30 Seconds To Mars –Band met Praatjes, Praatjes , Praatjes …
30 Seconds To Mars
lotto Arena
Antwerpen
2018-03-20
Niels Bruwier

We moeten het wel toegeven, Jared Leto is één van de weinige personen die er in slaagt om zowel een succesvolle, muzikale carrière als een acteercarrière te hebben. Die eerste zit tegenwoordig wel in het slop omdat Leto heel druk bezig was met acteren in onder meer ‘Blade Runner’. Het gevolg is dat het vijf jaar wachten was op een nieuw album van de band. Op 6 april komt de nieuwe plaat van 30 Seconds To Mars uit, wat we in de Lotto Arena toch een tiental keer mochten aanhoren. Om die plaat wat meer in de verf te zetten, en gewoon nog eens wat shows te spelen, besloot Jared Leto om zijn band nog eens bij elkaar te rapen. Het werd een show waarin we twaalf nummers hoorden in bijna twee uur. Er werd dus heel wat tijd gerekt.

In de Lotto Arena zagen we enkel de broer van Jared Leto en twee muzikanten aan het werk. Tomo Milicevic had de tour vroegtijdig verlaten en dat zorgde er voor dat het centraal podium in de Lotto Arena slechts twee muzikanten herbergde. De twee andere muzikanten werden tactisch achter het podium gedropt zodat ze niet te veel opvielen. Het tijd rekken begon al om 21u. Toen begon een dreigende deun een kwartier lang te spelen om zo de spanning op te drijven. Wij kregen er vooral frustraties door. Gelukkig kwam de band net het podium op toen we op het punt van breken stonden.
Met een dramatische opener op de drums ging de spectaculaire lichtbalk de lucht in. We schetsen even hoe het podium er uit zag. Midden in de zaal werd een platform gezet waar een balk van licht boven stond. Die balk ging dus bij het begin van de set omhoog en nam gedurende de show verschillende vormen aan. Dat was ook bijna het enige noemenswaardige aan de set. Meteen daarna begon “Up In The Air” te weerklinken. Een sterke opener dat meteen alle meisjes tot krijsen aanzet en Jared Leto laat zien waarom hij ook als frontman zijn credits verdient.
Zingen kan hij spijtig genoeg niet altijd evengoed, maar gelukkig had Leto daar een oplossing op gevonden. Bij bijna ieder nummer, maar echt ieder nummer, moest het publiek enkele “ooh ooh ooh’s” nazingen. Dat was nog niet het enige. De vriendelijke Jared liet ze ook nog verschillende refreinen nazingen, sympathiek! Dat hij met het publiek begaan was, bleek wel toen hij na enkele nummers iedereen verplichtte recht te staan en te zingen. Ook de ene man die echt geen zin had om recht te staan en te springen, werd door Leto persoonlijk verplicht om te springen, ocharme.
Verder was er natuurlijk nog een muzikaal aspect te vinden in de show. Hoewel, muzikaal was het niet altijd. Door het gebrek aan gitarist, moest dit allemaal met tape worden gespeeld. Jammer, want hierdoor kon er nergens iets uniek worden bijgebracht. Opvallend, het statief van Jared Leto bevatte plectrums, maar die hield het hele concert geen gitaar vast. Bizar. Het was allemaal groots, speels en bedoeld om het publiek te amuseren. Meer moest er ook niet gebeuren en dat merkte je ook aan het publiek dat volledig wild werd.
Toch waren er ook enkele dipjes. Vanaf dat “Dangerous Night” passeerde, was het kalf al half verdronken. Eerst speelde de band dit akoestisch. Daarna moesten enkele mensen op het podium komen (we weten nog altijd niet waarom) om mensen te bedanken. Tot slot speelde de band het nummer nog eens, maar dit keer niet akoestisch. Als we dan nog eens zeggen dat dit nummer echt erbarmelijk is, dan weet je dat dit geen goed plan was. We waren zes nummers ver en hadden al een uur ‘muziek’ gezien, al was het toch vooral praten, praten en nog een praten. Dat kunnen we jou ook zien doen in je films Jared. Wij komen voor muziek.
Met “The Kill” was er nog een powersong in de set gekropen. Het nummer is eigenlijk het enige hoogtepunt in de set. Je zou denken: “Oke, nu gaat de band verder op dit elan”, maar neen. Een overbodige akoestische cover van Rihanna en het dramatische “City Of Angels” zorgde er voor dat iedereen weer ging zitten. Dit ging zo door tot “Rider”, dat misschien wel het dieptepunt (muzikaal dan toch) van de set was. De fans van “Dangerous Night” hadden geluk, want voor de bisronde knalde de band het nummer gewoon nog maar eens door de speakers. Dat ze zo’n zwak nummer door onze strot durven rammen, verdient gewoon een werkstraf.
“Walk On Water” en “Closer To The Edge” sloten de set af. Beide hadden wel een bepaalde epicness in zich en waren wel groots. De laatste song duurde wederom een kwartier. Hoe doet de band dit toch? Wel Jared Leto had de behoefte om de helft van het publiek op podium te vragen en dat een tiental minuten aan een stuk. Drie minuten duurde het nummer eigenlijk, maar de band rekte het zodat het vijf keer zo lang duurde.

Als een echte ster verliet Jared uiteindelijk het podium en kunnen we concluderen dat Thirty Seconds To Mars niet de kwaliteit kan brengen die je verwacht van een band met zo’n fanbase. Dat je een halve set vult met “ooh’s”, praatjes en andere bijzaken, was niet enkel voor ons storend. Gelukkig was er een mooie lichtshow en kregen we enkele fijne songs te horen. Het kon wel meer zijn, maar dat is duidelijk niet voor deze tour weggelegd.

Setlist: Up In The Air - Kings And Queens - Search And Destroy - This Is War - Do Or Die - Dangerous Night - The Kill (Bury Me) - Stay (Rihanna cover) - City Of Angels – Rider - Walk On Water - Closer To The Edge

Met dank aan Dansende Beren www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-21-03-2018/
Organisatie: Live Nation

Voorzien van de nodige dosis scepticisme en een toch niet gering pak vooroordelen trokken wij 18 november ll. richting Lille , waar 30 Seconds To Mars, de Amerikaanse band rond de immens populaire frontman Jared Leto, acte de présence gaf.  Leto : Acteur, TV personage, ex van Cameron Diaz, ooit verkozen tot 'Sexiest Vegaetarian', en zo nog van dat-tem ... Volkomen terecht dus dat wij ons vragen stelden naar de muzikale kwaliteiten van dit heerschap : hebben we hier te maken met een acteur met rockster ambities, of een muzikant die zich in Hollywood wist binnen te wurmen, of een celebrity die niet weet van welk hout pijlen maken ?

Wat we wel weten is dat de Leto in 1998 samen met drummende broer Shannon de band oprichtte en dat ze inmiddels 3 CD's op hun conto hebben. Dat de band, of laten we zeggen vooral de inmiddels bijna 40-jarige Leto, de hoofden van menig jong muziekliefhebber op hol doet slaan bleek meteen duidelijk vanaf de eerste noten die de tot de nok gevulde Zenith Arena invlogen.
Maar pas na een 10-tal minuten werd er serieus van leer getrokken en begon het feestje pas echt met een daverend “This Is War” en een al even knallend “Search & Destroy”. Aan het gekrijs en geschreeuw te horen was ook al duidelijk dat het jonge volkje vooral voor Jared Leto naar Lille was gekomen. En dat wist ie zelf ook : Leto kon vanaf dan voor het (toch al op voorhand) uitzinnige publiek al zijn duivels ontbinden, en toonde zich een meester in het bespelen en opzwepen van de fanatieke horde volgelingen. Het continue ‘Jump, jump !!’ & ‘Make some noiiiiiiiiiise !!!’ & ‘Is everybody having a good tiiiiiiime’ werkte op den duur wel op de zenuwen, maar het jonge grut kreeg er niet genoeg van. Het kot stond op zijn kop!
Eén van de absolute hoogtepunten was het massaal meegezongen epische “Vox Populi” (moet ook, met zo een songtitel !),  een sterke song, maar waarbij ik toch telkens weer een link naar eind jaren ’80 U2 – zowel qua zang & gitaarljnen – niet uit mijn hoofd kan bannen. Ook in zijn eentje in akoestische solo kwartuurtje, met daarin o.a. een knap “The kill (bury me)”, wist Leto de aandacht vast te houden. Terug de stekker in voor “A Beautiful Lie” en na een (overbodig) intermezzo met Anthony (of was het Antoine ?), een uit het publiek opgeviste Fransman die geen reet Engels verstond, werd afgesloten met “Closer to the Edge” (en met veel confetti !).
Het wachten op de bis(sen) werd voor het nu nog uitzinniger publiek draaglijker gemaakt met een veredelde en ‘artistiek verantwoorde’ videoclip van “Hurricane”, waarna een –het moet gezegd- uitmuntende finale volgde met “From Yesterday” en “Kings and Queens”. Stadionrock pur sang … voorlopig nog in middelgrote zalen, maar daar zal het niet bij blijven.

Wat die vooroordelen betreft : Toch deels uit de weg geruimd! Muzikaal staat de band er wel degelijk, alhoewel Leto het acteren op het het podium niet kan laten. Daarom next time wat minder blahblahblah, en liefst toch iets meer songs ! Volgende afspraak : 30 november, Lotto Arena, A’pen.

En … : Voorprogramma van dienst was niemand minder dan White Lies! Bij onze Noorderburen dus blijkbaar iets minder gewaardeerd dan bij ons! Echter : volledig gemist wegens files in Lille ! Herkansing : 25 Nov. aanstaande,  Lotto Arena, A’pen !

Setlist 30STM : Escape – Night of the hunter – This is war – 100 Suns – Search and destroy – Vox populi - L490 – Alibi - The kill (bury me) – A beautiful lie – Closer to the edge – From yesterday – Kings and queens

Neem gerust een kijkje naar de pics

30 Seconds To Mars
http://www.musiczine.net/nl/fotos/30-seconds-to-mars-18-11-2011/


White Lies
http://www.musiczine.net/nl/fotos/white-lies-18-11-2011/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille