Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een  gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .

Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .

Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers ,  elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .

De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en  bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes”  en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moest hier toch de duimen leggen voor het jonge talent ...
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende,  prikkelende sound  vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun  materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” , “Love’s a stranger” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is .  Sterk, heel sterk!

De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r&b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .

Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
… O.m. met het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, haar ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en tot slot “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.

Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de  mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’! 

Rustpunt was Leyla McCalla  , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.

Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft  een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr  nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “People are like slamming doors” en “Thinking ‘bout you all of the time” . Het nieuwe “Back on the road” onderstreept z’n creativiteit . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!

In the picture  - Boom’n van de weireld - Goed gerief van Ief
Line up: YVES BONDUE - zang & accordeon, JAN DE SMET – drums, PIET CLARYSSE – gitaar, DANNY DESLOOVERE – tuba, BERT SOETE - alt- & baritonsax, JIMMY PEIRS – trombone, ARVID WAELKENS - trompet & bugel
Onze lokale duizendpoot en multitalent  Yves Bondue kwam even passeren met zijn project  de Boom’n van de Weireld. En dat zal Dranouter geweten hebben en nooit vergeten. Gezang, accordeon, drums en gitaren wortelen in de stevige potgrond van vier koperblazers. Hoog in de kruinen versmelt chanson met een vleugje Franse pornopop, hier en daar sijpelt een straaltje jazz als zonlicht door het gebladerte en af en toe klinkt de Balkan van tussen de massieve stammen. Nogmaals, dat zal Dranouter geweten hebben. De Boom’n pletten De Voute met de vingers in de neus en op één been plat, en dit om half drie ’s middags, wat naar Dranouternormen ontieglijk vroeg is. En daar zijn redenen voor. De ietwat kalmere (nou ja) opener  “Boom’n Van De Weireld” bouwt op en laat al ras duidelijk maken dat er een serieus feest op komst is. Je zit meteen een roedel super gemotiveerde en professionele muzikanten. Je ziet meteen dat die gasten op elkaar ingespeeld zijn. Maar je ziet ook waar het hem nu net om draait: Ze druipen niet alleen van het zweet, het is vooral speelplezier dat eraf druipt. Iedereen staat met een spontane lach op het podium en dat is héél besmettelijk.
De afgeladen volle tent ruilt al snel de zitjes voor dansruimte. Het feest kan niet meer stuk. Het ene hoogtepunt wisselt het andere af met als absolute climax met wat De Boom’n zelf de Franse pornopop noemen “Le Télephon”. Maar nu doe ik de rest van de playlist ietwat oneer aan. Wetende dat Yves Bondue een begenadigd autodidactisch componist is, besef je al snel dat de eigen nummers minstens even sterk zijn. Festivalorganisatoren en ambiance zoeker aller landen, verenigt u en boek de Boom’n!
Playlist: 1.Boom’n Van De Weireld  2.Le grand jacuzzi 3. In het begin 4. La Fernande - instr. 5. Oenger 6. Les Cornichons 7. Kater 8. La frontière  9.  Het ratsoen 10. Bubamara - instr. Dr Nele Karajlic 11. Caféklap  12. Le Téléphon  13. Quand l’été seras passé 14. Balkan Con Crete - instr.  BIS  ‘t Weggewoaid stik land - instr.       
(dank aan Lode Vanassche)

We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter