De Noorse popband A-ha kende zijn grootste hits in 1985 en 1986, met “Take On Me”, “The Sun Always Shines On TV” en “Hunting High And Low”. Van daar ging het – inzake singleverkoop – bergaf en in 2010 splitte het trio. In 2015 was er al de comeback met het album ‘Cast In Steel’ en daar komt met het nieuwe album ‘True North’. De nieuwe release valt waarschijnlijk niet toevallig samen met een documentaire over de band.
Van dat nieuwe album ‘True north’ is “I’m In” de vooruitgeschoven single. Het hoge stemgeluid van Morten Harket herken je meteen, maar de catchyness van vroeger is ver te zoeken. Bands evolueren en we lopen niet hoog op met bands die tot in den treure doorslagjes maken van eerdere hits, maar deze trage en zeurende ballade stemt ons niet vrolijk. Ergens halfweg kantelt de song en hoor je een glimp van het muzikale talent van de Noren. De lyrics maken dat een beetje goed, maar de bezieling is niet tastbaar genoeg.
https://www.youtube.com/watch?v=qR0NN8DBcVc
Iets minder dan een jaar terug speelde de Noorse band A-Ha een uitverkocht clubconcert in de Brusselse AB. Toen kondigde de band meteen ook aan dat het na 25 jaar lief en leed welletjes was geweest. Eind dit jaar valt in hun thuisland definitief het doek en wordt deze Noorse synthpopband definitief naar de archieven verwezen. We blijven het jammer vinden want de band was de voorbije jaren terug erg goed op dreef. Getuige daarvan zijn de twee recente albums: ‘Analogue’ uit 2005 en ‘Foot Of The Mountain’ uit 2009, beiden erg sterke synthpop albums! De band gaat er prat op 25 jaar te bestaan (al vergeet ze er wel bij te vertellen dat de groep tussen 1994 en 1998 op non-actief stond) en bracht daarom (nog eens) een nieuw dubbel compilatiealbum uit. Hun 25ste verjaardag was reden genoeg om Vorst Nationaal te laten vollopen voor een feestje vol tijdloze pophits. Een feestje met een wrange bijsmaak. Want de ‘Ending On A High Note’ tour die hen tot in Brussel bracht werd meteen ook de allerlaatste kans om deze Noren in ons land live aan het werk te zien.
Supportact van de avond was de uit New Jersey afkomstige Amerikaan Jimmy Gnecco. Deze soloartiest had een stevige band meegebracht die ons experimentele, alternatieve gitaargeïnspireerde songs liet horen waarbij invloeden van bands zoals o.a. U2, Radiohead en Jeff Buckley duidelijk in de groepssound de bovenhand namen. De man deed z’n uiterste best maar helaas werden wij er koud noch warm van. Meer dan een beleefdheidsapplausje kreeg hij niet.
Na een zeer lange intro waarin o.a. de Eurosong-hymne verweven zat opende de band A-Ha net zoals het jaar ervoor met één van hun allergrootste hits: “The Sun Always Shines On TV”. De eerste hoge noten van zanger Morton Harket brachten Vorst meteen op kruissnelheid. De 51 jarige sexy zanger zag er bijzonder afgetraind uit en mede door zijn wat verlegen, ongrijpbare imago deed hij ook nu menig vrouwenhart sneller slaan. Woordvoerder van dienst was ook nu keyboardspeler Magne Furuholmen. Alvorens “Stay On These Roads” werd ingezet bedankte hij het publiek voor 25 jaar maar tevens deelde hij ook koel mee dat dit echt het allerlaatste optreden was in Brussel. Wie wat verder af zat kon alles mooi mee volgen op de diverse ledscreens. De productie in de Ancienne Belgique vorig jaar leek op maat gemaakt voor de grotere zalen. Hierdoor kwam zowel video- als lichtspel deze keer een stuk beter tot z’n recht. Het werd geen exacte kopie van wat we vorig jaar hadden gezien, maar helaas waren er toch te weinig verrassingen om dit afscheidsconcert als origineel te bestempelen.
De grote lijnen werden ook in de setlist behouden waarbij de klemtoon nog iets meer op ouder songmateriaal kwam te liggen. Morten Harket kon je hier en daar wel eens betrappen op een wat minder zuivere noot maar over het algemeen was de tienergod van weleer opnieuw vrij goed bij stem. Enkele memorabele momenten zullen ons voor altijd bijblijven. Zoals het waanzinnig mooie: “Hunting High And Low”, dat zachtjes werd meegezongen door de 8000 aanwezige fans én de finale met “Take On Me”, de onsterfelijke wereldhit die de groep op de kaart plaatste.
Tussendoor veel hits en vooral erg veel sterke melodieën. “The Bandstand”, de -The Everly Brothers cover- “Crying In The Rain”, tot de allerhoogste noot in “Summer Moved On”, allen brachten ze de fans een laatste maal in extase.
Vorst Nationaal kreeg wat het had verwacht. Een waardig afscheidsconcert dat ons net iets te weinig bij de keel greep. Na 21 songs probeerden we te aanvaarden dat dit het einde was. We pinkten een traan weg en wuifden Harket, Furuholmen, Waaktar-Savoy & co het allerbeste toe voor de toekomst. “A-Ha ended on a high note”, weinige bands doen het hun na.
Bekijk zeker ook de uitgebreide videoreportage met live sfeerbeelden van dit afscheidsconcert
Setlist:
*The Sun Always Shines on TV (Video Part 1)
*Move To Memphis
*The Blood That Moves The Body (Video Part 1)
*Scoundrel Days
*Stay On These Roads (Video Part 2)
*Manhattan Skyline (Video Part 2)
*Hunting High And Low (Video Part 3)
*The Bandstand (Video Part 3)
*We’re Looking For The Whales
*Butterfly, Butterfly (The Last Hurrah) (Video Part 4)
*(Seemingly) Nonstop July
*Crying In The Rain (Video Part 4)
*Minor Earth Major Sky
*Forever Not Yours
*Summer Moved On (Video Part 5)
*I’ve Been Losing You
*Foot Of The Mountain (Video Part 5)
---------
*Cry Wolf
*Analogue (Video Part 6)
*The Living Daylights (Video Part 6)
----------
*Take On Me (Video Part 7)
Video Live Reports: (Videoplaylist A-Ha 2010 @ Brussel: Part 1 - Part 7)
http://www.youtube.com/view_play_list?p=7106F02B4BD34280
Organisatie: Live Nation
De Noorse synth pop/rock band A-Ha bracht dit jaar zijn negende studioalbum uit ‘Foot Of The Mountain’. Net zoals ‘Analogue’ uit 2005 een prima plaat vol verrukkelijke popsongs.
A-Ha werd opgericht in 1982. In 1985 verscheen hun debuutalbum ‘Hunting High And Low’. Dit album werd éen van de best verkopende platen van 1986 en mede dankzij de befaamde videoclip bij de single “Take On Me” werd deze Noorse band wereldwijd bekend. Die bekendheid verloor wat van zijn glans gedurende de jaren maar sinds de reünie in 1998 heeft de band opnieuw steevast fans gewonnen. De Noren maakten dan ook in hun carrière geen enkele slechte plaat, maar ondanks alles haalde A-Ha niet meer de status zoals tijdsgenoten Simple Minds of U2.
Het nieuwe radiovriendelijke album is beresterk en net nu de A-Ha de tour op gaat om deze plaat te promoten kondigde het in één adem ook het definitieve einde aan van de band. Harket & co gaan rentenieren, nog niet meteen want in 2010 komt er nog een gigantische wereldwijde afscheidstournee…..die dan hopelijk ook nog eens België zal aandoen. Het allerlaatste A-Ha concert zal plaatsvinden in Oslo op 4 december 2010. Eind 2005 zag ik de band al in Vorst Nationaal. Toen liep FN slechts halfvol.
Deze ‘Foot Of The Mountain’ tour bracht de Noren echter dat in de kleinere (lees gezelligere) Brusselse AB, die al maanden vooraf uitverkocht was. Heel wat fans zonder kaartje zakten toch nog af naar de AB in de hoop nog een ticket te bemachtigen…. Het was duidelijk dat de AB wat te klein was voor de nog steeds bijzonder populaire Noren van A-Ha. Opvallend was hoeveel vrouwelijk schoon zich onder het publiek bevond. Voor alle duidelijkheid, die kwamen allen voor de eeuwig jonguitziende zanger Morton Harket, die ondertussen reeds 50 geworden is. Naast Harket ook nog de enthousiaste synthgod Magne Furuholmen en de wat bleke gitarist Paul Waaktar-Savoy. Live werd het trio versterkt door een drummer en een extra keyboardspeler die zich vooral heel erg op de achtergrond hielden. Deze A-Ha live-productie was een stuk groter en indrukwekkender dan de show van 2005 in Vorst, met deze keer imposante LED videowalls, opblaasbare poppen en een mooie, doeltreffende lichtshow. Een show die duidelijk op maat gemaakt was voor iets grotere zalen.
Omstreeks 20u30 doofden de lichten en begon de set met één van hun allergrootste hits: “The Sun Always Shines On TV”, nog steeds een geweldig popnummer. Perfect aansluitend kregen we de synthesizer aangedreven popsongs “Riding The Crest” & “The Bandstand”. Sterke songs uit het nieuwe album, die al even overtuigend werden gebracht. Een eerste hoogtepunt kwam er met het betoverende “Stay On These Roads”. Bloeimooi gebracht onder een zeer sfeervolle belichting. Het viel me ook op hoe bijzonder stemvast zanger Morton Harket was. Bovendien was hij ook een stuk zelfzekerder dan toen ik hem in 2005 zag, maar een grote prater en contactlegger met het publiek is hij nog steeds niet. Deze job was weggelegd voor toetsenist Magne die meermaals het publiek in keurig Frans (en enkele woorden Nederlands) toesprak en bedankte. Gitarist Paul Waaktar-Savoy bleef dan weer opvallend op de achtergrond en leek zowat vastgelijmd in de rechterhoek van het podium. Af en toe trok A-Ha ook de danskaart zoals tijdens “The Blood That Moves The Body” en het opzwepende “I Dream Myself Alive”. Deze laatste song kende een wat bizar slot, toen de heren aan het einde van de song het podium verlieten en drie grote opblaaspoppen hun plaats innamen. Dit vormde de brug tot een akoestisch luik (met zanger Morton Harket op gitaar!) waarin vooral het mooie “Velvet” luidkeels werd meegezongen.
Vreemd genoeg waren het vooral de nieuwere songs die naar het einde toe de handen op elkaar kregen. “Shadowside” en vooral het up-tempo “Foot Of The Mountain” maakten erg veel indruk. De band werd teruggehaald voor een bisronde vol hits. Popklassiekers die vaak in een iets aangepast, hedendaags arrangement werden gebracht. “Analogue” kreeg opnieuw alle handen op elkaar. Jammer dat dit de enige song was die we te horen kregen uit dit schitterende album. “The Living Daylights”, deed het na een valse start opnieuw erg goed; al is deze song niet meteen een van mijn favorieten. Natuurlijk werd “Take On Me” de voor de hand liggende afsluiter. De kers op de taart! Er werd de band toegeroepen vanuit het publiek er nog eens 25 jaar bij te doen. Een publiek dat duidelijk nog niet vertrouwd was met de nakende split van hun idolen.
Een zeer enthousiast publiek trouwens dat genoot van een selectie klasse popsongs in een loepzuivere productie. A-Ha is nooit de band geweest die tijdens optredens op zoek gaat naar een sterke wisselwerking met het publiek. Ook deze keer was dit niet anders. Het was vooral genieten van de vele schitterende, vaak tijloze popsongs en vooral de sterke vocale klasse van Morton Harket, waarbij ik zijn aanlokkelijke ‘looks’ dan nog volledig negeer. Laten we hopen dat deze band volgend jaar terug (voor een allerlaatste keer dan!) België aandoet. Waarschijnlijk kan de band dan nog meer tot zijn recht komen in een iets grotere zaal of festivalpodium. Nu al aanstippen op je ‘to remember’ lijstje voor 2010!!
Setlist:
*The Sun Always Shines on TV *Riding The Crest *The Bandstand *Scoundrel Days *Stay On These Roads *Manhattan Skyline *Hunting High And Low *The Blood That Moves The Body *I Dream Myself Alive *And You Tell Me *Velvet *Train Of Thought *Sunny Mystery *Forever Not Yours *Shadowside *Summer Moved On *Foot Of The Mountain
*Cry Wolf *Analogue *The Living Daylights *Take On Me
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
