) in beweging bracht . ‘Sunshine vibes met een vleugje nostalgie en moddervette melodielijntjes’ lazen we ergens  . Inderdaad , beter kun je het niet omschrijven …

Een verborgen parel is Illuminine, het project rond Kevin Imbrechts , die al z’n strepen heeft verdiend in donkere , duistere tunes, ergens tussen stoner, postmetal en sludge in  . Mosquito was alvast één van de projecten . Met Illuminine houden we het op een ambient, minimalistisch geluid . Een serene bevlogen eenvoud , die finesse en subtiliteit kenmerkt , warm en koud tegelijk klinkt , lentefris , betoverend is en door de melancholie je bij het nekvel grijpt . Een cinematografisch beeld van IJslandse vlaktes. Niet voor niks waakt Birgir Jon Birgisson , sound engineer van Sigur Ros over het geluid van Illuminine . Op Dunkfestival stonden ze al geprogrammeerd , vanavond was er de samenwerking met Mons Orchestra, een orkestratie van violen en strijkers. In z’n totaliteit liet dit je niet meer los , was er een oase van rust , gevoeligheid, breekbaarheid , intimiteit en ontroering . In momenten ervaarde je een alleen op de wereld gevoel , waar je verdwaasd werd achtergalaten, of achtergelaten in een droomwereld.

A Soldier’s Heart is er eentje die we maar best in het oog houden . Ze  hebben hun langverwacht debuut ‘Night by night’ uit . De frisse, aanstekelijke single “Savage” overtuigt sterk . Zij hebben zalvende , pompende psychedelische , kosmische elektronische sounds in hun dreampop verweven . Een groovende, huppelende ritmiek , die overslaat op de bandleden. Ze hebben een zangeres , Sylvie Kreusch, die haar publiek op erg stijlvolle wijze meetrekt in die wondere klankenwereld. Eventjes stonden we stil bij haar verjaardag vanavond . Een paar jaar terug waren ze terecht StuBru’s Nieuwe Lichting.
De elektronica is hen genegen en ze nestelen zich naast geestesgenoten Amatorski en Sx, minder donker maar catchy van aard en met meer punch. Ze hebben al een paar aardige nummers uit , die live overtuigen , “African fire”, die de doorbraak betekende , en verder met  “Let it all end”, “New housie” , “Spasm”, ”Randy” en natuurlijk die huidige single . Beloftevolle band - Aangenaam concert!

Tot slot La Muerte die hier eigenlijk een thuismatch speelde … Ze waren één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen. Beiden waren hier aanwezig ; Mooi.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door een mistgordijn . Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen.
Vanavond was het iets bijzonders . Voor Nuit Belge waren er enkele gasten mee. Oude vrienden Front 242, Richard 23 en Patrick Codenys, en Vive La Fête kwamen even het podium mee onveilig maken in die muzikale gekte . En die gekte kreeg je … “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep . En ja “Headhunter” rockte nog meer dan vroeger …
La Muerte - Een live beleven , een manische pletwals …

Nuit Belge was meer dan geslaagd! 

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2016)