De Nieuw-Zeelandse atypische indie folkster Aldous Harding streek voor de vijfde keer (!) neer in de Ancienne Belgique om haar laatste plaat ‘Designer’ voor te stellen. Voor de gelegenheid werd de zaal grotendeels gevuld met extra zitplaatsen waardoor niet enkel aandachtig geluisterd maar ook gekeken kon worden naar het optreden.

Maar eerst moest Yves Jarvis het publiek opwarmen… of toch een poging tot. Na hem aan het werk te hebben gezien op Sonic City afgelopen weekend, hield ik mijn hart vast op wat zou komen. Gelukkig leek hij nu iets beter voorbereid te zijn en kon hij behoorlijk snel zijn nummers brengen. Yves Jarvis sampelt live met een tape recorder wat soms knullig overkomt. Het is de eerste keer dat de man zijn met indie doorspekte soul in Europa brengt dus laten we hem ook deze keer het voordeel van de twijfel geven. Soit.

De zaal werd tijdens de pauze tot op de nok gevuld en iedereen zette zich klaar op de verschijning van de bosnimf die Aldous Harding wel is. Uitgedost in een clowneske tenue (haar moeder werkt trouwens als clown en poppenspeler) en met perfect neervallend haar, betrad ze het podium op om de twee openers “The World is Looking for You” en “Living the Classics” solo te brengen. Het engelachtig plaatje was compleet door de ene lichtzuil die de Nieuw-Zeelandse omringde. Nog meer ook door de bevreemdende maar trefzekere zangstijl die bij momenten aan Kate Bush of (misschien van ver) aan David Bowie doet denken.

Aldous nam haar tijd om comfortabel te zitten, keek het publiek vaak indringend aan en bouwde op die manier een soort awkwardness op die haar zo typeert. Niet dat het erg is want iedereen hing aan haar lippen en keek vol verwondering toe naar wat komen zou. Zelf de typische AB-drinkbekers leken een zachte landing te maken om het schouwspel niet te verstoren. Nu de overige bandleden erbij kwamen kon het publiek rustig meebewegen met het groovende “Designer”. Aldous maakt liefst geen woorden vuil aan de betekenis van haar songs maar “Fixture Picture” kun je zelf beschouwen als een remedie tegen chronische hartzeer. 
Na een passage in Dubai waar je je kinderlijke “Zoo Eyes” kon uitkijken, kwam “Treasure” ongenadig tot diep in je hart binnen. Aldous doet gemakkelijk veel vragen oprijzen maar haar antwoorden zijn allesbehalve vanzelfsprekend. De mysterieuze zijdezachte sfeer werd ook verder gezet in “The Barrel” dat vol bewondering aanschouwd werd door de concertgangers. Ook opmerkelijk is dat de overige bandleden en Aldous Harding sterk ingespeeld zijn op elkaar. De backing artiesten hadden weinig tot niets nodig om Aldous muzikaal te begeleiden. Dat lijkt misschien dan te veel ingestudeerd maar door zij aan zij te staan met de toetsenist tijdens “Damn” vormden ze allen een mooie en gezellige groep.

‘Muziek is mijn puurste vorm van communicatie’ was het bruggetje naar “Blend”, de lofzang voor de ideale man. En het was niet gelogen want na een uur pure eerlijke muziek sloot ze haar geweldig concert af met het nieuwe Vampire Weekend-achtige “Old Peel”. Met een laatste pantomimische zwaai stuurde ze ons de wondere wijde wereld in.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Een uurtje melancholische folk, perfect om tot rust te komen. Even de problemen met je lief, werk, school… vergeten en je hoofd leeg maken met de zachte gitaren van Aldous Harding. Op haar muziek wordt dikwijls het label gothic folk geplakt, een term waar ze zelf mee op de proppen kwam. Maar met haar nieuwe album ‘Designer’ toonde de Australische dat er ook eens een rooskleurig randje aan haar muziek kan zitten.

Met dat nieuwe album trok Aldous Harding naar één van onze favoriete plekken in Brussel, de Rotonde in de Botanique, en die was helemaal uitverkocht. Een teken dat ‘Designer’ goed onthaald werd? Daar leek het alvast op in de Rotonde, want enkele gezichten straalden toen ze Harding op het podium zagen stappen. Terecht, want haar recentste worp is er eentje om op het gemak van te genieten, en dat was het enige doel dat we die avond voor ogen hadden.
Als eerste kregen we "Designer" vanop ‘Designer’ -hoe kan het ook anders- op ons bord gesmeten en al snel kregen we een goed beeld van hoe Harding deze avond ging vullen: veel nieuw werk, zware drumlijnen die op prachtige wijze contrasteerden met haar engelenstem, en warme akoestische gitaren die je een aai over je bol gaven telkens wanneer ze passeerden. Ja, daar hadden we wel zin in.
Dat contrast in de muziek van Harding was mooi, maar vooral aangrijpend. We hunkerden er constant naar. Op het nieuwe duo "Zoo Eyes" en "The Barrel" bijvoorbeeld fungeerden de bas en drums als houvast voor wanneer we dreigden van onze wolk te vallen, de wolk waar de honingzoete gitaren ons mee naartoe namen.
Terwijl wij door de lucht zweefden, was Harding nochtans bloednuchter. Aankomend met een Red Bull in haar hand en de conversatie met het publiek pas na vijf nummers voorzichtig opzoekend, ook al was dat vooral een verplicht nummertje. Er vonden enkele worstelsessies met de draad van haar microfoon plaats voordat ze een lach niet meer kon onderdrukken en haar mysterieuze masker eindelijk afviel. Maar wat wij vooral onthouden, waren de grote ogen en eigenaardige bekken van Harding. Este Haim was er niets tegen.
Toch werd het soms net iets te serieus en hadden we graag enkele van die gekke bekken gezien. Als Harding naast haar pianiste ging zitten, reageerden we eerst zeer enthousiast, maar net zoals op de plaat bleek "Damn" meer een langgerekte, eentonige klaagzang te zijn. Ook "Pilot" vertoonde dezelfde symptomen. Even vielen we door de wolken heen tot op de begane grond, en daar hielden we toch enkele blauwe plekken aan over.
Een uur gaat snel voorbij en dat bleek ook zo bij Harding. Gelukkig voor ons keek ze niet op een minuutje en kregen we zelfs nog "Right Down the Line", origineel van Gerry Rafferty, te horen.

De Australische bracht ons tot rust door middel van haar intieme, donkere folk en door een meditatiesessie gebracht met haar engelenstem en minzame gitaar. Tegelijkertijd liet ze de zon nog maar eens stralen op het wolkendek van ‘Designer’.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel